Menu


Speellijst 19 juli 2018

luisteraars leuk als u gaat luisteren op de donderdag avond, het is op na zeven uur altijd tijd voor blues en rock met Ruud en Cock. En in deze blues en rock donderdag aandacht voor de blues, oude en nieuwere blues  En een live mini special van Nick Gravenites.

Speellijst 19 juli 2018

eerste uur

01 -  Richard marx - Angelina - 5.07

02 -  Junior Wells - Little Red Rooster - 14.24

03 -  5 seconds Of Summer  - 18 - 5.50

04 -  5 seconds Of Summer - What I Like abbout You - 3.50

05 -  Boz Scaggs - Look What You've Done To Me

06 -  Carley Patton - Shake It And Break It - 3.04

07 -  Sonny Boy Williamson - Don't Start Me Tolkin - 2.30

08 -  Lightnin' Hopkins - Coffee Blues - 2.40

09 -  Elmore James - Dust My Broom - 2.50

10 -  Stevie Ray Vaughan - Life Without Me - 9.42

tweede uur

01 -  Eric Clapton & Friends - Sensitive Kind - 5.17

02 -  Nick Gravenites - Coming Home Babe - 6.17

03 -  Nick Gravenites - Walking Blues

04 -  Nick Gravenites - Livin' In The Right-Hand World - 8.39

05 -  John Norum - Face The Truth - 4.17

06 -  John Norum - In Your Eyes - 3.45

07 -  Seasick Steve - Walking Blues  - 4.41

08 -  Melisa Etheridge - Similar Features - 4.41

09 -  Melisa Etheridge - Precious Pain - 4.15

In de live mini special vandaag Nick Gravenites. De naam Nick Gravenites ken je waarschijnlijk vooral als liefhebber van jaren ´60 Chicago blues en San Francisco bluesrock en pychedelica van ht zelfde tijdperk. Maar dit is geen muziek voor een breder publiek. Want hoewel Gravennites een belangrijke bijdrage heeft geleverd aan de muziek deze hoogtijdagen. Heeft hij veel gedaan in de schaduw en achter de schremen.  Veel mensen kennen hem door de tientallen mooi nummer die hij schreef. Voor Paul Butterfield, Janis Joplin, Elvin Bishop Charlie Musselwihite , David croby en nog vele anderen. Ook werkte hij als producer op vele albums van deze artiesten.  Hij  is geboren  op 2 oktober 1938 in  Chicago, Illinois, Verenigde Staten De door hem gemaakte films zijn Chicago Blues Reunion: Buried Alive in the Blues enz.  En hij zat zelf in de muziekgroepenThe Electric Flag (1967 – 1969), Big Brother and the Holding Company de begelijdongs band van janis joplin  De grote doorbraak van Big Brother komt met het optreden op het Monterey Pop Festival in 1967. Ze krijgen een contract bij Columbia Records en Albert Grossman wordt hun manager. Vervolgens toert de band door de Verenigde Staten en in de zomer van 1968 komt hun tweede album uit: Cheap Thrills. Hoewel de opnamen van het album erg moeizaam verlopen wordt Cheap Thrills een succes: het album staat 8 weken op nummer 1 in de Verenigde Staten. In november 1968 verlaat Joplin Big Brother om solo verder te gaan. Sam Andrew blijft met Joplin samenwerken. Getz en Albin sluiten zich aan bij Country Joe and the Fish. In de herfst van 1969 komt de band weer bij elkaar en komen er drie nieuwe muzikanten bij: Nick Gravenites (zang), Dave Schallock (gitaar) en Kathi McDonald (zang). In 1970 wordt het eerste album van Big Brother zonder Joplin uitgebracht: Be a Brother. In 1971 wordt het album How Hard It Is uitgebracht, waarna de band in 1972 uit elkaar gaat. In 1987 kwam Big Brother weer bij elkaar. Ze maken, in wisselende bezetting, nog een aantal albums en geven regelmatig concerten. In oktober 2016 kwamen zij naar Nederland voor een aantal optredens, onder andere in de North Sea Jazz Club in Amsterdam, De Bosuil in Weert, Het Paard in Den Haag en Luxor Live in Arnhem. Zangeres bij deze optredens was Eileen Humphreys. Maar in deze mini special van Nick Gravenites solo met band de nummers                                 

Coming Home Babe                                

Walking Blues                 

en Livin' In The Right-Hand World                     

 

 


Speellijst 12 juli 2018

Luisteraars op donderdag avond dus tijd voor blues en rock met Ruud en Cock. En vanavond zoals jullie gewend zijn is er weer veel variatie in de  muziek met donderdag aandacht voor  Blood, Sweat & Tears, Gary Moore, Mozes and the Firstbornen nog vele andere.  En in het tweede uur een special van Alvin Lee.

Speellijst 12 juli 2018

eerste uur

01 -  La Bluza - I'm In Love - 4.04

02 -  La Bluza - Hangover Killer - 3.58

03 -  La Bluza - Change Has Gonna Come - 6.00

04 -  Blood, Sweat & Tears -  I Love You More Than You'll Ever Know - 5.53

05 -  Gary Moore - The Loner - 5.52

06 -  Gary Moore - Strangers In The Darknes - 4.30

07 -  Hallo Venray – Miracle - 3.41

08 -  The Common Linnets - Sun Song - 2.40

09 -  The Common Linnets - Give Me A Reason To Write You One - 3.34

10 -  Jonny Lang - There's Gotta Be a Change - 7.12

tweede uur

01 -  Venice - One Quiet Day - 5.22

02 -  Alvin Lee - I Can't Keep From Crying Sometimes - 10.59

03 -  Alvin Lee - Keep on Rockin' / I Hear You KnockingIm  /Going Home - 12.59

04 -  Venice - Never Coming Back - 3.49

05 -  Mozes and the Firstborn - Hello - 2.22

06 -  Uriah Heep - Salisbury - 16.17

 Gaan we verder met de mini special en die is deze donderdag van Alvin Lee.  Graham Alvin Barnes werd geboren in het Britse Nottingham op negentien december 1944. Hij speelde al behoorlijk gitaar op dertien jarige leeftijd en werd in 1962 professioneel muzikant als gitarist en zanger bij The Jaybirds. De band had redelijk wat succes in Duitsland, maar de grote doorbraak kwam er in 1966 toen de groep vooral actief was in Londen en na de naams verandering naar Ten Years After. In 1967 kreeg de band een platencontract, datzelfde jaar volgde het debuutalbum 'Ten Years After'. Door dit album werd de band ook in Amerika opgemerkt. Concertpromotor Bill Graham regelde voor Ten Years After in 1968 een tournee in de USA. De band was daar waanzinnig populair en ze zouden op zeven jaar tijd maar liefst achtentwintig keer toeren door de Verenigde Staten. Het hoogtepunt was een optreden op het legendarische Woodstock festival. Dankzij dit festival werden de leden wereldberoemd. De groep bracht met succes een tiental elpees uit, waaronder enkele live albums. In het begin van de jaren zeventig tekende de band bij het grote platenlabel Columbia. Dat label wilde de band meer in de richting van de pop duwen. Dit was ook één van de redenen waarom frontman Alvin Lee de band verliet in 1972 na de release van het album 'Rock'n Roll Music To The World'. In 1973 verscheen het solo album, met de veel betekende naam 'On The Road To Freedom'. Verschillende beroemde vedetten, zoals Steve Winwood en George Harrison verleenden hun medewerking aan dat solo project. Dan volgde er een periode waarin hij optrad met zijn band Alvin Lee & Company. In de late jaren zeventig richtte hij opnieuw Ten Years After op, waarmee enkele cd's maakte en uitgebreid toerde doorheen Europa en Amerika. In 2012 verscheen Alvin Lee zijn laatste studio album 'Still On The Road To Freedom'. Dat jaar was hij nog te zien op het festival Ribs & Blues in Raalte Nederland. Op 6 maart 2013 overleed de gitaarvirtuoos aan de gevolgen van complicaties na een operatie.  Dat concert in Raalte bijna één jaar voordien bleek het laatste concert geweest te zijn van Alvin. Van dat concert bleek er een heel goede opname te bestaan en zo ontstond de cd Alvin Lee- The last show. En van Alvin Lee nu in deze mini special.                              

