Menu


Speellijst 23 mei 2019

Luisteraars het is op donderdagavond weer de hoogste tijd voor twee uur Blues en Rock uitgezocht  door Ruud en Cock. Leuk dat u luistert naar deze aflevering van blues en rock. Met deze donderdag aandacht voor de muziek van Aafke Romeijn, Europe, P!nk, Storyville  en nog veel meer.  En in het tweede uur een special van Grace Potter en the Nocturnals.

Speellijst 23 mei 2019

eerste uur

01 -  Elmore James - Dust My broom - 2.50

02 -  Little Joe Blue - Loose Me - 2.45

03 -  Aafke Romeijn -  Ze zeggen - 3.22

04 -  Aafke Romeijn -  Ameland - 4.11

05 -  Ike & Tina Turner - Netbush City Limits - 2.48

06 -  Europe - Devil Sings The Blues - 6.27

07 -  Jeff Beck - Beck's Bolero - 3.29

08 -  John Fogerty - Susie Q & I Put A Spell On You - 10.59

09 -  Queen - Killer Queen - 2.59

10 - Queen - Don't Stop Me Now - 3.29

11 -  P!nk - Stay With Me (Sam Smith cover) - 3.18  

tweede uur

01 -  Storyville - Good Day For The Blues - 6.49

02 -  Grace Potter & The Nocturnals - Medicine - 11.13

03 -  Grace Potter & The Nocturnals - Paris - 5.33

04 -  Grace Potter & The Nocturnals - White Rabbit (Jefferson Airplane Cover) - 3.00

05 -  Grace Potter & The Nocturnals and Joe Satriani - cover Cortez the Killer - 6.30

06 -  David Gilmour - 5 A.M. - 2.54

07 -  Yes - Yours Is No Disgrace - 11.05

 

Voor de mini special gaan we deze donderdag naar Grace Potter en the Nocturnals. Grace Potter en the Nocturnals is een Amerikaanse rockband uit Vermont, opgericht in 2002 in Waitsfield door drummer Matt Burr, gitarist Scott Tournet en zanger Grace Potter. Ze begonnen hun carrière als een indie band, produceerden zelf hun albums en tourden uitgebreid in het circuit van jambands en muziekfestivals, en speelden maar liefst 200 optredens per jaar. In 2005 tekenden ze voor Hollywood Records; ze hebben vier studioalbums gepubliceerd, waaronder rock-subgenres zoals bluesrock, folkrock, hardrock en alternatieve rock. Hun derde, titelloze album (2010) is een groot commercieel succes geweest, bovenaan iTunes-hitlijsten en internationale aandacht. De band wordt geleid door leadzanger en multi-instrumentalist Grace Potter geboren op 20 juni 1983, die bekend staat om haar vocale kwaliteiten, en klinkt zoals bluesrock zangeressen, Janis Joplin, Bonnie Raitt of Koko Taylor, en heeft ook dezelfde levendige energie op het podium. Naast het spelen met de Nocturnals, heeft Potter ook solo materiaal uitgebracht en samengewerkt met andere artiesten, waaronder Kenny Chesney en The Rolling Stones. De band werd oorspronkelijk opgericht eind 2002 toen Burr, Potter bezig zag Folksliedjes te spelen in een door studenten gerunde tent genaamd The Java Barn op de campus van St. Lawrence universiteit.   De band bestond eerst als een trio met een bassist genaamd Cory Beard. In het voorjaar van 2003 nodigde Burr gitarist Tournet uit om zich bij de groep aan te sluiten, waardoor de band die Grace Potter en de Nocturnals  ging heten. De groep nam in 2005 een album op, Nothing But the Water, met geluidstechnicus Lane Gibson. Een ouder album, Original Soul (2004), was een solo-release van Potter, ook opgenomen en gemasterd door Gibson.  In 2005 werd de band genomineerd in twee categorieën op de Boston Music Awards, voor "Best Local Female Artist" en ook voor "Best New Local Act". Ze hebben ook opgetreden tijdens de prijsuitreiking. In 2006 won de band de Jammy Award voor "Best New Groove" en werd genomineerd voor nog twee Boston Music Awards: Album Of The Year voor de heruitgave van Nothing But the Water, en Female Vocalist of het jaar (voor frontvrouw Grace Potter). Potter speelde Hammond Organ en zong lead vocals naast Joe Satriani, Steve Kimock, Reed Mathis, Willy Waldman en Stephen Perkins tijdens die verschijning. Ze speelden een cover van Neil Young's Cortez de moordenaar, en dat zorgde voor een staande ovatie.

En in deze mini special gaan we luisteren naar:          

Medicine           

Paris      

White Rabbit een (Jefferson Airplane Cover)           

en het eerder genoemde Neil Young's Cortez de moordenaar met o.a.  Joe Satriani.

 


Speellijst 16 mei 2019

Goedenavond, luisteraars leuk als u luistert op donderdag, het is dan donderdagavond 16 mei en je gaat  luisteren naar 2 uur lekkere muziek. Met veel plezier voor jullie uitgezocht. En vanavond zoals jullie gewend zijn is er weer veel variatie in de  muziek  met vandaag extra aandacht voor de Bleus aandacht met: John Fogerty, Lance Lopez, Flavium en natuurlijk nog vele andere.

Speellijst 16 mei  2019

eerste uur

01 -  Marillion  - Jigsaw - 6.46

02 -  Marillion  - Incubus - 8.30

03 -  David Gilmour & Mica Paris - I Put a Spell On You - 4.16

04 -  John Fogerty  (of CCR) - I Put a Spell on You - 5.07

05 -  Lance Lopez - Traveling Riversite Blues - 7.44

06 -  Lance Lopez - Tell The Truth - 4.54

07 -  No Doubt - Don't Speak - 5.01

08 -  Flavium - You Don't Miss Your Water - 3.48

tweede uur

01 -  Lenny Kravitz - Beond The 7th Sky - 4.52

02 -  HOLLIES LIVE IN EUROPE 2006 - 19.13

03 -  The Hollies -  Long Cool Woman  live&versionGraham Nash. - 9.59

04 -  Lenny Kravitz - Can Get You Off My Mind - 4.32

05 -  Flavium - Key To The Hight Way - 3.54

06 -  John Mayall - You Don't Love Me - 2.40

07 -  John Mayall - The Same Way - 2.07

 

In de live mini special op Donderdag De Hollies. The Hollies is een Britse band die zijn grootste hits had tijdens de jaren zestig en de eerste helft van de jaren zeventig. Vooral in de jaren zestig speelde de groep in een stijl die veel leek op de Merseybeat uit Liverpool. Ze behoorden tot de succesvolste bands uit de periode van de 'Britse invasie'. De band wordt vaak geassocieerd met Manchester, omdat enkele leden van de band uit de omgeving van deze stad komen.  The Hollies zijn te herkennen aan de meerstemmige, harmonieuze zang. De groep was hierin duidelijk geïnspireerd door The Everly Brothers. Veel liedjes uit de begintijd zijn covers van rock-'n-rollhits, maar in de loop der jaren schreven ze vaker hun eigen teksten of werden tekstschrijvers van buitenaf (vooral Graham Gouldman, bekend van 10CC) aangetrokken. In 1962 werd de groep opgericht door zanger Allan Clarke en gitarist Graham Nash.  Vanaf het midden van de jaren zestig scoorde de band een hele reeks aan hits, waaronder I'm Alive, Look Through Any Window, I can't let go, Bus Stop, Stop Stop Stop, Carrie Anne, Dear Eloise en Listen to Me. Clarke, Nash en Hicks profileerden zich steeds meer als de songwriters van de groep. Hun driestemmige zang vormt, samen met de solo's van Clarke, het handelsmerk van the Hollies.. Het vertrek van een van de frontmannen berokkende the Hollies uiteindelijk geen schade. De band scoorde met de nieuwe line-up een grote hit: Sorry Suzanne. Na een album gevuld met Bob Dylan-covers bracht the Hollies He Ain't Heavy... He's my Brother uit, één van de grootste internationale hits van de groep. De titel is afkomstig uit de film Boys Town. In 1971 verliet Clarke tijdelijk de groep. Hij werd vervangen door de Zweedse zanger Mikael Rickfors afkomstig uit de Zweedse groep Bamboo. met wie de groep het album Romany en onder andere de hit The Baby opnam. Hoewel Rickfors' stem ernstig verschilde van die van zijn voorganger, bleef het typerende geluid van de band min of meer gelijk, waardoor the Hollies ook na het vertrek van Clarke herkenbaar waren voor de fans. Reden was het succes van een nog met Clarke opgenomen song: Long Cool Woman (In a Black Dress), een Creedence Clearwater Revivalachtig rocknummer, waarin nu juist het handelsmerk van de groep, de driestemmige samenzang, ontbreekt. Omdat de solocarrière van Clarke niet de grote vlucht had genomen die hij had verwacht en omdat the Hollies de nieuwe hit niet live konden brengen, keerde Allan Clarke terug bij de band en ging Mikael Rickfors terug naar Zweden. Leadzanger Allan Clarke had, door te veel solopartijen, te veel roken en drinken zijn stem ernstige schade berokkend en stopte in 2000 met zingen.  Naar aanleiding van het vijftigjarig bestaan van the Hollies, begon de groep in 2012 met een grote tournee, niet alleen door het Verenigd Koninkrijk, maar ook naar Australië en Nieuw-Zeeland. En in deze mini special vandaag een heerlijke medley met veel van de hits en daarna een lekkere uitvoeiring van een Long Cool Woman.

 


Speellijst 09 mei 2019

 

Goedenavond, luisteraars leuk dat u aan het toestel zit, het is donderdag even na zeven uur tijd voor Blues en Rock door Ruud en Cock.  En we hebben vandaag lekkere blues en natuurlijk ook rock met onder anderen  Anouk, Tina Turner, Jane Lee Hooker en Julian Sas. En in het tweede uur een mini special over Lindsey Buckingham. Maar denk je het kan vast anders met dit programma of wil je reageren op het programma of een verzoekje of zelfs een mini special aanvragen doe dat dan via bluesenrock@stadsradiodelft.nl .