I Can't Keep From Crying Sometimes            

en een medley met Keep on Rockin' / I Hear You KnockingIm  /Going Home                

 

 

 


Speellijst 05 juli 2018

Luisteraars als u op Donderdag aan uw  toestel of achter je computer zit is het even na zeven uur is het tijd voor Blues en Rock door Ruud en Cock. En in deze blues en rock op deze donderdag aandacht voor Richie Sambora, Jett Rebel, Gary Moore, Dana Fuchs Band  en nog veel meer en een mini special met Whitesnake

Speellijst 05 juli 2018

eerste uur

01 -  Ilse DeLange - Space Cowboy - 5.06

02 -  Blue Pills - Little Sun - 8.24

03 -  Richie Sambora - Sleep Alone - 5.00

04 -  Joe Satriani - Back To Shalla Bal - 3.15 

05 -  Joe Satriani - The Forgotten (part Two) - 5.10

06 -  UB40  - Rat In Mi Kitchen (Unplugged) - 4.47

07 -  Jett Rebel - World Turning (Fleetwood Mac) - 4.07

08 -  Gary Moore - Rectify - 5.00

09 -  Gary Moore - Don't Believe A Word - 7.15

tweede uur

01 -  HooverPhonic - Mad About You - 3.42

02 -  Whitesnake - Here I Go Again - 5.25 

03 -  Whitesnake - Fool For Your Loving - 5.09

04 -  Whitesnake - Crying In The Rain - 7.34

05 -  Whitesnake - Ain't No Love In The Heart Of The City - 7.41

06 -  Scorpions - The Zoo - 5.48

07 -  Scorpions - You & I - 5.19

08 -  Dana Fuchs Band - I'd Rather Go Blind - 8.59

In de live mini special deze week Whitesnake. Whitesnake is een Brits/Amerikaanse hardrockband rondom David Coverdale, de voormalige zanger van Deep Puurple. Als David Coverdale reageert op een advertentie in het blad Melody Maker, weet hij nog niet dat hij solliciteert bij Deep Purple, een van de grootste bands uit de jaren '70. Met Deep Purple brengt Coverdale drie albums uit. De eerste (Burn) is een groot succes, maar opvolger Stormbringer zorgt voor interne problemen. Na het derde album 'Come Taste The Band' valt Deep Purple volledig uit elkaar.

Coverdale begint aan een soloproject dat uiteindelijk twee albums oplevert: White Snake en Northwinds. Maar voor de opnames en optredens zoekt hij een band bij elkaar die onder de naam The White Snake Band schuil gaat. Het grootste gedeelte van die band is nog bij elkaar als Whitesnake wordt opgericht. Enkele oud-collega's uit Deep Purple zijn Coverdales nieuwe project komen versterken, maar een vaste samenstelling voor een langdurige periode zal er uiteindelijk nooit komen.

Het eerste album van de band is meteen een succes. Voornamelijk dankzij de aanwezigheid van de Deep Purple-mannen krijgt Whitesnake veel aandacht en verkoopt Trouble redelijk goed. Tijdens de tour van dit album wordt het live album Live In The Hammersmith opgenomen. Een jaar later komt Lovehunter uit. Een album dat nogal wat kritiek kreeg vanwege de gewaagde hoes. 'Long Way From Home' is de eerste succesvolle release van dat album, maar een grote klapper blijft nog altijd uit. De albums volgens elkaar snel op.  Maarliefst vijf singles van album nummer zes worden gereleased en Slide It In wordt daarmee het eerste grote lang verwachte succes van de band. Het album Whitesnake zal het grootste succes van de band worden. Een opnieuw opgenomen versie van 'Here I Go Again' eindigt wereldwijd op nummer één en ook opvolgers 'Is This Love' en 'Crying In The Rain' scoren goed in de hitlijsten. Hoewel bedoeld als een solo-album voor Coverdale, verschijnt in 1997 nieuw Whitesnake-materiaal onder de naam Restless Heart. Het blijkt het laatste Whitesnake studioalbum te worden, voor een lange tijd.  Vlak voor de 25-jarige verjaardag van de band, maakt Coverdale bekend weer op te zullen gaan treden met Whitesnake. Een band wordt snel gevormd en een internationale tour zet de band weer op de kaart.  Tegenwoordig telt de band een zestal leden. Naast David Coverdale zijn dat: Doug Aldrich en Reb Beach op gitaar, bassist Michael Devin, Brian Ruedy op keyboard en drummer Brian Tichy. Dat de line-up van Whitesnake in jaren aan wisselingen onderhevig is geweest moge duidelijk zijn. En van whitesnake in de mini special: Here I Go Again                   

Fool For Your Loving                     

Crying In The Rain                       

en als laatste Ain't No Love In The Heart Of The City                 

 

 


Speellijst 28 juni 2018

Het is heel gezellig als u donderdag avond weer aan het toestel zit, Want het is op donderdag even na zeven uur tijd voor Blues en Rock door Ruud en Cock en we zijn weer bij jullie met twee uurtjes Blues en rock met aandacht voor Lovell’s Blade, Robben Ford, Selah Sue feat. Ronny Mosuse, Fleetwood Mac en nog heel veel andere en  in het tweede uur een mini special over Peter Greens Fleetwood Mac. dit door het overleiden van gitarist Danny Kirwan.

Speellijst 28 juni 2018

eerste uur

01 -  Rick Mathews - Playin On The Radio - 3.59

02 -  Rick Mathews - Lookin For America - 4.28

03 -  Lovell's Blade - Nothin to Lose - 4.25

04 -  Lovell's Blade - As Much As I Can - 5.15

05 -  Robben Ford - Down Town - 6.38

06 -  Robben Ford - One Good Man - 6.05

07 -  Selah Sue feat. Ronny Mosuse - Ain't No Sunshine - 2.19

08 -  Cuby + Blizzards - Five Long Years - 4.16

09 -  Cuby + Blizzards - Little Red Rooster - 4.28

10 -  Fleetwood Mac - Silver Springs - 4.38

tweede uur 

01 -  Fleetwood Mac - Never Going Back Again - 2.12

02 -  Peter Greens Fleetwood Mac Live 1968-70 - 42.54

03 -  Prince, Tom Petty, Steve Winwood, Jeff Lynne and others -- While My Guitar Gently Weeps - 6.15

 

We blijven bij Fleetwood mac op donderdag voor een lange special. Dit i.v.m. de dood van Danny Kirwan Na de aankondiging van zijn dood  schreef Mick Fleetwood  namens de band: "Vandaag  9 juni 2018 begon het droevige nieuws van Danny Kirwan's dood  in Londen, Engeland Danny was een grote kracht in onze eerste jaren. "Volgens hem had Kirwan jarenlang zijn" muzikale thuis "bij de band gevonden.  Kirwan trad toe tot Fleetwood Mac op 18-jarige leeftijd. Hij werd al snel een belangrijk figuur voor de band en nam vijf studioalbums op met de groep, waaronder  Playing on, Kiln House, Future Games  en  Bare Trees . Nadat hij een alcoholverslaving had, verliet hij de band tijdens de tour Bare Trees 1 Het was Fleetwood zelf die in 1968 de toen 18-jarige Kirwan in de groep opnam, wegens diens "liefde voor de blues". Het allereerste nummer van Fleetwood Mac waarop Kirwan op de gitaar speelde, was het instrumentale 'Albatross', dat zou uitgroeien tot een wereldhit. Op de vijf albums waaraan hij meewerkte verzorgde Kirwan ook occasioneel de zang. De vijf albums verschenen tussen 1969 en 1972. "Danny's ware nalatenschap zal altijd in de muziek leven die hij heeft geschreven en zoals hij speelde zo mooi als een deel van de bas van Fleetwood Mac, die nu al vijftig jaar bestaat. "Nadat hij hem bedankt voor zijn bijdrage, zegt hij:" Je zult voor altijd worden vermist. " Aanvankelijk was het repertoire van de band nogal gespleten: op de eerste twee albums is pure blues te horen, maar het geluid van de groep veranderde al snel, zeker nadat in de zomer van 1968 de groep nogmaals werd uitgebreid, ditmaal met gitarist. Danny Kirwan. In deze formatie toerde Fleetwood Mac tweemaal door Nederland: in de herfst van 1968 en begin 1969. De toekomstige topgroep speelde o.a. in kleine zaaltjes in Leersum en Schaijk. De bekendste songs uit deze tijd zijn Black Magic Woman, een compositie van Peter Green en later gecoverd door Santana en Need your love so bad.  De sfeer van de sixties voel je hier afdruipen: Het nummer Albatross luidde begin 1969 een verandering van stijl in met een reeks rock-hits: het introspectieve Man of the world, Oh Well en The Green Manalishi.  En uit de periode 1968 /1970 is deze mini special 42 minuten live met Fleetwood Mac met Danny Kirwan.

 

 

 

 


Speellijst 21 juni 2018

Luisteraars als u op Donderdag 21 juni  aan uw  toestel of computer zit is het even na zeven uur is het tijd voor Blues en Rock door Ruud en Cock. En in deze blues en rock op deze donderdag aandacht voor Joe Cocker,  Thin Lizzy, Bachman Turner Overdrive en nog veel meer en een mini special met Eric clpaton opgenomen Live In Texas 15 November 1976.

Speellijst 21 juni 2018

eerste uur

01 -  Stud Muffins - I Here I Go - 3.38

02 -  Joe Cocker  - When A Man Loves A Woman  - 4.16

03 -  Joe Cocker  - Unchain My Heart - 5.55

04 -  Thin Lizzy - Bordeline - 4.33

05 -  Thin Lizzy - Sweet Marie - 3.57

06 -  Joe Bonamassa & Mahalia Barnes - Ridings With The Kings - 4.31

07 -  France Gall - Ella, elle l'a - 4.50

08 -  Joe Bonamassa -Taxman - 7.05

09 -  Van Dik Hout - Dichterbij - 5.24

10 -  Van Dik Hout - Stil In Mij - 4.05

tweede uur

01 -  Bachman Turner Overdrive - Lookin' Out Fot Number  One - 5.20

02 -  Eric Clapton - Badge - 8.53

03 -  Eric Clapton - One Night - 4.30

04 -  Eric Clapton - Layla - 12.58

05 -  Lucky Peterson - Age Aint Noting But A Number - 3.46

06 -  Stanley Jordan - Stairway To Heaven - 7.41

07 -  Steve Vai - Tender Surrender- 5.09

 

Voor de live mini special van deze donderdag valt de keuze o. Eric Clapton.  Eric Patrick Clapton is een Britse gitarist, componist en zanger van blues-, rock- en popmuziek Clapton werd geboren als zoon van de zestienjarige Patricia Molly Clapton. Omdat zijn moeder nog erg jong was, werd Clapton opgevoed door zijn grootmoeder Rose en haar echtgenoot.  Toen Clapton eind jaren 50 met de opkomende rock-'n-roll in aanraking kwam, was hij meteen enthousiast. Voor zijn dertiende verjaardag vroeg en kreeg hij een gitaar. Hij ging op zoek naar de oorsprong van de rock-'n-roll en kwam bij de blues terecht. En de rest is history. En wij gaan vandaag terug naar 1976 met Clapton.  Met een optreden in The Pavillion in Hemel Hempstead in Londen begint Eric Clapton op 29 juli 1976 aan een tournee van twaalf dagen door Groot-Brittannië. Het laatste optreden is in The Apollo in Glasgow. No Reason To Cry wordt in augustus 1976 uitgebracht. Het album komt op 4 september 1976 de Nederlandse LP Top 50 binnen. No Reason To Cry bereikt de veertiende plaats. In Engeland komt de LP een week later de albumlijst binnen. No Reason To Cry blijft op acht steken. No Reason To Cry komt op 16 oktober 1976 de Billboard-albumlijst binnen. Hij haalt de vijftiende plaats.  Van No Reason To Cry wordt Hello Old Friend in oktober 1976 op single uitgebracht. Alleen in Amerika is Hello Old Friend een hit. De single komt op 11 december 1976 niet hoger dan 24.  Eric Clapton begint op 6 november 1976 zijn zoveelste Amerikaanse tournee met een optreden in Miami in Florida. Het laatste optreden in op 22 november 1976 in The Forum in Los Angeles. Tijdens deze tournee speelt hij o.a. Hello Old Friend, Sign Language, Tell The Truth, All Our Past Times, Knockin’ On Heaven's Door, Key To The Highway, Can't Find My Way Home, Badge, Have You Ever Loved A Woman, Layla, One Night, Blues Power, I Shot the Sheriff/Jam en Further On Up The Road. Volgens critici is het optreden in The Forum in Los Angeles één van de beste concerten van deze tournee. En uit deze tournee in de mini special.                                 

Badge                         

One Night                   

en Layla                            

 

 


Speellijst 14 juni 2018

Luisteraars op donderdag avond dus tijd voor blues en rock met Ruud en Cock. En vanavond zoals jullie gewend zijn is er weer veel variatie in de  muziek met vandaag aandacht voor  Joe Walsh, Chicago, Sheena Easton, Peter Green en nog vele andere.  En in het tweede uur een special van Ryan McGarvey