Speellijst 09 mei 2019

eerste uur

01 -  Sandra van nieuwland - Keep Your Head Up - 4.00

02 -  Anouk - It's A New Day - 2.58

03 -  12 B B B - Tell Nobody The Trouble I'm In - 8.46

04 -  Billy Joel - Piano Man - 6.38

05 -  Tina Turner  - Steamy Windows - 4.14

06 -  Tina Turner  - Addicted To Love - 4.45

07 -  Jane Lee Hooker - Champagne and Reefer, - 4.06

08 -  Jane Lee Hooker, Blues Garage - 6.17

09 -  Tom Jones & Janis Joplin - Raise Your Hand - 3.30

tweede uur

01 -  The Sheer – Strangelove - 4.04

02 -  Lindsey Buckingham - I'm So Afraid - 9.11

03 -  Lindsey Buckingham - Big Love - Go Insane - 9.18

04 -  Lindsey Buckingham - Never Going Back Again - 5.04

05 -  Lindsey Buckingham - Go Your Own Way - 4.57

06 -  Ilse de Lange & New Amsterdam Orchestra - I still cry - 5.50

07 -  Julian Sas - Blues For J - 8.55

 

Voor de live mini sepcial gaan we op deze donderdag naar Lindsey Buckingham. Gitarist Lindsey Buckingham heeft een minnelijke schikking getroffen met Fleetwood Mac, de rockgroep die hem vorig jaar aan de deur zette. Dat betekent dat het proces van Buckingham tegen de band niet doorgaat. De muzikant geeft aan dat hij openstaat voor een reünie. In een interview met CBS geeft hij ook een heel andere reden voor zijn ontslag dan de uitleg van Fleetwood De 69-jarige artiest maakte tussen 1975 en 1987 deel uit van de band en keerde tien jaar later terug. Hij behoort niet tot de oprichters van Fleetwood Mac, maar schreef wel grote hits als Go Your Own Way, The Chain en You Make Loving Fun. In april 2018 werd hij uit de band gezet, omdat hij niet mee op tournee wilde. Twee maanden geleden daagde hij de groep voor de rechter: hij eiste compensatie voor de gemiste inkomsten van een tournee die de band voor dit jaar gepland had staan. De overige Fleetwood Mac-leden - Stevie Nicks, Christine McVie, John McVie en Mick Fleetwood - beweren dat Buckingham een eventuele tournee wilde uitstellen tot eind 2019, iets wat ze zelf niet zagen zitten. Maar volgens Buckingham klopt dat niet, hij was immers wel bereid om zijn solo tour te verzetten om tijd te maken voor de band. De echte reden is te vinden bij zangeres Stevie Nicks, beweert hij: zij zou de groep voor een ultimatum gesteld hebben, nadat ze vond dat hij gegrijnsd had tijdens haar toespraak op het MusiCares-evenement waar de band bekroond werd tot ‘2018 MusiCares Person of the Year’. Waarom dat precies de druppel was voor Nicks, weet Buckingham naar eigen zeggen niet. “Het houdt geen steek voor me”, zegt hij. Buckingham en Nicks waren in 1975, toen ze zich aansloten bij Fleetwood Mac, een koppel en een muzikaal duo. Tijdens de opnames van het album Rumours gingen ze echter uit elkaar. De song Go Your Own Way gaat over hun breuk. Sinds hij meer dan een jaar geleden werd ontslagen, heeft Buckingham niemand van de band nog gesproken. Enkele weken geleden kreeg hij wel een e-mail van Christine McVie. “Ze schreef me een e-mail en zei ’Liefste Lindsey, weet dat ik hier niets mee te maken had. Weet dat ik je heel erg mis. Ik geloof dat Stevie diep in haar hart weet dat ze graag wil dat je naar huis komt.” Hoewel Fleetwood Mac bekend staat om de turbulente onderlinge relaties van de bandleden, en muzikanten de voorbije 40 jaar meermaals vertrokken en terugkeerden, is Buckingham er niet zo zeker van dat hij ooit weer met de groep op het podium zal staan, al is hij daar wel toe bereid. “Het ligt een beetje anders deze keer”, zegt hij, al kan hij niet meteen zeggen waarin deze keer verschilt van alle anderen. “Ik ben niet echt iemand die graag terugblikt. Ik kijk graag vooruit en dat heeft me dit jaar zeker geholpen”, vertelt de gitarist, die in 2019 aan een nieuwe solotournee begint. En uit dit solo tournee nu de volgende nummers in deze live mini special.             

I'm So Afraid                    

Big Love - Go Insane                 

Never Going Back Again                  

en Go Your Own Way                         


Speellijst 02 mei 2019

Luisteraars op donderdag avond dus tijd voor blues en rock met Ruud en Cock. En vanavond zoals jullie gewend zijn is er wer veel variatie in de  muziek mete donderdag aandacht voor Blues Caravan with Samatha Fish, twee speciale opnames van de Rolling Stones, The Pretenders  en natuurlijk nog veel mee andere lekkere muziek. En in het tweede uur een special van Beth Hart.

Speellijst 02 mei 2019 

eerste uur

01 -  Rory Gallagher - Garbage Man - 4.45

02 -  Rory Gallagher - Wath In The world - 9.05

03 -  Metallica - Nothing Else Matters - 6.28

04 -  Blues Caravan with Samatha Fish - Don't Go Making Me Cry - 3.16

05 -  Blues Caravan with Samatha Fish - I Put A spell On You - 7.18

06 -  Rolling Stones and Janis Joplin -  Satisfaction - 6.03

07 -  Rolling Stones Ft. Amy Winehouse - Ain't To Proud To Beg - 4.09

08 -  Brad Wilson - I Just Want To Make Love To You - 8.48

tweede uur

01 -  Beth Hart - Baddest Blues  - 5.10

02 -  Beth Hart - Delicious Surpride - 6.03

03 -  Beth Hart - Tell Her You Belong To Me - 6.37

04 -  Beth Hart - Fat Man - 4.05

05 -  Beth Hart - For My Friends - 5.12

06 -  Pretenders - Brass In The Pocket - 3.04

07 -  Pretenders - I Go To Sleep  -2.55

08 -  Camel - Another Hight - 6.54

09 -  Rainbow - Midtown Tunnel Vision - 4.31

10 -  Rilan & The Bombardiers - Night Train - 3.42

Voor de live mini special gaan we naar Beth Hart. De op 24 januari 1972 in Los Angeles geboren Beth Hart is sinds begin jaren ’90 actief in de muziekscene. Als ze vier jaar is begint ze al met pianospelen. Later, als ze voortijdig de middelbare school verlaat, gaat ze cello en zang studeren aan de Los Angeles High School of Performing Arts. In 1996 verschijnt haar debuutalbum ‘Immortal’. Beth Hart worstelt in die tijd volop met drugs- en drankproblemen. Na een ontwenningskuur verschijnt in 1999 het album ‘Leave The Light On’, een album dat gaat over haar drugs- en drankprobleem. Dit album betekent wel haar doorbraak. Later gaat Hart samenwerken met de gitaristen Joe Bonamassa, Slash en Jeff Beck. De samenwerking met Joe Bonamassa mondt in januari van 2018 uit in de release van het album ‘Black Coffee‘.  Vorige maand verscheen, dertien jaar na haar succesvolle live dvd ‘Live At Paradiso’, een nieuwe live cd/dvd getiteld ‘Live From New York Front And Center’, met opnames van haar optreden in de Iridium Jazz Club in New York op 7 maart 2017. De cd opent met het aanstekelijke Let’s Get Together, gevolgd door de gevoelig gezongen ballad Baddest Blues, een nummer geïnspireerd door haar moeder. In het jazzy Jazz Man, met de fraaie uitbundige zang van Hart, bewijst ze ook heel mooi piano te kunnen spelen. In de stevige rocker Delicious Surprise, is naast de scheurende gitaar, een hoofdrol weggelegd voor drummer Bill Ransom. Ook in de uptempo rocker Broken And Ugly, speelt de solide ritmesectie, naast de uitbundige zang, een prominente rol. Haar inspiratie in de prachtige ballad St. Teresa haalde Beth Hart bij Moeder Theresa. Wonderschoon gezongen en subtiel begeleid. Openhartig is Hart in Isolation, een nummer van haar debuutalbum ‘Immortal’. Tell Her You Belong To Me is een prachtige soulblues ballad met de soms vibrerende zang van Hart. Fat Man is weer een stevige bluesrocker en in Love Gangster is weer fraai pianospel te horen, naast lekker gitaarwerk en de gedreven zang. Een van de hoogtepunten van het album is de ballad Leave The Light On. Beth Hart is in topvorm en dat geldt zeker ook voor de pianoballad As Long As I Have A Song. In de bluesrocker Can’t Let Go, een song van Lucinda Williams’ onvolprezen album ‘Carwheels On A Gravel Road’ uit 1998, is een gastrol weggelegd voor Sonny Landreth die een vette slide laat horen. Op een andere cover, de stevige midtempo bluesrocker For My Friends van Bill Withers is gitaristisch weer veel te genieten. Het slotnummer van het album No Place Like Home is een prachtige, gevoelige en ingetogen gezongen pianoballad. ‘Live From New York Front And Center’ is een uitstekend album van een in topvorm verkerende Beth Hart en haar band. En van dit album nu in deze special:                  

Baddest Blues                           

Delicious Surpride           

Tell Her You Belong To Me                

Fat Man        

En als laatste For My Friends          


Speellijst 25 april 2019

 

luisteraars leuk dat u donderdag weer luistert. En dan is er dus  weer tijd voor twee uur Blues en Rock uitgezocht  door Ruud en Cock. En op deze donderdag avond  hebben we daarin muziek van van Crosby Stills Nash & Young, King Of The World, Kings Of Leon,  en nog veel meer.  En in het eerste half uur van het tweede uur een mini special van the Analogues.

Speellijst 25 april 2019

eerste uur

01 -  Deep Purple – Blacknight - 6.40

02 -  Deep Purple - When A blind Man Cries - 7.30

03 -  Crosby Stills Nash & Young - Almost Cut My Hair - 7.28

04 -  King Of The World - Fool No More - 3.48

05 -  King Of The World - If You Want To Leave - 6.17

06 -  Garry B B Coleman - The Sky Is Crying - 9.13

07 -  Kings Of Leon - Supersooker - 3.44

08 -  Kings Of Leon - Temple - 4.07

tweede uur

01 -  Joe Bonamassa with Beth Hart - I'll Take Care of You - 6.06

02 -  The Analogues - Sgt. Peppers Lonely Hearts Club Band - 2.10

03 -  The Analogues - Lucy In The Sky With Diamonds - 3.49

04 -  The Analogues - Getting Better - 2.52

05 -  The Analogues - Lovely Rita - 2.45

06 -  The Analogues - Good Morning Good Morning - 2.44

07 -  The Analogues - A Day In The Life - 5.52

08 -  Derek And The Dominos - Bell Bottom Blues - 5.06

09 -  Derek And The Dominos- Key To The  Highway - 9.38

10 -  JT Coldfire - She's Crazy - 5.23

11 -  Melissa Etheridge and Orianthi -  Johnny B. Goode - 5.52

De Nederlandse band The Analogues trekken op dit moment door het land en spelen dit meesterwerk van de Beatles live in al zijn analoge schoonheid. Hiervoor wordt werkelijk alles uit de kast getrokken. Dit betekent dat er een vrachtwagenlading vol met prachtige en zeldzame vintage apparatuur op het podium wordt geïnstalleerd. Een sitar en tabla voor ‘Within You, Without You’; een zeldzaam Lowkey Keyboard voor ‘Lucy In The Sky With Diamonds’; een harp voor ‘She’s Leaving Home en natuurlijk een hele batterij aan Strijkers en Blazers. Ben je nieuwsgierig of er een kazoo die opduikt in ‘Lovely Rita’, dan moet je de band echt zelf live gaan zien. Cock deed dit in theater De Veste en is groot fan sinds die tijd.  Op 1 juni 2017 was het precies vijftig jaar geleden dat een van de belangrijkste en invloedrijkste albums aller tijden uitkwam: ‘Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band’ van The Beatles. Het album - dat door The Beatles zelf nooit live werd gespeeld - wordt integraal uitgevoerd door de Nederlandse Beatles sound-a-like band The Analogues.  The Analogues bestaat uit Bart van Poppel, Diederik Nomden, Jac Bico, Jan van der Meij en Fred Gehring. Dit album is een integrale live-uitvoering van het legendarische Sgt. Pepper’s Lonely Hearts Club Band dat met behulp van oorspronklijke instrumenten en vintage apparatuur is opgenomen. En in deze mini special hadden we graag het hele album laten horen maar na veel wikken en wegen gekozen voor:                     

Sgt. Peppers Lonely Hearts Club Band                        

Lucy In The Sky With Diamonds                      

Getting Better                       

Lovely Rita                         

Good Morning Good Morning            

en een A Day In The Life          

              

  


Speellijst 18 april 2019

Goedenavond, luisteraars het is leuk als u donderdag  weer aan het toestel of de computer zit, Want het is ook op deze donderdag even na zeven uur tijd voor Blues en Rock door Ruud en Cock. Achter de knoppen staat dan Cock van Peppen en de presetatie is van Ruud Bazuin. Met vandaag aandacht voor weer twee uur lekkere muziek met o.a. Peter Greens Fleetwood Mac, Robben Ford & The Blue Line en vele andere. En verder een live mini special met  Chicago.