Speellijst 14 juni 2018

eerste uur

01 -  Kings Of Leon - Coming Back - 3.24

02 -  Joe Walsh - Life's Been Good - 8.13

03 -  Girls With Guitars live - Don't  Go Making Me Cry - 3.16

04 -  Lady Bianca - Fool’s Paradise - 5.08

05 -  Joan Armatrading - Reach Out - 4.38

06 -  Chicago - 25 or 6 to 4 - 7.03

07 -  Chicago - I'm a Man - 8.29

08 -  Sheena Easton - Modern Girl - 3.28

09 -  Morgan Davis -  Sure as you live - 4.25

tweede uur

01 -  Joss Stone - Here Comes The Rain Again - 4.19

02 -  Ryan McGarvey - Mystic Dream - 17.26

03 -  Ryan McGarvey - Blues Garage - 13.06

04 -  Rory Gallager & john Cook - Showbiz blues - 6.52

05 -  Peter Green - The Supernatural -  3.22

06 -  Talking Heads - Once in a Lifetime - 5.39

In de live mini special donderdag de Ryan McGarvey Band. De 28-jarige gitaarvirtuoos Ryan McGarvey is een opvallende naam in bluesland. In 2010 won de uit Albuquerque New Mexico afkomstige nieuwkomer van maar liefst 4000 gitaristen de Ernie Ball-gitaarwedstrijd en veroverde daarmee een plekje op Eric Clapton’s prestigieuze Crossroads Guitar Festival in Chicago. In het magazine The Guitar Player werd hij in 2013 tot ‘Young Guiter Talent of the Year’ uitgeroepen. Sindsdien gaat het hard: zijn cd’s verkopen als een tierelier en samen met zijn band geeft hij verpletterend goede optredens tijdens hun extensieve tours door Amerika en Europa. De lovende recensies vliegen hem om de oren, en geheel terecht. Zijn uitmuntende gitaarkunsten, zang en dito songwriterskills zijn een absolute aanrader voor elke bluesrockliefhebber. Ondertussen deelt Ryan regelmatig het podium met coryfeeën als Eric Clapton, Kenny Wayne Shepherd, Joe Bonamassa en vele anderen. Zijn derde cd heeft louter lovende recensies en geheel terecht. Ryan heeft sinds zijn debuut cd in 2007 een verzameling aan internationale onderscheidingen bij elkaar geschraapt. En terecht! Van een 19 jarig talent inmiddels uitgegroeid tot een gevestigde naam in het circuit. Met zijn door Jimi Hendrix en door Stevie Ray Vaughan geïnspireerde stijl van spelen. Tijdens het optreden waar deze mini special vandaan komt bracht het  meeslepende “Joyride” en meer stevige “Memphis”  iedereen in de steming voor  voor                                   Mystic Dream                                 Niet alleen voor de aanwezigen die dit voor het eerst zien, maar eigenlijk voor iedereen volgt het onvermijdelijk gebiologeerd toekijken bij de traditionele afsluiting waarin een foefje Kashmir van Led Zeppelin in is verwerkt. Onmogelijk om bij deze uitvoering niet alles om je heen te vergeten. En daarna nog het nummer                 Blues Garage             niet met de geweldigste geluid kwaliteit maar wij willen deze toch ook laten horen na het  mooie                Mystic Dream                   

 

 

 


Speellijst 07 april 2018

luisteraars leuk dat u donderdag weer luistert. En dan is er dus  weer tijd voor twee uur Blues en Rock uitgezocht  door Ruud en Cock. En op deze donderdag avond  hebben wedaarin muziek van van Kika Jonker, Junior Wells, Lady Bianca, Lance Lopez en Florence the Machine  en nog veel meer.  En in het eerste half uur van het tweede uur een mini special van  Beth Hart and Joe Bonamassa,

Speellijst 07 april 2018

eerste uur

01 -  Neal Schön - Big Moon - 4.52

02 -  Kika Jonker - People Live Here (Rise Against) - 4.31

03 -  Kika Jonker - Tonight Alive (Don't Wish) - 3.17

04 -  Junior Wells - Hoodoo Man - 3.08

05 -  Junior Wells - So All Alone - 3.22

06 -  Lady Bianca - Fool's Paradise - 5.08

07 -  Johnny Guitar Watson - Ganster Of Love - 2.43

08 -  Johnny Guitar Watson - She Moves Me - 2.53

09 -  Andre Hazes (senior) & Kaz Lux - The Thrill Is Gone - 5.43

10 - Eric Clapton - Blues Power - 12.20

tweede uur

01 -  Bonnie Raitt  ft Bryan Adams - Rock steady - 4.12

02 -  Beth Hart & Joe Bonamassa - Give It Everything You Got  - 4.33

03 -  Beth Hart & Joe Bonamassa - Damm Your Eyes - 4.30

04 -  Beth Hart & Joe Bonamassa - Sitting On top Of The world - 3.50

05 -  Beth Hart & Joe Bonamassa - Soul On Fire- 4.58

06 -  Beth Hart & Joe Bonamassa - I'll Take Care of You - 6.06

07 -  Lance Lopez - El Paso Sugar - 9.50

08 -  Florence The Machine - Queen Of Peace - 7.27

09 -  Florence the Machine  (Fleetwood Mac cover) - The Chain - 5.56

Voor de mini special gaan we donderdag naar naar het laatste album van Beth Hart & Joe Bonamassa genaamd Black Coffee.  Iedereen die de blues een beetje volgt kent Beth Hart en Joe Bonamassa, deze twee toppers musiceren al een paar jaar samen op gezette tijden. Hoewel beiden er een gedegen eigen carrière op nahouden zijn hun gezamenlijk optredens van hoge klasse. Beth Hart zegt hierover dat de samenwerking voor haarzelf de uitdaging biedt nummers te zingen die normaal niet op haar pad liggen. Voor Joe om nummers te spelen en arrangeren die buiten zijn gebruikelijk werksfeer liggen. Op deze vierde cd van hun samenwerking blijkt maar weer eens wat een top zangeres Beth Hart is die ook in de USA steeds meer waardering ontvangt. Van vet rockend tot ingetogen van alle markten is ze thuis. Joe Bonamassa laat zoals altijd horen waarom hij op de top van de berg staat, zijn gitaar kwaliteiten zijn werelds, maar in dit werkstuk laat hij horen ook een groot arrangeur te zijn, de bandleider die de richting aangeeft. Soms de eer in een nummer aan Beth latend om dan vervolgens zelf genadeloos uit te pakken. Uiteraard omringen zij zich met topmuzikanten, nemen zij de nummers gezamenlijk in een studio op. Beth Hart zegt hierover, om de juiste feel in een nummer te kunnen gooien is het belangrijk voor haar om de band te kunnen zien spelen. En daarom een aantal nummer van dit album en wel:                               

Give It Everything You Got                         

Damm Your Eyes                          

Sitting On top Of The world                   

Soul On Fire          

en we sluiten dit blokje af met een heerlijke live uitvoering van het nummer I'll Take Care of You           

 

 

 

 


Speellijst 31 mei 2018

Luisteraars op donderdagavond is het weer de hoogste tijd voor twee uur Blues en Rock uitgezocht  door Ruud en Cock.  En vanavond zoals jullie gewend zijn is er weer veel variatie in de  muziek met vandaag aandacht voor Girls With Guitars live, Gold Play, The Nortons , Walter Trout en natuurlijk nog vele andere.

Speellijst 31 mei 2018

 eerste uur

01 -  Marlanyne - One Good Reason - 3.00

02 -  John Fogerty  - I heard it through the grapevine - 9.40

03 -  Joe Satriani - Cryin - 5.35

04 -  Girls With Guitars live - Red Blooded Woman  - 4.30

05 -  Girls With Guitars live - I Putt A Spel On You - 7.10

06 -  Juneville Live - Going Home - 3.22

07 -  Gold Play - Lovers In Japan - 3.50

08 -  Gold Play - Viva Lavida - 4.00

09 -  Tash Sultana  - Jungle  - 7.55

10 -  The Nortons - Night Time is The Right Time - 4.37

tweede uur

01 -  The Nortons - Wild Wild Woman- 3.52

02 -  The Twelve Bar Blues Band  -  The Blues Has Got Me - 9.10

03 -  The Twelve Bar Blues Band  - Life is Hard (when you play the blues) - 10.05