Speellijst 18 april  2019

eerste uur

01 -  Kensington - Let Go - 3.10

02 -  Albert Collins & Gary Moore - Cold Cold Feeling - 8.18

03 -  Peter Green's Fleetwood Mac - A Fool No Moore - 7.38

04 -  Peter Green's Fleetwood Mac - White Sky - 8.44

05 -  Danny Vera - 'Roller Coaster' - 4.37

06 -  Robben Ford & The Blue Line - The Brother - 4.41

07 -  Robben Ford & The Blue Line - I'm Real Man - 5.29

08 -  Mell & Vintage Future – Forever - 3.27

tweede uur

01 -  Eros Ramazotti & Tina Turner - Cose Della Vita / Can't Stop Thinking Of You - 4.48

02 -  Chicago - Does Anybody Really Know What Time It Is - 3.52

03 -  Chicago - I'm a Man - 8.29

04 -  Chicago - 25 Or 6 To 4 - 5.42

05 -  Chicago - Hard To Say I'm Sorry - 6.33

06 -  Texas - In Our Livetime - 3.52

07 -  Texas - Saint - 4.30

08 -  Boston - More Than A Feeling - 4.35

09 -  Boston - Peace Of Mind - 4.45

In de mini special donderdag Chicago. Chicago is een in 1967 in Chicago opgerichte band die de eerste jaren door het leven gaat als Chicago Transit Authority. Chicago transformeert op hun opeenvolgend genummerde albums langzaam van rockband-met-blazers tot balladgroep. Vooral ‘If You Leave Me Now’ is in 1976 een enorme hit. Zanger Peter Cetera verlaat in 1985 de groep voor een solocarrière. Zoals de naam al doet vermoeden, is Chicago opgericht in de gelijknamige stad in Amerika. Dit gebeurt in 1967. Aanvankelijk gaat de groep door het leven als The Chicago Transit Authority, maar die naam wordt al gauw ingekort. Blikvanger van de rockband is zanger Peter Cetera. Chicago levert tussen 1970 en 1990 een rits grote hits af. Met singles als 'If You Leave Me Now' (1976), 'Hard To Say I'm Sorry (1982), 'You're The Inspiration' (1985) en 'Look Away' (1990) is de band één van de meest succesvolle ooit. Verschillende cijfers bewijzen dat Chicago tot de grootste bands op aarde behoort. Zo hoeven ze op het gebied van single- en albumverkoop volgens de statistieken van de Amerikaanse Billboard Charts enkel The Beach Boys voor zich te dulden. Chicago verkoopt meer dan honderd miljoen platen, maar gek genoeg staan ze zelden in de schijnwerpers. Wars van commercie, treedt de band zo weinig mogelijk in de publiciteit. In 1985, als hij zich een echte ster mag noemen, verlaat frontman Peter Cetera de band. Hij richt zich op een solo-carrière. Hij wordt opgevolgd door de jeugdige Jason Scheff, de zoon van de fameuze bassist Jerry Scheff, die ooit aan de zijde stond van Elvis Presley. Het vertrek van Cetera heeft commercieel gezien echter een slechte invloed op de band. Als Rhino Records in 2002 de verzamelaar The Very Best Of Chicago: Only The Beginning uitbrengt, blijkt hoe populair de groep eigenlijk nog steeds is. Het album verkoopt als een tierelier. In 2006 komt de groep met een nieuwe plaat op de proppen: Chicago XXX. En in de special eerst    “                Does Anybody Really Know What Time It Is?       “  Nog een nummer van het magnifieke debuutalbum The Chicago Transit Authority. Does Anybody Really Know What Time It Is? werd geschreven en gezongen door toetsenist/zanger Robert Lamm en is een van zijn beste composities. Hoewel het nummer in 1969 dus al op het eerste album stond, duurde het even voordat de single de hitlijsten bereikte. Pas nadat Make Me Smile en 25 Or 6 To 4 (beide van opvolger Chicago II) de eerste hits van Chicago werden, belandde ook Does Anybody Really Know What Time It Is? in 1970 in de Amerikaanse top 10. Als tweede nummer            “              I’m A Man             “      Deze waanzinnige, zelfs superieure cover van de Spencer Davis Group-klassieker mag natuurlijk niet ontbreken in deze top 10. De door Steve Winwood en Jimmy Miller geschreven hit werd helemaal eigen gemaakt door The Chicago Transit Authority, met wederom opwindend gitaarwerk van de onvolprezen Terry Kath – die de leadzang deelt met collega’s Peter Cetera en Robert Lamm. Op het debuutalbum van de band duurt I’m A Man ruim zeven minuten, maar voor de single-release werd het nummer ingekort tot 3,5 minuut. Als derde     “               25 Or 6 To 4              “ Het ultieme Chicago-nummer is deze opzwepende rocksong van het tweede album Chicago II uit 1970. 25 Or 6 To 4 betekende een van de eerste hits van de band en werd geschreven door Robert Lamm, terwijl Peter Cetera de leadzang verzorgt. Het briljante spel van Terry Kath verdient een speciale vermelding. De in 1978 overleden en zelfs door Jimi Hendrix bewonderde gitarist zat bij een van de meest succesvolle Amerikaanse bands aller tijden, maar wordt merkwaardig genoeg nog altijd over het hoofd gezien als het gaat om de beste rockgitaristen aller tijden. Tijd voor herwaardering! En als 4e en laatste            “         Hard To Say I'm Sorry           “ 


Speellijst 11 april 2019

 

Goedenavond, luisteraars leuk dat u luistert donderdagavond,  Het is donderdag avond even na zeven uur dus tijd voor blues en rock met Ruud en Cock.  Er is weer met veel plezier heerlijke muziek uitgekozen door het team van blues en rock. met aandacht voor Blackbird, Bukka White, Eric Burdon, Josh White en natuurlijk nog veel mee andere lekkere muziek.

Speellijst 11 april 2019

eerste uur

01 -  Het Goede Doel - Alles Geprobeerd - 6.27

02 -  Blackbird - Wooden Chairs - 3.30

03 -  Eagles - Doolin Dalton - 3.26

04 -  Eagles - Certain Kind Of Fool -3.02

05 -  DI-RECT - 'Ink Pot' Robbie van Leeuwen Sessies - 3.38

06 -  Cubby + Blizzards - Somebody Will Know You Someday - 6.53

07 -  Cubby + Blizzards - Evil Woman - 6.00

08 -  Ian Gillan - When A Blind Man Cries - 6.37

09 -  Bukka White - Good Gin Blues - 2.22

10 -  Josh White - Southern Exposure - 3.12

tweede uur

01 -  Eric Burdon - I Don’t Mind - 5.30

02 -  Chris Cain Band - Sweet  Sixteen - 11.11

03 -  Chris Cain Band With Joey Delgado - Trouble Makin Woman - 13.46

04 -  Vitesse - Good Looking - 3.36

05 -  Vitesse - Sweet Dreams - 2.53

06 -  Eric Burdon - Feeling Blue - 4.51

07 -  MisterWives - Imagination Infatuation - 7.50

 

In de live mini special donderdag aandacht voor de Chris Cain Band. Als het gaat om grote gitaristen, zijn er onmiddellijk zoveel waaraan ik denk. Maar als het gaat om blues artiesten die een dergelijke fantasie en creativiteit combineren in hun muziek is West Coast gitarist Chris Cain gewoon de beste, zijn emotionele zang en dynamische gitaarspel, dat herinnert aan Albert King, werd en wordt reeds twintig jaar alom geprezen. Zijn persoonlijke songs die hij met veel gevoel voor het voetlicht brengt, gelardeerd met zijn virtuoze gitaarsolo's, zijn direct herkenbaar en zeer smaakvol. Geen 12-bar nummers hier, je hoeft alleen maar achterover te leunen en genieten van alles wat Cain brengt. Er is niets overspeeld. Het is gewoon een kwestie van het volgen van zijn eigen typische muziekstijl die hij door de jaren heeft ontwikkeld en die heel wat bluesliefhebbers weet te boeien. Deze artiest heeft reeds een tiental opnamen op zijn actief, waarvan de meeste op de labels Blind Pig en Blue Rock'it verschenen zijn. Op deze platen heeft Chris er blijk van gegeven de blues op een steeds andere manier in te kunnen kleuren door gebruikmaking van meer of minder uitgebreide bezettingen.  Chris Cain brengt zijn mengeling van gesofisticeerde ballads, blues, jazz en soul met verve en klasse.  En in deze mini special gaan we luisteren naar:            Sweet  Sixteen en samen met Joey Delgado Trouble Makin Woman             “      Maar hoe spectaculair deze twee gitaristen ook zijn, ze kunnen gewoon niet wegnemen dat alle aandacht naar Cain gaat.