04 -  Walter Trout & Kenny Wayne Shephard  - Gonna Hurt Like Hell - 3.50

05 -  Walter Trout & Robben Ford - Mr. Davis - 4.30

06 -  Walter Trout & Jo Bonamassa - We're all-in This Together - 7.50

07 -  Uriah Heep -July Morning - 10.16

In de live mini special de The Twelve Bar Blues Band De Twelve Bar Blues Band, of kortweg 12BBB, draait alweer een tijdje mee in de bluesscene en is een graag geziene gast op grote en kleine podia in Nederland, Belgie, Duitsland en Luxemburg.  De band speelt voornamelijk eigen werk en haalt daarbij haar inspiratie uit de Chicagoblues. Ieder optreden opnieuw weten de mannen met onuitputtelijke energie en enthousiasme een ultieme bluessfeer neer te zetten zoals je die alleen in een kroeg in Chicago of New Orleans zou verwachten. Dit alles onder bezielende leiding van de twee oprichters en frontmannen van de band Jan J. Scherpenzeel, alias J.J.Sharp (vocals & harp) en Kees Dusink (Lead & Slide Gitaar). Op het podium weten zij elkaar blindelings te vinden en de muziek tot grote hoogten te stuwen. Als componisten duo staan ze aan de basis van bijna het gehele 12BBB repertoire. De band heeft verder een ritmesectie die op zich al de moeite waard is om eens goed voor te gaan zitten. Bassist Patrick “Sideburn” Obrist, drummer “Wild” Marcel Bakker en gitarist Randy Pears vormen samen de hechte basis. Dit drietal weet iedere groove tot een waar kunststuk te verheffen. Alle traditionele bluesstijlen hebben zij volledig in de vingers op een manier waarvan je kan smullen. Dit is dan ook precies waar de liefhebber voor komt, zo’n groove waar je volledig in op kan gaan en waar je niet meer uit wilt. Sinds haar oprichting in 2005 is het de Twelve Bar Blues Band behoorlijk voor de wind gegaan. In de begin periode werden de mannen steevast gezien als DE verassing aan het Nederlandse bluesfront. Inmiddels, een paar honderd optredens en 4 CD’s later, kan daar natuurlijk geen sprake meer van zijn. In april 2011 werd de band zelfs winnaar van de Dutch Blues Foundation award voor Beste Nederlandse Blues Band van 2010, een titel om trots op te zijn. Een jaar later won lead & slide gitarist Kees Dusink de award voor Beste Nederlandse Blues Gitarist. Ook in het buitenland is de band niet on opgemerkt gebleven, op bluesradiostations in USA, Engeland, en Duitsland is de muziek van 12BBB regelmatig te horen. Maar onder tussen zijn ze gestopt in 2015 Het einde van een tijdperk! Tien jaar van pieken en dalen overwonnen. Vier cd’s gemaakt. (Inter)nationaal gespeeld. Op heel veel binnen- en buitenlandse radiostations te beluisteren geweest en gelukkig hebben we die lekkere muziek nog zo ook bij blues en rock en daarom een mini special met The Blues Has Got Me          

en Life is Hard (when you play the blues)                  

 

 

 

 


Speellijst 25 mei 2018

Het is heel gezellig als u donderdag avond weer aan het toestel zit, Want het is op donderdag even na zeven uur tijd voor Blues en Rock door Ruud en Cock en we zijn weer bij jullie met twee uurtjes Blues en rock met aandacht voor Ava Nova, Robben Ford, Samatha Fish en natuurlijk nog vele andere.

eerste uur

01 -  Bonnie Raitt -You - 4.08

02 -  Boz Scaggs  - Loan Me A Dime - 15.00

03 -  Savage Garden - I knew I Loved You - 4.10

04 -  Ava Nova - Mugshot - 3.02

05 -  Robben Ford - Downtown - 6.38

06 -  Robben Ford - Little Red Rooster - 4.48

07 -  St. Tropez - Down - 2.31

08 -  Caro Emerald  - A Night Like This - 8.04

tweede uur 

01 -  Lissie - The Habit - 4.04

02 -  Tina Turner -  Proud Mary - 9.56

03 -  Tina Turner & Chuck Berry - Rock n Roll music - 4.56

04 -  Tina Turner & David Bowie –Tonight - 5.16

05 -  Tina Turner & Eros Ramazzotti - Cose Della Vita - 5.08

06 -  Samatha Fish - Jim Lee Blues - 3.47

07 -  Samatha Fish - Lost Myself - 5.45

08 -  Santana - Black Magic Woman (Live at Montreux 2011) - 11.15

 

Voor de live mini special gaan we deze week naar Tina Turner  Critici zijn lovend over Tina Turner-musical The Tina Turner Musical is is april in première gegaan in Londen. Het stuk van Joop van den Ende wordt positief ontvangen door zowel de Nederlandse als de internationale pers.  "Onder regie van Phylidda Lloyd (onder meer de musicalversie Mamma Mia! en de film The Iron Lady over Margaret Thatcher) en naar een scenario van Katori Hall met medewerking van Kees Prins en Frank Ketelaar, is Tina: de musical een ode aan alle zintuigen - swingend, sensueel, rauw, opzwepend en vol emotie. Adrienne Warren De actrice, die in de musical Tina van een verwaarloosd meisje in een diva verandert, gooit het bij River Deep, Mountain High over een andere boeg. Ze zingt dit nummer zoals producer Phil Spector het destijds wilde: zonder razende uithalen, in het grensgebied van ingetogen en doorleefd. Deze musical is een idee van Tina Turner zelf, hoewel ze niet echt kan verklaren waarom ze het wilde maken. "Mensen vragen me waarom ik deze musical wilde maken. Ik vind dat altijd moeilijk te beantwoorden", zegt ze, hoewel ze toevoegt dat ze veel brieven van fans kreeg. "Mensen vertellen me dat ik hen hoop geef. Het betekent zoveel voor mensen, dat ik het gevoel heb dat ik het moet doorgeven." Welnu, beschouw dat maar als doorgegeven. Deze geweldige show wordt een hit en de ster Adrienne Warren is, zoals iemand ooit zong: Simply the best." Deze geweldige show is in de markt gezet als het 'onvertelde' verhaal van Tina Turner. Als je bedenkt dat er al een besteller is, getiteld Ik, Tina en een film is over haar leven en zelfs een jukeboxmusical, Soul Sister, is die claim misschien wat overdreven. Maar deze versie, die ook de zegen van Tina heeft gekregen, biedt een bedwelmende viering van overwinning van tegenslagen en krijgt een boost door de wervelwind van een uitvoering van Adrienne Warren, die het publiek, maar niet de ster zelf, ademloos laat toekijken." En daarom in deze blues en rock maar dan wel van de diva zelf vier heerlijke live songs en wel Proud Mary            

samen met Chuck Berry in Rock n roll music             

dan een duet met   David Bowie in Tonight           

en als laatste met  Eros Ramazzotti in Cose Della Vita                     

 


Speellijst 17 mei 2018

Goedenavond, luisteraars het is leuk dat u donderdag  weer aan het toestel zit, Want het is ook op deze donderdag even na zeven uur tijd voor Blues en Rock door Ruud en Cock. Achter de knoppen staat dan Cock van Peppen en de presetatie is van Ruud Bazuin en we zijn dan weer bij jullie met twee uurtjes Blues en rock. Met  muziek van Glen Hansard, Mark Knopfler & Emmylou Harris, Stray Cats  en nog veel meer met een mini special van The Danny Giles Band