Speellijst 04 april 2019

luisteraars leuk dat u donderdag weer luistert. En dan is er dus  weer tijd voor twee uur Blues en Rock uitgezocht  door Ruud en Cock En donderdag zoals jullie gewend zijn is er weer veel variatie in de muziek. Met aandacht voor:  Ana Popovic, King Of The World, Jimi Hendrix en nog veel meer. Met in het tweede uur een mini special van de Golden Earing

Speellijst  04 april 2019

 erste uur

01 -  12 B.B.B.- Key To Youre Heart - 6.54

02 -  12 B.B.B.- Marian - 5.51

03 -  Ana Popovic - She was a Doorman - 4.59

04 -  Led Zeppelin - Black Dog - 5.18

05 -  Heart - Stairway to Heaven - 7.58

06 -  King Of The World -If You Want To Leave - 6.17

07 -  King Of The World - Beating Like A Drum - 4.23

08 -  Eelke - Something In The Night (single edit) - 4.00

tweede uur

 01 -  Jimi Hendrix - The Wind Cryes Mary - 3.20

02 -  Golden Earing - She Flies on Strange Wings (1979 Voorburg Live) - 7.50

03 -  Golden Earing - Weekend Love (1979 Voorburg Live) - 6.05

04 -  Golden Earing - Buddy Joe - 3.39

05 -  Golden Earing - Twilight Zone - 8.43

06 -  Lucky Peterson - Who's Been Talkin - 5.00

07 -  Lucky Peterson - Tribute To The King - 7.54

08 -   Jonny Lang - Lie to Me - 5.12

 

Voor de live mini special gaan we deze donderdag naar Golden Earing. De oudste nog bestaande rockband van Nederland komt weer naar Rotterdam Ahoy! Golden Earring maakte wereldhits 'Radar Love', 'Twilight Zone' en 'When the Lady Smiles'. Wereldwijd verkocht de band miljoenen albums De Haagse rockband Golden Earring gaf al 7 keer eerder concerten in Rotterdam Ahoy en daar komt er in 2019 eentje bij. Op zaterdag 16 no vember 2019 staan Barry Hay, George Kooymans, Rinus Gerritsen en Cesar Zuiderwijk in Ahoy op de planken. Em waren 50 jaar geleden al op pinkpop.  Ze waren er vijftig jaar geleden tijdens de eerste editie en ze zijn er komend jaar weer. Tussendoor stonden de mannen van Nederlands meest iconische rockband nog een paar keer op ons oudste festival. Hieronder het levensverhaal van het droomkoppel. Toen Golden Earring in 1970 de planken van het nieuwe festival Pinkpop betrad, had de band waarschijnlijk niet gedacht dat ze vijftig jaar later met dezelfde groep op hetzelfde festival zouden staan. De groep had net zijn naam gewijzigd van ‘The Golden Earrings’ naar Het huidige Golden Earring en ze hadden een aantal personeelswisselingen achter de rug. Zo zat drummer Cesar Zuiderwijk nog maar net op de drumkruk en had zanger Barry Hay er ook nog maar net twee jaartjes opzitten bij de band. Het is het begin van een hechte band. De groep kwam in 1970 net terug uit de VS en had gezien wat voor grote PA’s daar gebruikt werden bij optredens. De band liet naar dat voorbeeld zijn eigen set bouwen door een bevriende timmerman. Toen het dat jaar bij Pinkpop fout ging bij het regelen van een geluidsinstallatie wilde Jan Smeets deze set maar al te graag lenen. Door de PA voor weinig uit te lenen heeft de Haagse band er in zekere zin voor gezorgd dat we dit jaar het gouden jubileum van het festival vieren. Mr. Pinkpop is er de band tot de dag van vandaag nog dankbaar voor. En in deze mini special eerst twee nummers uit de vliegenmolen in Voorburg opgenomen in een concert in 1979 waarbij ook Cock aanwezig was en daarna twee nummers van de groep in deze tijd: dus je gaat luisteren naar,

She Flies on Strange Wings                 

en Weekend Love uit 1979

Buddy Joe             

en Twilight Zone uit 2018.


Speellijst 28 maart 2019

Goedenavond, luisteraars leuk dat u op Donderdag aan het toestel zit, het is dan om even na zeven uur tijd voor Blues en Rock door Ruud en Cock.  En we hebben vandaag een lekkere blues of een stevige rock. Er is weer met veel plezier heerlijke muziek uitgekozen door het team van blues en rock. met in het tweede uur deze keer geen mini special  maar drie lekkere lange live nummers.

eerste uur

01 -  Peter Frampton – Money - 5.38

02 -  Ciao Lucifer –Anywhere - 4.15

03 -  Kensington - Do I Ever - 3.22

04 -  Kensington – Storms - 4.10

05 -  Crosby, Stills, Nash & Young - Love the One You're With - 6.45

06 -  Crosby, Stills & Nash – Blackbird - 3.18

07 -  Kane - Rain Down On Me - 4.55

08 -  Daryl Hall with Robby Krieger & Ray Manzarek of The Doors - Roadhouse Blues - 6.15

09 -  PowerPlay – Harlem - 4.32

10 -  PowerPlay - Paint It Gold  - 3.48

11 - Ana Popovic - She was a Doorman - 4.59

tweede uur

01 -  Joe Bonamassa - Django / Just Got Paid - 17.42

02 -  Richie Kotzen - Blues Garage - 12.47

03 -  Nick Moss Band met Kate Moss - Woman You Must Be Crazy - 18.07


Speellijst 21 maart 2019

Luisteraars het is op donderdagavond weer de hoogste tijd voor twee uur Blues en Rock uitgezocht  door Ruud en Cock. Leuk dat u luistert naar deze aflevering van blues en rock. Met deze donderdag aandacht voor de muziek van Bon Jovi, Black River Delta, Rolling Stones , Julian Sas en nog veel meer.  En in het tweede uur een special van  Tony Tucker.

eerste uur

01 -  Steve Vai - For The Love Of God - 6.02

02 -  Whitesnake - Is This Love - 5.00

03 -  Bon Jovi - Without Love - 3.30

04 -  Bon Jovi - Never Say Goodbye - 4.48

05 -  Daryl's House w Train - Papa Was A Rollin' Stone - 5.24

06 -  Fleetwood Mac - Planets Of The Univers - 3.12

07 -  Black River Delta - Black Wolf - 7.25

08 -  Boston - Peace Of Mind - 4.50

09 -  Di-Rect (met Jacqueline Govaert, - Iedereen Is Van De Wereld - 5.45

tweede uur

01 -  Rolling Stones - Looving Cup (Alternate take) - 5.26

02 -  Tony Tucker - Fade - 7.10

03 -  Tony Tucker - Fall into the Blues - 5.18

04 -  Tony Tucker - Wait For The Night To Turn Blue - 6.11

05 -  Big Country – Inwards - 4.32

06 -  Big Country - Close Action - 4.15

07 -  The Dead Daisies - Long Way To Go - 3.54

08 -  Julian Sas - I Ain't Afraid - 3.59

09 -  Julian Sas - Blues For J - 8.55

voor de live mini special gaan we deze week naar Tony Tucker een voor dit land nog erg onbekende blues gitarist. Er is nog nauwelijks enige infot de geven van deze gitarist die in 2018 drie cd heeft uitgegeven. En die door Ruud op internet werd gevonden maar zijn muziek is goed geneog voor de mini special en we gaan daar bij luisteren naar:         

Fade                 

Fall into the Blues           

en als laatste  Wait For The Night To Turn Blue          

 


Speellijst 14 maart 2019

 

Goedenavond, luisteraars het is leuk dat u donderdag  weer aan het toestel zit, Want het is ook op deze donderdag even na zeven uur tijd voor Blues en Rock door Ruud en Cock. Achter de knoppen staat dan Cock van Peppen en de presetatie is van Ruud Bazuin. Met vandaag aandacht voor weer twee uur lekkere muziek met o.a. Daniel Castro, John Lennon, Bonnie Raid & Brian Adams, Whitesnake en vele andere.

eerste uur

01 -  Eric Clapton – Pretending - 4.48

02 -  Eric Clapton - Old Love - 6.26

03 -  Eric Clapton - Before You accuse Me - 3.55

04 -  Daniel Castro - I'll Play The Blues For You - 7.42

05 -  Frogs For Breakfast - You don't Love Me - 3.35

06 -  Frogs For Breakfast - All I Believe - 3.09

07 -  John Lennon  - You Make Me Dizzy Miss Lizzy - 3.10

08 -  Bonnie Raitt – Can’t Make You Love Me - 5.32

09 -  Bonnie Raitt & Brian Adams - Rock Steaddy - 3.56

10 -  Ween  - Buckingham Green  - 4.31

tweede uur

01 -  Black Country Communication - The Circle - 6.57

02 -  Guy Verlinden - Taylor's Rock - 3.39

03 -  Guy Verlinden - Sadie - 5.59

04 -  Guy Verlinden - Freddie's Blues - 7.32

05 -  Guy Verlinden - You Can't Sit Down - 4.36

06 -  Vandenberg - Burning Heart - 4.06

07 -  Vandenberg - Different Worlds - 4.01

08 -  Whitesnake - Ain't No Love in the Heart of the City - 8.56

09 -  Whitesnake - Is This Love - 5.00

 

In de live minispecial donderdag  Guy Verlinden. Guy Verlinden stond tijdens het Delft blues festival op zaterdag middag in de tent bij Cafe De Oude Jan het was een heerlijk concert. En daarom nu deze mini special over Guy. De uit België afkomstige Guy Verlinde is vooral bekend onder de naam Lightning Guy. Sinds vorig jaar zit hij bij het Dixiefrog label en staat er weer Guy Verlinde op de hoes. Voor zijn muziek verzamelde Guy de beste bluesmuzikanten uit België en Nederland en het resultaat mag er zeker zijn. Maar wat wil je ook als je band bestaat uit: Richard van Bergen (gitaar), Patrick Cuyvers (piano & Hammond), Steven Troch (harp), René Stock (bass) en Frederick Van den Breghe (drums). En natuurlijk the man himself: Guy Verlinde (gitaar en vocals). Hij begint met het nummer I’ve Got You een lekker rustig liefdesliedje. Daarna speelt Guy Verlinde een fijn swingend nummer getitled Soul Jivin’. Het nummer heeft naast het mooie gitaarspel ook een heerlijke drum en baslijn, een prachtig nummer om de sfeer goed neer te zetten.  Het klinkt als een stoffig cliché maar Lightnin’ Guy Verlinde is nog steeds veruit “de hardst werkende bluesartiest” van de Belgische blues & roots scene. Hij veroverde niet alleen de Belgische en Nederlandse rootsscene, maar speelde ook concerten op verschillende Europese top locaties. In oktober 2011 won Lightnin’ Guy de Belgische Blues Challenge en vertegenwoordigde hij België op de Europese Blues Challenge 2012 in Berlijn. Guy vereert Hound Dog Taylor door het spelen van zijn muziek in dezelfde setting als Taylor dat deed.  De beste nummers van Hound Dog Taylor  ze staan allemaal op de playlist. Als je ‘The Dog’ nog nooit live hebt zien spelen; dan is dit een perfect alternatief om de magie van een uniek Hound Dog Taylor concert te beleven! Hound Dog Taylor uit Mississippi (1915-1975) was één van de allerbeste Amerikaanse Chicago blues gitaristen en zanger. “Hound Dog Taylor & de Houserockers” waren van de late jaren 50 tot in de midden jaren 70 dé meesters van swingende ritmes en pakkende grooves. Taylor’s slide gitaarstijl was rauw en wild. De keuze voor 2 gitaren en een drummer (geen bassist) resulteerde in de rauwste houserockin’ Chicago blues die je maar kunt bedenken.  Gentenaar Guy Verlinde ontbolsterde zich na jaren van hard werken tot de nieuwe bluestrots van België. Hij bracht negen langspelers uit in evenveel jaar, terwijl hij non-stop in binnenen buitenland toert met zijn Mighty Gators, One Man band of Hound Dog Taylor tribute band. Het klinkt als een stoffig cliché maar Guy Verlinde is met voorsprong “the hardest working performer” van de Belgische blues scène. In 2011 nam Guy Verlinde zijn Hound Dog Taylor hommagealbum op. Hij eerde de Chicago slide gitaar legende door zijn muziek te spelen in dezelfde setting en stijl als de meester zelf. Vandaag klinkt de band hechter dan ooit. Door de jaren heen kreeg dit een eigen gezicht en sound. In 2017 verscheen hun album “How How How” met allemaal eigen songs binnen dezelfde traditie, de sound en energie van Hound Dog Taylor. Guy & zijn Houserockers staan garant voor een vette wilde blues party met een mix van old school Chicago stijl en eigentijdse sound die je kan horen bij artiesten als The Black Keys, Jon Spencer Blues Explosion, Seasick Steve, ... Alles wordt gespeeld in C, met 2 vette gitaren en 1 ruttel drum. En van deze band nu:          