Speellijst 17 mei 2018

eerste uur

01 -  Mr. Big - Alive And kickin - 5.02

02 -  Glen Hansard - Why Woman - 3.03

03 -  Glen Hansard -  Your Heart's Not On It - 5.03

04 -  All Saints - Pure Shores - 4.17

05 -  All Saints - Black Coffee - 4.37

06 -  Lucie Silva - Nothing Else Matters - 4.49

07 -  Mark Knopfler & Emmylou Harris - Beachcombing - 4.04

08 -  Mark Knopfler & Emmylou Harris - Red Staggerwing - 2.52

09 -  Aap Noot Mies - Ongekend - 3.34

10 -  Stray Cats - Rock This Town - 2.35

11 -  Stray Cats - Too Hip Gotta Go - 2.30

12 -   Stray Cats - C'mon Everybody - 3.44

tweede uur

01 -  Blackberry Smoke - The Good Live - 3.54

02 -  The Danny Giles Band - Don't Go Messin  - 9.52

03 -  The Danny Giles Band - Three hours past midnight - 9.40

04 -  The Danny Giles Band - Who knows - 8.03

05 -  Inxs - Mediate - 4.00

06 -  Inxs - Never Tear Us Apart - 3.40

07 -  The Twelve Bar Bluesband - Life is Hard (when you play the blues) - 10.05

In de live mini special zit de The Danny Giles Band.  The Danny Giles band top power blues trio uit Engeland. Met geweldig gitaarwerk in combinatie met een rete strakke ritmesectie zijn bepalende en smaakmakende ingrediënten bij het spelen van power blues. Aan deze voorwaarden word ruimschoots voldaan en de talrijke aanwezigen, blijkbaar allemaal grote liefhebbers, lieten zich graag meevoeren op de energieke klanken van the Danny Gilesband uit Londen, Engeland. De nog jonge Giles heeft al een respectabele staat van dienst en heeft in de bluesscene van de Engelse hoofdstad een geduchte reputatie opgebouwd met het jarenlang begeleiden van tal van coryfeeën. Na het zien van Joe Bonamassa en Walter Trout wist hij precies wat hij wilde blues spelen. Danny Giles is een begenadigd blues- en rockgitarist die in staat is om het publiek aan zich te binden. Samen met zijn bandleden verzorgt hij een avond vol pure rockblues afgewisseld met gevoelige bluesballads. De Danny Giles Band is een huwelijk tussen moderne en klassieke bluesrock muziek. Bestaand uit Danny Giles Vocalas/Gitaar, Pat Garvey Drums en Jon Chase Bass brengt dit trio krachtige rock met een twist van Blues, Gospel en Soul. Met hun No Nonsense benadering een band om rekening mee te houden. Hun Debuut album 'More is More' verscheen begin 2015. Op een koude zondagmiddag vertrok ik om de Londense  The Danny Giles Band eens te gaan beluisteren. Dit trio genoemd naar de frontman Danny Giles speelt zeer powerfulle bluesrock,waarin het gitaarspel van Danny in het middelpunt staat.Misschien soms teveel maar dat is natuurlijk een kwestie van smaak. Het was ook altijd geen power wat de klok sloeg.Er werd ook  trage en prachtige bluesballads gespeeld,altijd met een solo van Danny ertussen.Het maakt deze man niet uit of hij heel gevoelig moet spelen of vingervlugge solo’s,hij kan beiden evengoed aan. Danny moet voor niemand  onderdoen in zijn gitaarspel. Hij is vingervlug op zijn Fender. En hij bewijst ook dat je geen kast met pedalen moet hebben om leadgitaar te spelen. Danny is een top leadgitarist. In Nederland toert Danny regelmatig en probeert via dit land ook verder Europa in te palmen. Het was een afwisseling van eigen nummers en welbekende covers op eigen wijze gespeeld. Zo passeerden onder andere Always on the run (Lenny Kravitz),Going down (Freddie King),Shake your moneymaker (Elmore James),Help me (Sonny Boy Williamsen) en Hey Joe (Jimi Hendrix) de revue. In het laatste nummer kregen Jon op zijn bas en Doug op de drums ook hun moment, om te laten zien dat ze meer kunnen dan alleen Danny begeleiden. Wat ze ook met succes lieten horen.  Wie graag veel gitaarsolo’s hoort komt bij deze band zeker aan zijn trekken. Ze staan regelmatig in Nederland ergens op een podium. En in deze mini special hoor je ze in:            

Don't Go Messin                      

Three hours past midnight                   

en Who knows                  

 

 

 

 


Speellijst 10 mei 2018

Luisteraars op donderdag avond dus tijd voor blues en rock met Ruud en Cock. En vanavond zoals jullie gewend zijn is er weer veel variatie in de  muziek met vandaag aandacht voor John Mayer, Journey, Paul Rodgers, Joe Walsh en nog vele andere.

 Speellijst 10 mei 2018

 eerste uur

01 -  Roy Orbison - Uptown - 2.08

02 -  Roy Orbison - Candy Man  - 2.52

03 -  Roy Orbison - Doby Dooby - 2.21

04 -  Vitesse - What Kind Of Men - 4.11

05 -  Vitesse - Battelfield Of Love - 3.58

06 -  John Mayer - Out Of My Mind - 10.11

07 -  Journey - La Do Da - 6.50

08 -  Journey - Lovin, Touchin, Squezin - 5.00

09 -  Paul Rodgers - Hey Joe - 6.31

tweede uur

 01 -  Peter Frampton - While My Guitar Gently Weeps - 6.58

02 -  Ben Poole Band - I Don't Know Why I Love You - 8.31

03 -  Ben Poole Band - I Know I Loosing You - 11.30

04 -  Joanna Connor - We Stayed Together - 5.32

05 -  Marillion - Man Of Thousand Faces - 7.25

06 -  Joe Walsh - Analog Man - 4.31

07 -  Joe Walsh - Live Been Good - 8.13

De live mini special is donderdag van Ben Poole met zijn band. Onlangs is de cd op de markt onder de titel Ben Poole Live at the Royal Albert Hall.  Ben Poole is hét aanstormend bluestalent uit Engeland, één van de besten uit Europa sinds jaren. Als grote namen zoals Jeff Beck  en wijlen Gary Moore zich op dergelijke wijze uitlaten, dan weet je dat ze iets bijzonders gehoord hebben. Ben’s songs zijn een mix van blues bluesrock, soul en funk, met soms een klein vleugje country. Ze worden gekenmerkt door een rauwe gecontroleerde energie die elke song prikkelend en uitdagend maakt, waarbij z’n warme stemgeluid het geheel compleet maakt. De dynamiek van z’n optredens is uniek, variërend van rustig ingetogen spel tot melodieus power-play met de signatuur van Hendrix. Z’n uitzonderlijke virtuositeit op de gitaar, en een zeer goed op elkaar ingespeeld ritme sectie zorgen voor een ‘nieuw en modern’ Bluesrock geluid. Ik had op dat moment nog nooit van deze artiest gehoord, maar bij navraag bij sommige van mijn blues vrienden bleek dat ik toch wel iets had gemist in alles wat er voorbij kwam. Of ik wel eens van Jeff Beck had gehoord. Natuurlijk ken ik die muziek. Al jaren. En toen werd er gezegd dat Ben Poole wel eens de nieuwe Jeff Beck zou kunnen zijn, spitste ik mijn oren. Dat is onmogelijk dacht ik. Snel de muziek van Ben Poole opgezet. In eerste instantie kwam het nogal ego-achtig over. Weer een mannetje dat zich in beeld probeert te spelen. Maar na een aantal keren geluisterd te hebben en zijn naam gegoogeld te hebben begreep ik meer van zijn muziek. Soms een sausje van Rory Gallagher, dan weer wat van Jeff Beck, maar hij probeert wel zijn eigen stijl vast te houden. Bij het intro hoor je al waar je mee te maken krijgt. “Let’s Go Upstairs” volgt met een stevig ritme en een geweldige stem. Misschien een beetje Joe Cocker gehalte? Dan de gitaarsolo’s. Soms wat egotripperij naar mijn mening, maar wel knap. “Love Nobody More”, een slowblues, met weer die bepalende stem. Lekker relaxed. “I Know I’m losing You” klinken de licks herkenbaar. Lekker stevig.  Een album dat goed is geproduceerd en prima gemixed. Complimenten voor de technici. Een album dat je, na het diverse keren hebt gehoord, leert waarderen! Een album dat er wezen mag. En van de Ben Poole Band in deze mini special de nummers:                                 

 I Don't Know Why I Love You          

en het genoemde I Know I Loosing You            

 


Speellijst 03 mei 2018

Het is op donderdag even na zeven uur hoogste tijd weer voor twee uur Blues en Rock uitgezocht  door Ruud en Cock. Met vandaag aandacht voor Don Airley, Alison Moyet, Leif De Leeuw en nog veel meer.  En verder een live mini special met Bonnie Raitt.

Speellijst 03 mei 2018

eerste uur

01 -  Journey - Too Late - 3.32

02 -  Amy Winehouse & Paul Weller - I Heard It Through The Grapevine - 3.58

03 -  Don Airley - Shooting Star - 4.42

04 -  Clouseau - Ik Wil Vannacht Bij Je Slapen

05 -  Clouseau - Daar Gaat Ze - 5.08

06 -  Alison Moyet - Invisible - 3.57

07 -  Alison Moyet - Solid Wood - 4.35

08 -  Buddy Guy, Eric Clapton, Johnny Winter, Robert Cray, Hubert Sumlin... - Sweet Home Chicago - 7.10

09 -  Jimmy Barnes & Joe Bonamassa – Lazy - 8.55

tweede uur

 01 -  Kor van Velzen - Florentian Sheets - 3.28

02 -  Bonnie Raitt and Buddy Guy - Feels like rain - 4.32

03 -  Bonnie Raitt and John Lee Hooker - In The Mood - 6.10

04 -  Bonnie Raitt w. Crosby, Stills and Nash - Love Has No Pride - 6.09

05 -  Bonnie Raitt, Double Trouble, Jimmie Vaughan, Paul Rodgers & more - Got My Mojo Workin - 8.02  

06 -  Leif De Leeuw -Boaz - 7.58

07 -  Ryan McGarvey - Blue Eyed Angel Blues - 13.34

 Gaan we naar de live mini special en daar in donderdag avond Bonnie Raitt. Twintig albums staan er al op het conto van Bonnie Raitt. Met ‘Dig In Deep’ als meest recente langspeler trekt de Californische blues mama sinds 2016 de baan op. Live verkeert ze nog altijd in topvorm.  Raitt’s carrière houdt inmiddels al bijna vijftig jaar stand. De roodharige zangeres klinkt nog altijd even vitaal en dynamisch als in haar begindagen. Raitt’s grote doorbraak naar het brede publiek kwam er begin jaren ’90 met haar Grammy bekroonde albums, ‘Nick of Time’ en ‘Luck of the Draw’, en hits “Something To Talk About” en “I Can’t Make You Love Me”.  Bonnie Raitt is een Amerikaanse zangeres, liedjesschrijfster en gitariste.  Ze is de dochter van Broadway musicalster John Raitt. Ze begon gitaar te spelen toen ze twaalf jaar oud was. Na de middelbare school begon ze in rhythm-and-bluesclubs te spelen. In 1983 verbrak Warner Bros. Records het contract, onder andere vanwege alcohol- en drugsgebruik, maar zij verdween allerminst uit de muziekscene.  Na meer dan 20 jaar opnames en optredens, bereikte Raitt succes met haar tiende album. "Nick of Time" kwam in de top te staan in de Verenigde Staten en won drie Grammy Awards. Tegelijk kreeg ze een vierde Grammy voor haar duet "In the Mood" met John Lee Hooker op zijn album "The Healer".  Hierna kreeg in ze 1993 nog drie Grammy Awards voor haar album "Luck of the Draw", waarna ze in 1994 nog twee Grammy's kreeg voor haar album "Longing in Their Hearts". En in deze mini special juist wat live muziek waarin ze met de grote der aarde samen speelt en wel:

Bonnie Raitt and Buddy Guy                     Feels like rain             

Bonnie Raitt and John Lee Hooker                 In The Mood              

Bonnie Raitt w. Crosby, Stills and Nash           Love Has No Pride       

En als laatste  Bonnie Raitt, Double Trouble, Jimmie Vaughan, Paul Rodgers & more met                    Got My Mojo Workin             

 

 


Speellijst 26 april 2018

Luisteraars op donderdagavond is het weer de hoogste tijd voor twee uur Blues en Rock uitgezocht  door Ruud en Cock. Vooral voor de mensen die op deze dag voor Koningsdag geen zin hebben in de muziek keuze in de binnen stad.  met vanavond  in het eerste half uur lekker wat belangstelling voor een aantal Rock Classics en natuurlijk nog veel mee andere lekkere muziek.

Speellijst 26 april 2018

 eerste uur

01 -  Ian Hunter - Once Bitter Twice Shy - 4.45

02 -  Fleetwood Mac - Albatross - 3.07

03 -  The Stranglers - Skin Deep - 3.52

04 -  Warrant - Cherry Pie - 3.20

05 -  Reo Speedwagon - Take It On The Run - 3.59

06 -  Cristine Perfect - I'd Rather Go blind  - 3.14

07 -  Jan Akkerman met  Benjamin Herman, Ruben Hoeke & Laurie Akkerman - I'd Rather Go Blind -11.13

08 -  Vanilla Fudge - Some Velvet Morning - 7.32

09 -  Blue Marble - Arcadia - 3.11

10 -  Blue Marble - Can We Go back - 3.10

tweede uur

01 -  Queen - Love of My Life - 4.06

02 -  The Doors - When The Music's Over - 13.46

03 -  The Doors - Light My Fire - 17.55

04 -  Vitesse - Sweet Dreams - 2.53

05 -  Vitesse - Whole Lot Of Travellin - 5.14

06 -  Jimi Hendrix - Georgia Blues - 7.56

Voor de live mini special is deze donderdag gekozen voor The Doors.  The Doors was een Amerikaanse band uit de jaren 1965-1973. De band maakte rockmuziek met psychedelische melodieën en poëtische teksten. De naam is ontleend aan een citaat uit het boek The Doors of Perception van Aldous Huxley:  De grootste successen boekte de band in de originele bezetting met Jim Morrison als leadzanger. In deze bezetting bracht de band zes studioalbums uit, waarvan een aantal nummers geschreven waren onder invloed van drugs, zoals lsd. Morrison overleed in de zomer van 1971 in Parijs en ligt aldaar begraven Cimetière du Père-Lachaise onder de naam James Douglas Morrison. Daarna bracht de band nog twee studioalbums uit met nieuwe nummers. De zang op deze albums werd door toetsenist Ray Manzarek en gitarist Robby Krieger overgenomen. Na bijna dertig jaar kwam het tot een reünie. Op initiatief van Krieger en Manzarek vormde zich The Doors of the 21st Century. Aangevuld met Ian Astbury als vervanger van Jim Morrison speelden ze in diverse concertzalen. Drummer Stewart Copeland trad in deze nieuwe bezetting van The Doors in 2002-2003 ook enkele keren met hen op.  Jim Morrison zou in december 2017 74 jaar zijn geworden zijn als hij op 3 juli 1971 niet overleden was. De rebelse, compleet unieke frontman van The Doors blijft decennia na zijn dood een inspiratie voor talloze jonge bands, maar ‘The Lizard King’ was te uniek om te evenaren. Wát een stem, wát een persoonlijkheid, wát een songs. The Crystal Ship, Love Me Two Times, Five To One, Love Street, Roadhouse Blues, Love Her Madly… Ook al heeft Morrison slechts een klein aantal albums achtergelaten de muziek blijft om te smullen en daarom twee heerlijk lange live nummers in deze mini sepcial en wel            “    

       When The Music’s Over             “      De studioversie van When The Music’s Over bezorgde Strange Days in 1967 al een meesterlijke climax, maar live kwam het epos nog meer tot zijn recht. Zo is een prachtig moment op de live klassieker Absolutely Live uit 1970 het gedeelte van When The Music’s Over waarin Jim Morrison tegen zijn publiek schreeuwt: “Shut Up!”   het tweede nummers is               “            Light My Fire               “             Weinig orgelintro’s zijn zo legendarisch als die van Ray Manzarek in deze Doors-kraker, grotendeels geschreven door gitarist Robby Krieger. De doorbraak hit zorgde voor opschudding toen Morrison het niet laten kon om tóch de regel “Girl we couldn’t get much higher” te zingen in de Ed Sullivan Show. Verder hoeven we niet in te gaan op die bijzonder uitgekauwde anekdote, aangezien iedereen met ook maar een beetje interesse in The Doors deze waarschijnlijk uitentreuren heeft gehoord en gezien.

 

 

 

 

 


Speellijst 19 april 2018

Luisteraars als u op Donderdag 19 april aan uw  toestel of achter je computer zit is het rond even na zeven uur is het tijd voor Blues en Rock door Ruud en Cock. En in deze blues en rock aandacht voor de muziek van Jeff Beck & Beth Hart, Eric Clapton & Friends, Too Mutz Blues Band en nog vele andere. In de mini special aandacht voor Vreemde Kostgangers. .