Taylor’s Rock                   

Sadie               

Freddie’s Blues               

en  You Can't Sit Down                     

 

 

 


Speellijst 07 maart 2019

luisteraars leuk dat u donderdag weer luistert. En dan is er dus  weer tijd voor twee uur Blues en Rock uitgezocht  door Ruud en Cock En donderdag zoals jullie gewend zijn is er weer veel variatie in de muziek. Met aandacht voor: Raoul Michel, Aafke Romeijn, Tony Joe White, Marrilion, en natuurlijk nog vele andere.

Speellijst  07 maart 2019

eerste uur

01 -  Gary Moore - I have Found My Love In You - 4.53

02 -  Gary Moore - Like Angels - 7.32

03 -  Raoul Michel - Welkom In De wereld - 3.28

04 -  Raoul Michel - Geld Genoeg - 3.44

05 -  Laura Cox Band - Take Me Back Home - 4.15

06 -  Aafke Romeijn - Ze zeggen - 3.22

07 -  Elmore James - Dust My broom - 2.50

08 -  Shuggie Otis – Hideaway - 3.14

09 -  Tony Joe White  - (You're Gonna Look) Good In Blues - 4.07

10 -  Tony Joe White - Closer To The Truth - 7.44

11 -  The Blazing Aces - Rollin' & Tumblin - 4.08

tweede uur

01 -  The Blazing Aces - Fulltime Lover - 7.20

02 -  The Doors - Fife To One - 5.59

03 -  The Doors - You're Lost Little Girl - 3.13

04 -  The Doors - When The Music's Over - 13.15

05 -  Marrilion - Costa Del Slough - 3.55

06 -  Marrilion - Born To Run - 4.56

07 -  Mick Clarke Band - Love Me Or Leave Me - 9.00

 

De live mini special gaat deze week over de Doors. Spraakmakende psychedelische rockband uit Los Angeles die in 1967 een Amerikaanse nummer 1-hit scoort met 'Light My Fire'. The Doors leveren in de jaren erop nog klassiekers af met o.a. 'Hello I Love You', 'Love Her Madly' en 'Riders On The Storm'. Op 12 december verlaat de charismatische frontman Jim Morrison de band. Hij overlijdt op 3 juli 1971 aan een hartaanval. Oliver Stone verfilmt in 1991 het verhaal van The Doors met Val Kilmer in de hoofdrol. De diepe, sonore stem van Jim Morrison boven de keyboardsounds van Ray Manzarek typeert de muziek van The Doors. Met drummer John Densmore en gitarist Robby Krieger richten Morrison en Manzarek de band op in 1965. Een jaar later tekenen de studenten een platencontract bij Elektra Records.  Hun eerste album The Doors (1967) en de single 'Light My Fire' zijn meteen een schot in de roos. De geslaagde, psychedelische mix van blues, klassiek en pop die The Doors brengen, valt niet te vergelijken met andere muziek. Het succes blijkt echter een beperking voor de band.  Waar de volgende albums nog origineel materiaal bevatten, krijgen Morrison en co het bij The Soft Parade (1969) moeilijk om aan de verwachtingen van het publiek te voldoen. Dat album is volgens veel undergroundliefhebbers te populair. Voor Morrison Hotel (1970) en L.A. Woman (1971), de laatste twee cd's waarop Morrison nog te horen is, grijpen The Doors terug naar blues. Vanaf het begin is Jim Morrison de spilfiguur van The Doors. Hoog intelligent (hij zou een IQ van 149 hebben gehad), charismatisch, maar ook verslaafd aan alcohol en drugs. Naarmate het succes van The Doors groeit, groeit ook zijn afhankelijkheid van verdovende middelen.  Na de release van LA Woman verlaat Morrison de band en trekt hij met zijn vriendin Pam naar Parijs. Hij voelt zich, als frontman van The Doors, niet serieus genomen als dichter. In Parijs, waar ook zijn grote voorbeeld Rimbaud had gewoond, hoopt hij nieuwe inspiratie te vinden voor zijn gedichten.  De inspiratie blijft echter uit en Morrison glijdt weg in een depressie. Op 3 juli 1971 wordt hij dood gevonden in zijn badkuip. Het 27-jarige rockicoon is gestorven aan een hartaanval, waarschijnlijk veroorzaakt door zijn overmatig drugsgebruik. .  Na het vertrek en de dood van Morrison gaan de andere bandleden door. Toch kunnen ze de herinnering aan het Morrison-tijdperk niet doen vervagen. The Doors blijven Jim Morrison. In de jaren '80 en '90 is hij even populair als toen hij nog leefde. In 2013 sterft ook toetsenist Ray Manzarek. Hij overlijdt op 20 mei op 74-jarige leeftijd aan galblaaskanker.  Ray Manzarek en Robby Krieger treden in 2006 op in de Heineken Music Hall, onder de naam Riders on the Storm, samen met The Cult frontman Ian Astbury. In 2007 krijgt de band een ster op de Walk of Fame. En in deze mini special live van uit Stockholm in 1968 nu:                     

Fife To One                

You're Lost Little Girl               

En When The Music’s Over             

 


Speellijst 28 februari 2019

Goedenavond, luisteraars leuk dat u op Donderdag aan het toestel zit, het is dan om even na zeven uur tijd voor Blues en Rock door Ruud en Cock.  En we hebben vandaag een lekkere blues of een stevige rock met onder anderen Earth And Fire, Keren Ann Chritophe, Steve Winwood & Carlos Santana en nog vele andere en een mini special van Queen. Maar denk je het kan vast anders met dit programma of wil je reageren op het programma of een verzoekje of zelfs een mini special aanvragen doe dat dan via bluesenrock@stadsradiodelft.nl

Speellijst 28 februari 2019

eerste uur

01 -  Golden Earing - Je Regrette - 3.40

02 -  Earth And Fire -Storm And Thunder - 6.28

03 -  Chris Rea - Last Call - 3.33

04 -  Keren Ann Chritophe - My Man I Wanted Bud Ain't Gonna Turn Him in - 4.38

05 -  Phil Lynott - Crime Rate - 6.07

06 -  Steve Winwood & Carlos Santana -  Why can't we live together - 7.12

07 -  Frogs For Breakfast - Dark End Of The Street - 4.29

08 -  Joe Cocker - That's All I need To Know - 3.57

09 -  Joe Cocker - Night Calls - 3.24

10 -  The Fire Harvest - Not Going To Work - 3.50 

tweede uur

01 -  Sonny Landreth - Blues Attack - 5.12

02 -  live mini special Queen - Live Aid 1985 (FULL Concert) - 25.03

03 -  Renske Taminiau - Turn to Black - 3.50

04 -  Vargas Blues Band – Illegally - 4.24

05 -  Vargas Blues Band - Back Alley Blues - 7.08

Voor de live mini special kwam de inspiratie van DWDD.  Op 13 juli 1985 schitterde Queen tijdens het benefietevenement Live Aid in Londen. Het werd het beste liveoptreden aller tijden. Vorige week lieten zij die tijden herleven: Waylon en zijn band speelden de volledige set van het legendarische concert, alle eenentwintig minuten lang, zonder onderbreking, live in onze studio! En dat gaf de inspiratie om in onze muziek de duiken en dit concert op te zoeken voor deze mini special en daar bij bleek dat het concert niet 21 maar 25 minuten duurde tijdens Live Aid speelde Queen nog een extra nummer.  Met Dee-da-dee-da-day! We denken met veel liefde terug aan Freddie Mercury, die éénendertig jaar geleden voor het laatst optrad met Queen. Op 13 juli 1985 kwam Queen op voor de 75.000 bezoekers in Wembley Stadium in Londen voor hun optreden tijdens Live Aid: het grootste muziekspektakel ooit. Veel artiesten presteerden onder de maat: zij waren er niet klaar voor. Queen trok volledig zijn eigen plan en gaf een koninklijke show. Het verschil zat 'm in de volgende vijf punten. Doe er uw voordeel mee. Zonder attributen, zonder hun eigen lichtstellage, rookmochines en andere special effects, zelfs zonder de magie van natuurlijke duisternis, was Queen in 20 minuten onbetwist heerser over het wereldwijde poppubliek. Hun Medley bevatte Bohemian Rhapsody, Radio Ga Ga, Hammer to fall, Crazy little thing called love, We Will Rock You en tot slot We Are The Champions. Veel artiesten presteerden onder de maat: zij waren er niet klaar voor. Niemand was er klaar voor, behalve Queen, vertelt Pete Smith, de wereldwijde coördinator van Live Aid. Queen trok volledig zijn eigen plan en ging in 20 minuten helemaal los. Het verschil zat 'm in de volgende vijf punten: 1 Voorbereiding.  Waar anderen bijna onvoorbereid het podium opgingen en als straatmuziekanten speelden, huurde Queen een week voor het evenement het Shaw Theatre af voor een aantal intensieve repetities. Ondanks dat Queen een enorme ervaring had in het spelen in stadions, had Queen als enige band een professionele voorbereiding.  2. Plan. Freddie was verbaasd dat sommige artiesten gewoon hun laatste single 'uitbraakten': daar was dit het publiek niet naar. Live Aid was één grote global jukebox en Queen koos dan ook voor een zorgvuldig samengestelde medley.3. Timing.  Queen kreeg het aanbod om als afsluitende hoofdact op te treden. In plaats daarvan vroegen zij een optreden om 18.00 – prime time in Groot-Brittanië en perfect voor de VS omdat ze dan nog redelijk vooraan in het programma stonden (de inschatting was dat de interesse van Amerikanen relatief snel zou afnemen). 4. Echt contact.  Wat de groep zo goed maakte volgens Geldof: de voeling die ze hadden met het publiek. Brain May (gitarist Queen): “Wij speelden niet alleen voor Queen fans. Freddie maakte met iedereen contact. En 5 .  Alles geven: altijd.  Queen stond erom bekend om alles te geven. Goed was niet goed genoeg. De vier bandleden waren alle vier perfectionisten die bereid waren om alles uit de kast te halen. Elk optreden opnieuw. Freddie gooide in 20 minuten daadwerkelijk alles in de strijd: nochalance, humor, durf, vakmanschap en sexappeal. Als de ultieme trotse pauw verleidde Freddie iedereen. Hij hield de wereld in zijn greep. En daarom vanavond dit concert in de blues en rock ook in z’n geheel voor jullie.

 

 

 


Speellijst 21 februari 2019

Goede avond luisteraars het is op donderdagavond weer de hoogste tijd voor twee uur Blues en Rock uitgezocht  door Ruud en Cock. Met deze avond  veel aandacht voor de blues en het tweede uur is geheel geweid aan het Delft blues festival van dit weekend.

Speellijst 21 februari 2019

eerste uur

01 -  Richie Blackmore's Rainbow - Still I'm Sad - 5.23

02 -  Deep Purple - Smoke On The Water - 9.04

03 -  12 B.B.B.- Cold Hearted Woman - 6.01

04 -  John Mayall, The Mists of Time (Stories, 2002) - 7.59

05 -  Gary Moore - Moving On - 2.36

06 -  Gary Moore - Midnight Blues - 4.50

07 -  Jose Feliciano - The Thrill is Gone - 5.04

08 -  Martin Miller & Andy Timmons - Still Got the Blues (Gary Moore Cover) - 7.21

In het  tweede uur besteden we wat aandacht aan het Affigem blues festival Delft. Want Tussen 22 en 24 februari bruist de hele Delftse binnenstad met spetterende live muziek. Met ruim 70 optredens op 36 locaties is het Bluesfestival Delft het grootste indoor blues evenement van Nederland. Dus veel te veel m alles te melden in een uurtje dus geven wij nu onze keuze voor dit komende weekend. Met wat muziek van deze bands. En wil je zelf lekker kijken wat er komt en welke stijlen je kan beluisteren ga dan naar www. Delftblues.nl en je kan zelf alles nalezen.

tweede uur

01 -  Claptones - Double Trouble - 9.30

02 -  Boogie Beasts - 'Emotion' - 3.15

03 -  Talkin' Blues - Night Life, - 4.45

04 -  Guy Verlinde & The Houserockers - Sadie - 5.37

05 -  Scotch, no soda! - Beer drinking woman - 5.24

06 -  Barrelhouse - If You Really Wanna Leave - 9.18

07 -  Robbert Fossen Band - Did Somebody Make A Fool Outta You - 4.48

08 -  Long Way Blues - Rock me baby - 6.18

 

 


Speellijst 14 februari 2019

Goedenavond, luisteraars het is leuk dat u donderdag  weer aan het toestel zit, Want het is ook op deze donderdag even na zeven uur tijd voor Blues en Rock door Ruud en Cock. Achter de knoppen staat dan Cock van Peppen en de presetatie is van Ruud Bazuin. Met donderdag op valentijns dag tijd voor de liefde de blues en rock. En weer eens wat extra aandacht  een paar lekkere Nederlands talige nummers en verder muziek van Roos Blufpand, Fenton Robinson, Dana Fuchs en vele andere en een live mini special van Davy Knowles.

Speellijst 14 februari 2019

eerste uur

01 -  Clouseau - Laat Me Nu Toch Niet Alleen - 3.34

02 -  Clouseau - Grote Liefde - 3.15

03 -  Roos Blufpand - Kleed Me Uit - 2.31

04 -  Roos Blufpand - Schijn Dan Niet Op Mij - 3.53

05 -  Elmore James - Dus My Broom - 2.54

06 -  Fenton Robinson - Somebody Loan Me A Dime - 3.33

07 -  Dana Fuchs - performs Gimme Shelter (Rolling Stones Cover) -7.56

08 -  Jeff Beck - Beck Bolero - 3.29

09 -  Jeff Beck - A day In The Live - 4.46

10 -  Taste - Sugar Mama - 9.50

tweede uur

01 -  Cold Play - A rush Of Blood To The Head - 6.50

02 -  Davy Knowles - Almost Cut My Hair - 9.04

03 -  Davy Knowles - Gotta leave - 13.14

04 -  Kane - Raindown On Me  - 4.56

05 -  Kane - So Glad You Made It - 4.12

06 -  Amerika - I Need You - 2.41

07 -  Amerika - A Horse With No Name - 4.17

08 -  Amerika -Tin Man - 3.37

De live mini special is vandaag van Davy Knowles.  Muzikanten zijn natuurlijk ook muziekliefhebbers. En muziekliefhebbers luisteren graag naar muziek en hebben platencollecties. Davy Knowles is zo’n muziekliefhebber. Muzikant geworden door zijn vader’s muzieksmaak. Zo kwam het dat hij op jonge leeftijd naast zijn vader zat in de auto te luisteren naar Sultan’s Of Swing van de Dire Straits. Davy was gelijk om. Kwam thuis, pakte de gitaar van zijn vader en leerde het nummer te spelen zonder enige gitaarles maar door goed te luisteren. Hij ontdekte daarna nog veel meer muziek dankzij de platenkast van zijn ouwe heer. Er was een passie én een gitaarvirtuoos in spe geboren...Met veel inspiratie van voorbeelden als Peter Green, John Mayall, Eric Clapton en Rory Gallagher maar dus ook Dire Straits heeft Davy Knowles vanaf zijn eerste plaat tot nu toe voor veel luisterplezier gezorgd voor vele adepten van deze voorbeelden. Zijn muziek noemt hijzelf 'Rootsrock' maar kunnen we simpelweg ook omschrijven als bluesrock met dominante rootsinvloeden.  Voor wat het waard is: Davy Knowles wordt door Gibson geplaatst als nummer zes in een Top 10 lijstje van moderne blues gitaristen. En staat tussen/met gevestigde namen als John Mayer, Kenny Wayne Shepherd, Derek Trucks, Jonny Lang en Joe Bonamassa. Hoe dan ook, aangezien er te weinig tijd leek te zijn om nieuw materiaal op te nemen, is er van de ruime hoeveelheid live opnames die zijn uitgebracht als download of stream, een selectie gemaakt die terecht is gekomen op de cd ‘Best Of The Bootlegs 2017‘. Dat de band, bestaande uit Davy zelf op gitaar en zang, Andrew Toombs op toetsen en zang, Marvin Little op bas en zang en Michael Casky, drums en zang, een goed ingespeelde band is, laten ze op deze selectie luid en duidelijk horen. Da’s een pluspunt. en daarom twee nummers in deze special.

Eerst Almost Cut My Hair  van  Moulin Blues 2017

en daarna Gotta leave          


Speellijst 07 februari 2019

luisteraars leuk dat u donderdag weer luistert. En dan is er dus  weer tijd voor twee uur Blues en Rock uitgezocht  door Ruud en Cock En donderdag zoals jullie gewend zijn is er weer veel variatie in de muziek. Met vandaag aandacht voor de grote namen uit de muziekwereld zoals Eric Clapton, Joe Cocker, Ritchie Blackmore en nog veel meer.  En verder een live mini special met  Michael Ledbetter die op 21 januari veel te jong is overleden.

Speellijst  07 februari 2019

eerste uur

01 -  12 Bar Blues Band - Love Is Pain - 7.12

02 -  Eric Clapton - I Shot The Sheriff - 7.10

03 -  Eric Clapton - When Sommiting Is wrong  (Achtergrond zangeres) - 7.52

04 -  Joe Cocker - You Got To Hide Your Love Away  (Beatles) - 5.00

05 -  Tallor Daye - Can't Get Enough Of Your Love (Barry White) - 4.26

06 -  Ritchie Blackmore's Rainbow - Still I'm  Sad (Yardbirds) - 5.23

07 -  Tom Petty & Stevie Nicks - Learning to Fly - 5.23

08 -  Lisa Standfiel & Barry White - All Around The World - 4.35

tweede uur

01 -  Joe Cocker & Maxime Green - Up Where We Belong - 4.39

02 -  Michael Ledbetter - I got my eyes on you - 7.32

03 -  Michael Ledbetter & Monster Mike Welch and Josh Smith - You Don't Love Me - 9.06

04 -  Michael Ledbetter & Nick Moss Band & Dennis Gruenling - Hoodoo Man Blues - 5.43

05 -  B.B. king - Don't Answer The Door - 5.05

06 -  Pearl Jam - Yellow - 4.59

07 -  Gary Clark Jr. -   When My Train Pulls In - 11.44

in de live mini special vandaag Michael Ledbetter. De blues wereld is geschokt door het plotse overlijden van Michael Ledbetter. Ledbetter is geboren, getogen en woonde nog steeds in Elgin, Illinois. Ongeveer een uur rijden ten noordwesten van Chicago. Hij groeide op in een huis dat doordrenkt was van vele rijke muzikale tradities en ging naar de kerk met zijn grootmoeder, waar hij heel wat gospel absorbeerde. Hij is zelfs heel ver gerelateerd aan de grote folkzanger Huddie Ledbetter, beter gekend als Lead Belly, en die wereld hits scoorde met ’The House of The Rising Sun‘, ‘The Midnight Special‘, ‘Goodnight Irene‘, ‘Cotton Fields’ en zovele andere grote klassiekers. Michael’s grootvader is Huddie’s neef en hij heeft zowaar dezelfde muzikale gelijkenis. Op het Elgin High college koos Mike verrassend koor als keuzevak. Geen wiskunde of wetenschap, want hij moest kunnen zingen. Het was daar dat Ledbetter toevallig interesse ontwikkelde voor de opera. Hij was een jonge man met een uitzonderlijk rijke tenorstem en koesterde zijn koordirecteur, Catherine Burkhardt. Op zijn 25ste levensjaar had hij het grootste deel van zijn jeugd gezongen in heel wat operavoorstellingen in Chicago. Hij is dus eigenlijk een klassiek geschoolde vocalist. Maar hij is groeide op met blues en soulmuziek en had dus besloten om terug te keren naar zijn roots. De blues…! Michael belande toevallig bij Nick Moss tijdens een van Nick’s shows in Rosa’s Lounge in Chicago. Hij werd voorgesteld aan Nick Moss door diens vrouw Kate Moss. Ze had hem horen zingen in een nachtclub in Elgin toen Mike enkele nummers vocaal vertolkte bij Kilborn Alley Blues Band. Na een eerste ontmoeting werd hij vrijwel meteen geïntroduceerd in Nick Moss’ band. Mike zou fungeren als back-up zanger op Nick’s album ‘Here I Am’. Maar uiteindelijk voorzag hij heel wat nummers vrijwel meteen van backing vocals. Naast zijn ongelooflijke stem is hij ook nog eens een geweldige rhythm gitarist en heeft  een enorme podiumprésence. Hij heeft ook een groot vermogen om zijn stem aan te passen aan heel wat diverse muzikale stijlen.  Hiernaast is hij ook nog eens een geweldige songschrijver. Mike heeft ook de gave om zijn gevoel over te brengen in heerlijk descriptieve teksten. We ontmoetten Mike enkele keren in zijn thuisstad. En steevast had hij het over zijn muziek, zijn stad en over het verschil tussen opera en blues. Twee genres die het tegenovergestelde uiteinden zijn van het muzikale spectrum. Maar voor Mike waren al deze regels haast identiek. Beide genres vereisen een extreme hoeveelheid  expressie en meningsuiting, en dat had Mike in overvloed. Hij had de uitdaging om zijn muziek authentiek te houden én drukte hierbij zijn stempel op de sound. Mike Ledbetter was dus vaak on the road met Nick Moss en met het project Mike Welch-Ledbetter. Waar hij in 2017 de schitterende plaat ‘Right Place, Right Time’ mee had gereleaset. Het duo Mike Welch en Ledbetter stonden samen op de Petrillo Music Shell stage tijdens de Otis Rush Tribute Revue op het 33rd Chicago Blues Fest.2016. Daar speelde ze samen, met een stellaire band, het nummer ‘Right Place, Right Time’ van Otis Rush, origineel uit 1976. Niet toevallig ook de titel van hun schitterende album. Mike Ledbetter is lid van de nieuwe school van Blues & Soulmuzikant wiens stijl gecementeerd is in zijn gouden tijdperk. Mike Ledbetter was een epilepsie patiënt en overleed veel te jong na een ‘grand mal-aanval’ op maandagavond 21 januari 2019. Wij bieden oprecht ons medeleven aan zijn familie, zijn vrienden en collega's. en in mini special live nu:                            

I got my eyes on you                   

samen met Monster Mike Welch and Josh Smith  in  You Don't Love Me          

en als derde Hoodoo Man Blues met Nick Moss Band & Dennis Gruenling.

 

 

 

 


Speellijst 31 januari 2019

Goedenavond, luisteraars leuk dat u luistert op donderdag avond, het is donderdag avond zeven uur en dat betekend hier bij Stadsradio Delft  tijd voor blues en rock met Ruud en Cock. Met vanavond:  Bernard Hering, Boz Scaggs , John Mayall, en natuurlijk nog veel mee andere lekkere muziek

Speellijst 31 januari 2019

eerste uur

01 -  Doobie Brothers - The Doctor - 3.44

02 -  Dan Baird - I Love You Period - 4.24

03 -  Bernard Hering -  I'm Coming Back One Day - 2.58

04 -  Bernard Hering - Love Life - 3.29

05 -  12 Bar Blues Band - Tell Nobody The Trouble I'm In - 8.46

06 -  Boz Scaggs - Look What You've Done To Me - 6.36

07 -  John Mayall - Lourel Canyon Home - 4.33

08 -  John Mayall - Miss James - 2.27

09 -  The Yardbirds - Dazed and Confused - 5.44

10 -  The Yardbirds - Hey Joe - 4.40  

tweede uur

01 -  Cris Isaak - Blue Spanish Sky - 3.57

02 -  Beth Hart - Baddest Blues - 6.01

03 -  Beth Hart - Your Heart Is Black As Night - 6.10

04 -  Beth Hart - Love Is A Lie - 3.21

05 -  Beth Hart - Caught out In The Rain - 9.57

06 -  Wasteland -  Existence - 5.26

07 -  Annator - Our Embrace - 6.42

08 -  Powerplay – Raintown - 5.09

 

In de Live mini special vandaag Beth Hart. Zo moet je dertien jaar wachten op een nieuw livealbum van Beth Hart en zo krijg je er twee binnen een jaar tijd. En het is niet eens gek, want ze verschillen enorm. Front And Center was eerder dit jaar een enkel album, opgenomen in een jazzclub voor een programma van de Amerikaanse publieke omroep PBS, met de nadruk op de ingetogen tracks. Live At The Royal Albert Hall is een dubbelaar met een mooie mix van ingetogen en uitbundig. Van de 23 tracks op Live At The Royal Albert Hall stonden er maar drie op Front And Center. De Royal Albert Hall is natuurlijk een joekel van een zaal waar je ook de achterste rijen moet bereiken en ook dat zal aan een andere setlist hebben bijgedragen. Het verschil met Front And Center betekent per definitie dat niet alle krakers op dit album staan. Jazz Man stond al op Front And Center bijvoorbeeld. Maar ook Soul Shine en L.A. Song ontbreken hier. Gelukkig staan er genoeg van de krakers op: Bang Bang Boom Boom (met opmerkelijk country-intro), Good As It Gets, Spirit Of God, Leave The Light On en afsluiter Caught Out In The Rain, bijvoorbeeld. Naast eigen songs zitten er ook vier tracks tussen die ze opnam met Joe Bonamassa. Vanaf het allereerste begin zit er een mooie afwisseling tussen hard en zacht in, die maakt dat ook de ingetogen songs des te beter uitkomen. Hart begint met een a capella As Long As I Have A Song, waarna de band lekker stevig invalt bij For My Friends. Vanaf dat moment hoor je hoe Hart en de band een échte wisselwerking met de zaal hebben, die maakt dat het bij henzelf uit hun tenen komt maar dat dat ook overkomt bij het publiek. De vele bedankjes, eerbetonen en opdrachten tussendoor (niet alleen voor de bandleden, maar ook echtgenoot, manager, zus, moeder en God komen aan de beurt) hadden van mij wel tot de avond zelf beperkt mogen blijven, in plaats van dat je ze iedere keer weer moet horen. Tegelijk is Hart een artieste die het van de emotie moet hebben, dus in die zin heeft het een functie, hoewel het materiaal van zichzelf sterk genoeg is. Wat heet, Live At The Royal Albert Hall is een dijk van een liveplaat, met een mooie balans tussen rustiger en steviger materiaal die recht doet aan Harts talenten. Live At The Royal Albert Hall is het livealbum dat ik niet meer verwachtte. Een album waar elke Hart fan van zal smullen, maar tegelijkertijd een perfecte kennismaking voor wie zich in haar muziek wil gaan verdiepen. Een fijn kadootje zo op de valreep van het nieuwe jaar. En daar gaan wij dit hele nieuwe jaar van genieten en daarom vandaar in de mini special van dit album:                 

Baddest Blues                 

Your Heart Is Black As Night                     

Love Is A Lie         

en Caught out In The Rain                  

 

 

 


Speellijst 24 januari 2019

Luisteraars leuk als u donderdag aan het toestel zit, het is dan op donderdag even na zeven uur tijd voor Blues en Rock door Ruud en Cock.  En we hebben op deze donderdag zoals jullie gewend zijn ook weer veel variatie in de muziek met vandaag  veel blues van Sonny Boy Williamsons, Davy Knowles, Eric Clapton en nog heel veel andere muziek. Met in het tweede uur een mini special van Ilse DeLange

Speellijst 24 januari 2019

eerste uur

01 -  Walter Trout - The Love That We Onnce Know - 5.07

02 -  Walter Trout - Say Goodbye To The Blues - 7.54

03 -  Sonny Boy Williamsons - Don't Start Me Talkin - 2.30

04 -  John Lee Hooker - Boogie Chillen - 3.06

05 -  Elmore James - Dust My Broom - 2.50

06 -  Davy Knowles - Almost Cut My Hair - 9.04

07 -  Bon Jovi - Tokyo Road - 7.05

08 -  Tony Joe White - Closer To The Truth - 7.44

tweede uur

01 -  Editors - Munich - 3.40

02 -  Ilse DeLange - 'Right With You' - 4.34

03 -  Ilse DeLange - Sun And Shadow - 4.44

04 -  Ilse DeLange - Calm After The Storm - 4.07

05 -  Ilse DeLange - Livin' On Love' - 4.55

06 -  Ilse DeLange - 'I'm Not So Tough' - 6.23

07 -  Eric Clapton - Allabama Woman Blues - 5.07

08 -  Eric Clapton - Somebody's Knockin'

09 -  Samantha Fish, Victoria Smith en Dani Wilde  -  Runaway! - 9.26

 

In de live mini special nu een muziek uit een live concert van Ilse DeLange dat in deze maand januari is opgenomen. Precies twintig jaar geleden werd ze neergezet als de zingende schoenenverkoopster uit Almelo die door Amerikanen uit de winkel werd geplukt om in Nashville een album op te nemen. Achteraf gezien bleek dat verhaal natuurlijk een beetje opgepimpt, maar dat Ilse DeLange met dat Nashville-album getiteld Word Of Hurt één van de best verkopende debuutalbums in de Nederlandse muziekgeschiedenis scoorde, daar hebben de cijfers nooit om gelogen. Dit jaar viert DeLange dus haar twintig jarig jubileum en brengt ze (zes jaar na haar laatste studioalbum) eindelijk weer een soloplaat uit. Daarmee laat ze het succes van The Common Linnets voorlopig even achter zich en worden haar eigen talenten als zangeres en songwriter weer belangrijk. ‘Deze plaat toont wat meer mijn popkant’, zegt DeLange over dit nieuwe album. ‘Na jaren opgetreden te hebben met The Linnets en nu dan weer even solo, is de keuze om deze plaat naar mezelf te vernoemen dan ook heel duidelijk’. Runaway schreef DeLange samen met de Amerikaanse songwriter Tofer Brown. Hoewel normaal gesproken hun liedjes vaak via de computer en wat synthesizers ontstaan, is dit liedje juist heel traditioneel geschreven op een bankje met een gitaar op schoot. In een fijne en relaxte modus en dat is te horen. Lay Your Weapons Down mag gezien worden als hét hoogtepunt van dit album. Ilse zegt erover: ‘Iedereen maakt het weleens mee: een relatie, in wat voor vorm dan ook, die mooi begint maar waarin de boel uiteindelijk verzuurt. Het wordt ingewikkeld, je ziet elkaar niet meer in het licht zoals je elkaar ooit hebt ontmoet en je vraagt je ineens af: waarom vond ik jou toen zo te gek?’ Muzikaal gezien zit dit nummer heel fijn in elkaar. Een lekkere track die prima afspeelbaar is tijdens de late nazomeravondjes-uurtjes met de grauwe herfstdagen in het vooruitzicht. Around Again is een fijn nummer waarvan vooral het lekkere mee-zing refreintje het vermelden waard is. DeLange zegt erover: ‘Je hebt allemaal weleens een moment waarop je de moed verliest en denkt: het komt helemaal nooit meer goed! Maar uiteindelijk komt alles natuurlijk toch weer op zijn pootjes terecht. Love will come around again, of beter gezegd: het moet altijd eerst donker worden voordat het weer licht wordt’. Het liedje Sun & Shadow ontstond tijdens een schrijfweek op Ibiza. Ilse schreef deze track samen met Sascha Skarbek, een Britse songwriter met wie ze al eerder samen werkte en die, net als DeLange zelf, al een hele tijd samen is met dezelfde partner. Hun relaties zorgen voor een veilige thuishaven en geeft ze rust in het soms wat drukke bestaan. Dit liedje is volgens de zangeres een bedankje aan hun rotsen in de branding. Het liedje Still ligt in het verlengde van het vrolijke Heartbeat, al wordt dat tijdens het refrein pas echt duidelijk. Muzikaal gezien een vrij oppervlakkig liedje en dus niet echt een uitschieter. Violet & Blue is een mid-tempo ballad waarmee de zangeres lijkt terug te grijpen naar een tweede hit van tien jaar geleden: Miracle. De kwaliteit van die klassieker weet ze met Violet & Blue niet te overtreffen maar toch geeft ze ons een mooi popliedje mee. Hoewel DeLange eerder had aangegeven stapels liedjes te hebben liggen voor haar nieuwe soloalbum, zijn er uiteindelijk maar tien op het eindresultaat terecht gekomen. Als opvulling geeft ze ons drie akoestische versies van de nummers OK, Runaway en Violet & Blue en is You Are The Reason (het duet met Callum Scott) als bonustrack toegevoegd.  Daarnaast staat Ilse DeLange staat op zaterdag 2 februari 2019 in Ziggo Dome, Amsterdam. De zangeres speelt tijdens deze show naast haar bekende hits ook nummers van haar nieuwe album. Na de bekendmaking van een inmiddels uitverkochte clubtour in september en oktober van vorig jaar.  Maakt Ilse DeLange begin 2019 haar debuut in de Ziggo Dome met haar grootste eigen show in Amsterdam ooit. Maar begin januari hebben wij deze nummers opgenomen tijdens een concert en die laten we nu horen in deze blues en rock. Luister in deze special naar:               

Right With You'             

Sun And Shadow                

Calm After The Storm                

Livin' On Love'         

en we sluiten de special af met de eerste hit I'm Not So Tough'  


Speellijst 17 januari 2019

Goedenavond, luisteraars leuk dat u luistert donderdagavond,  Het is donderdag avond even na zeven uur dus tijd voor blues en rock met Ruud en Cock.  Er is weer met veel plezier heerlijke muziek uitgekozen door het team van blues en rock. met in het tweede uur aandacht voor een mini special over The Analogues en White Album Lve in Liverpool. En ook lekker veel blues.

Speellijst 17 januari 2019

eerste uur

01 -  Buddy Guy - She Nineteen Years Old - 5.42

02 -  Pat Benatar - True Love - 4.33

03 -  John Hammond - You Don't Love Me - 4.01

04 -  Denise Lasalle & Latimore - Right Place, Right Time. - 4.17

05 -  Denise LaSalle- Why Am I Missin' You - 8.39

06 -  The Twelve Bar Blues Band - The Key To Your Hart - 6.50

07 -  Davy Knowles & Nick Schnebelen - Dear Mr Fantasy - 9.43

tweede uur

01 -  De Kast - Droom Maar Zacht - 3.44

02 -  The Analogues - While My guitar Gently Weeps - 5.40

03 -  The Analogues - Happiness Is A Warm Gun - 2.50

04 -  The Analogues - Julia - 3.07

05 -  The Analogues - Birthday - 2.47

06 -  The Analogues - Yer Blues - 3.50

07 -  The Analogues - Helter Skelter - 3.54

08 -  The Analogues - Cry Bay Cry - 3.08

09 -   Leif De  Leeuw Band - Mr. Hangman - 5.44

10 -  Motorhead - Till The End - 4.32

11 -  Motorhead - Whorehouse Blues - 3.52

12 -  Danny Bryant's Redeyeband - Tell Me - 5.22

De direct vanaf de eerste show uitverkochte theatertour van The Analogues rond The White Album zit er op. Maar het enthousiasme voor het vijftig jaar oude repertoire van The Beatles is nog steeds zo groot dat besloten is om in het najaar van 2018 nog 15 extra shows in te lassen.Bij The White Album wordt er visueel en theatraal flink uitgepakt, maar het uitgangspunt blijft de muzikale authenticiteit. Daarbij komen er, naast de vijfkoppige band, flink wat hulptroepen (strijkers, blazers) mee, én een compleet arsenaal aan bijzondere, vintage-instrumenten. De shows staan in het teken van de verjaardag van The White Album. Dat verscheen op 22 november 1968 ruim 50 jaar geleden, vandaar deze Anniversary Editions. The Analogues willen dan bovendien de CD/LP van hun versie van The White Album Live in Liverpool feestelijk te presenteren. Het lijkt een traditie te worden: in 2017 werd de tour rond Sgt. Pepper eveneens afgesloten met de verjaardag van dat album én de presentatie van de live CD door The Analogues.  In oktober verscheen The White Album Live In Liverpool van The Analogues. Dit is na Magical Mystery Tour en Sgt. Pepper alweer het derde album dat in een integrale live-uitvoering van deze internationaal gelauwerde ‘Beatles live recreators’ wordt uitgebracht. Het is dit jaar precies 50 jaar geleden dat het legendarische Beatles-dubbelalbum verscheen. The White Album is bekend van favorieten als Back In The USSR, Helter Skelter, Blackbird en While My Guitar Gently Weeps. The White Album Live In Liverpool werd in de zomer opgenomen in Beatles-mekka Liverpool, waar The Analogues waren uitgenodigd als hoofdact van The International Beatleweek. Bart van Poppel, musical director en bandlid, vertelt: “We speelden in de Liverpool Philharmonic Hall en hoewel we de show al talloze keren gespeeld hebben, voelde het toch als een soort première. In Nederland weet ons publiek inmiddels wat we doen, maar daar stonden we voor een zaal met doorgewinterde Beatles-kenners. Dan komt een stelletje Nederlanders ze even laten zien hoe het moet, dat was toch een beetje eng. Maar de reacties en recensies waren ontzettend positief.” En van dit album nu in deze special voor jullie de nummers:     

While My guitar Gently Weeps           

Happiness Is A Warm Gun           

Julia            

Birthday      

Yer Blues                

Helter Skelter         

en als laatste Cry Baby Cry        

 


Speellijst 10 januari 2019

Luisteraars als u op Donderdag aan uw radio toestel of achter je computer zit is het even na zeven uur is het tijd voor Blues en Rock door Ruud en Cock. Er is weer met veel plezier heerlijke muziek uitgekozen door het team van blues en rock. met in het tweede uur aandacht voor een mini special over David Bowie live at Clastonbury 2000.

Speellijst 10 januari 2019

eerste uur

01 -  Tedeschi Trucks Band - Midnight in Harlem - 7.59

02 -  Lucky Peterson - Out Of The Flrying Pan Into The Fire - 7.12

03 -  Lucky Peterson - He's The Answer - 4.15

04 -  Chef'Special - Amigo (Acoustic) - 3.07

05 -  Beth Hart - Tell Her You Belong To Me - 6.27

06 -  Beth Hart - Leave The Light On - 5.27

07 -  Stevie Nicks & Lori Nicks -  Nightbird  - 5.08

08 -  Peter Gabriel with Paula Cole -  Don t Give Up - 7.09

tweede uur

01 -  John Mayall - Need Your Love - 4.11

02 -  David Bowie - Rebel Rebel - 4.13

03 -  David Bowie - Fame - 4.25

04 -  David Bowie - All The Young Dudes - 3.44

05 -  David Bowie - Under Pressure - 5.23

06 -  David Bowie - Heroes - 5.58

07 -  David Bowie - Let's Dance - 7.07

08 -  Iron Maiden - The Evil That Men Do - 4.35

09 -  Eelke - Satisfaction And Desire - 3.33

10 -  John Norum - We Wil Be strong - 4.17

11 -  John Norum - Time Will Find The Answer - 5.02

Voor de live mini special gaan we vandaag naar David Bowie live at Clastonbury 2000. David Bowie was een vernieuwende artiest, die gedurende zijn lange loopbaan de meest uiteenlopende muziekstijlen naar zijn hand zette. Hij was van grote invloed op een hele generatie muzikanten ná hem.  Na een aarzelende start in diverse bandjes, probeerde Bowie het als solo-artiest. Een groot aantal singles flopten, maar met het nummer Space Oddity brak hij door. Het liedje over een wandeling door de ruimte kwam precies op tijd uit: in hetzelfde jaar (1969) zette de eerste mens een stap op de maan.  Daarna ging het snel met Bowie. Met een ijzersterke band (The Spiders From Mars) zette hij het alter ego Ziggy Stardust neer. Bowie speelde met zijn androgyne uiterlijk. Hij leek een buitenaards wezen, dat zowel man als vrouw was. Samen met Marc Bolan (T.Rex) vond Bowie zo de glamrock uit. Na een periode in de VS vertrok David Bowie naar West-Berlijn om daar muziek op te nemen, die nog altijd als baanbrekend geldt. Een van zijn bekendste nummers, Heroes, was geïnspireerd op een verliefd stel dat Bowie zag zoenen in de schaduw van de Berlijnse Muur. Hij nam het lied later ook in het Duits op. Ook de albums Low en Lodger werden in Berlijn opgenomen. Daarnaast produceerde Bowie daar ook de eerste twee albums van zijn vriend Iggy Pop.  Bowie zelf ondergaat de lof bescheiden. In 2004 kondigt de zanger aan dat hij stopt met optredens en lijkt met pensioen te gaan. De verrassing is dan ook groot als Bowie terugkomt met twee sterke albums: The Next Day (2012) en Blackstar (2016). Blackstar, dat juichend werd ontvangen door de internationale muziekpers, blijkt ook zijn laatste album te zijn. Twee dagen na de release overlijdt Bowie aan de gevolgen van kanker. In 2000 stond hij voor de tweede keer live op Clastonbury. Een praatgrage Bowie verscheen in 2000 op Glastonbury met een royale greep uit zijn muzikale verworvenheden van de tussenliggende 29 jaar. „Ik voel liefde in deze zaal!” vergiste hij zich opzettelijk in de locatie. Bowie schiep een intieme sfeer onder de meer dan 60.000 festivalgangers rond de Pyramid Stage. Met een bewonderenswaardige souplesse schakelt hij tussen oude nummers en het toen nog recente ‘Little Wonder’. ‘Absolute Beginners’ kondigt hij aan als zijn favoriete nummer uit de eighties. Zijn uitmuntende band schakelt moeiteloos van het subtiel georkestreerde ‘Ashes to Ashes’ naar de razende rock van ‘Rebel Rebel’. De slepende funk van ‘Fame’ en het met treingeluiden ingeleide ‘Station to Station’ illustreren hoe Bowie zich telkens bleef vernieuwen, inclusief ‘Hallo Spaceboy’ dat terugkeert naar het ruimtevaartthema van het hier afwezige ‘Space Oddity’. Een warme herinnering aan een meesterperformer. En van dit concert nu in deze special:            

Rebel Rebel         

Fame                      

All The Young Dudes

Under Pressure                   

Heroes                      

En Let’s Dance                

 

 

Pagina 1 van 11