Speellijst 19 april 2018

eerste uur

01 -  Pinkfloyd - Come Back To Live - 6.44

02 -  Fleetwood Mac- I'm So afraid - 10.04

03 -  Handsome Poëts - Sky On Fire - 3.22

04 -  Handsome Poëts - Scheveningen - 2.55

05 -  Jeff Beck & Beth Hart - Purple Rain - 6.12

06 -  Journey - Faitfully - 4.45

07 -  The Nortons - Married to the Blues - 7.56

08 -  Eric Clapton & Friends - I Got The Same Old Blues  - 3.03

09 -  Eric Clapton & Friends - Starbound -2.03

10 -  Eric Clapton & Friends - Don't Wait - 2.47

tweede uur

01 -  Too Mutz Blues Band - Since I've been loving you (Led Zeppelin Cover) - 7.20

02 -  Vreemde Kostgangers - Ik ben Op weg - 4.35

03 -  Vreemde Kostgangers - Zoete Woede - 4.19

04 -  Vreemde Kostgangers - Vergeet pijn - 4.25

05 -  Vreemde Kostgangers - Nat - 4.21

06 -  Steelheart Michael Matijevic  - Shes gone - 5.53

07 -  Walter Trout with Kenny Wayne Shephard  - Gonna Hurt like Hell - 3.50

08 -  Walter Trout  With Robben Ford - Mr. Davis - 4.30

09 -  Walter Trout  With Edgar Winter  - She Steals My Heart Away - 4.50

10 -  U2 - Sunday Bloody Sunday - 5.53

In de mini special deze week tijd voor Vreemde Kostgangers. Vreemde Kostgangers. Boudewijn de Groot, George Kooijmans & Henny Vrienten Er zijn ruim 20.000 exemplaren van het titelloze debuutalbum van de Vreemde Kostgangers verkocht en daarmee heeft het album van deze supergroep een jaar na release de gouden status behaald. De pers over de Vreemde Kostgangers OORnoemt ze de   “De Nederlandse evenknie van de Traveling Wilburys.” En daarvoor kregen de heren hun gouden plaat officieel uitgereikt tijdens hun derde show in Carré. “De Vreemde Kostgangers zijn op goudkoorts,” grapte Vrienten, die samen met zijn collega’s de onderscheiding trots in ontvangst nam. Dat de heren er hard voor hebben gewerkt en nog altijd dankbaar zijn voor het succes, benadrukt De Groot met de klassieke uitspraak “wie het zilver niet eert, is het goud niet weerd.” Deze bekroning is een mooie mijlpaal op het toch al uitgebreide curriculum vitae van de iconen, die samen verantwoordelijk zijn voor ruim 150 jaar nederpop. De Vreemde Kostgangers trekken momenteel langs de theaters met hun nieuwe tournee Er is geen tijd te verliezen  Al negen maanden na het verrassend succesrijke debuutalbum van de Vreemde Kostgangers hebben Henny Vrienten (69), George Kooymans (69) en Boudewijn de Groot (73) hun tweede gezamenlijke plaat af. ,,Op deze leeftijd hebben we geen tijd meer te verliezen.'' En daarom ook een mini special van het eerste album en wel met de nummers                    

Ik ben Op weg                   

Zoete Woede                             

Vergeet pijn                   

En Nat           


Speellijst 12 april 2018

 

Goedenavond, luisteraars het is leuk dat u donderdag  weer aan het toestel zit, Want het is ook op deze donderdag even na zeven uur tijd voor Blues en Rock door Ruud en Cock. Achter de knoppen staat Cock van Peppen en mijn naam is Ruud Bazuin en we zijn weer bij jullie met twee uurtjes Blues en rock. Met vandaag muziek van David Gilmour, Lance Lopez, Bonnie Raitt & Bruce Hornsby, Laura Cox Band en vele andere en een live mini special van Vintage Trouble.

Speellijst 12 april 2018

eerste uur

01 -  Johnie Lang - A Quitter Never Wins - 5.57

02 -  Niko - Brighter Tomorrow - 3.12

03 -  Niko - The Hilarious Party Life of Tommy - 5.39

04 -  Lance Lopez - Tell The Truth - 4.54

05 -  Lance Lopez - El Paso Sugar - 9.50

06 -  Bonnie Raitt & Bruce Hornsby - I Can't Make You Love Me - 5.31

07 -  Bon Jovi - The Distance - 4.48

08 -  Bon Jovi - All About Lovin You - 3.46

09 -  Eelke Ankersmit - Get There - 3.46

tweede uur

01 -  David Gilmour - Rattle That Lock - 4.30

02 -  Vintage Trouble - Not Alright By Me - 6.08

03 -  Vintage Trouble - Run Outta You - 5.22

04 -  Vintage Trouble - Blues Hand Me Down - 3.29

05 -  Vintage Trouble - Gracefully- 4.21

06 -  Vintage Trouble - Another Man's Words - 4.37

07 -  Laura Cox Band - Hard Blues Shot - 4.51

08 -  Laura Cox Band - If You Wanna Get Loud - 3.19

09 -  Ten Years After Feat. Joe Gooch - I Can't Keep From Crying, Sometimes - 13.40

 

Voor de live mini gaan we donderdag naar  Vintage Trouble.  De Amerikaanse rhythm & bluesband Vintage Trouble maakt een rauwe mix van rock, soul en blues onder de bezielende leiding van een Frontman met een hoofdletter F: Ty Taylor. Het is typisch zo’n band waarvan je levenslang fan wordt wanneer je ze slechts één keer live hebt gezien – niet voor niets mocht Vintage Trouble al het voorprogramma verzorgen bij grote namen als The Who, de Rolling Stones en AC/DC. Vintage Trouble brengt je naar zweterige ‘juke joints’ waar oude soullegendes uit hun tenen zingen op stampende rhythm-and-blues. Met een heerlijke portie scheurende bluesrock en rauwe, ingetogen soul breken ze de tent normaal volledig af. Vintage Trouble, ontstaan in 2010 in Los Angeles, heeft Ty Taylor (zang), Nalle Colt (gitaar), Richard Danielson (drums) and Rick Barrio Dill (bas) in de geledingen. De band debuteerde in 2011 met The Bomb Shelter Sessions.´Tussendoortje´ The Swing House Acoustic Sessions, een ep met vijf tracks, verscheen in augustus 2014  Niet dat ze in de tussentijd stil hebben gezeten; integendeel. De band heeft vrijwel non-stop getourd wereldwijd de afgelopen jaren, met gigs in Amerika, US, Europa, Australië en Japan  en is verschillende keren verschenen in tv-shows zoals Later…with Jools Holland, Late Show with David Letterman en The Tonight Show with Jay Leno In 2011 verschijnt het overweldigende debuut-album 'The Bomb Shelter Sessions', in 2014 gevolgd door een fraaie akoestische EP met de titel 'The Swing House Acoustic Sessions'.  En ne deze EP was en een bij passende Tour waar uit nu in deze mini special:

Not Alright By Me                       

Run Outta You                                  

Blues Hand Me Down                             

Gracefully            

en als laatste Another Man’s Words                  

 

 


Speellijst 05 april 2018

luisteraars leuk dat u donderdag weer luistert. En dan is er dus  weer tijd voor twee uur Blues en Rock uitgezocht  door Ruud en Cock. En op deze donderdag avond  hebben wedaarin muziek van Beth Hart and Joe Bonamassa, Steepwater Band, Shania Twainen nog veel meer.  En in het eerste half uur van het tweede uur een mini special van Dana Fuchs.

Speellijst 05 april 2018

eerste uur

01 -  Toto - Make Believe - 3.38

02 -  Toto - I Wan't Hold  You Back - 4.40

03 -  Beth Hart and Joe Bonamassa - Why Don’t You Do Right - 4.35

04 -  Beth Hart and Joe Bonamassa - Addicted - 3.42

05 -  Maroon 5 - She Will Be Loved - 4.14

06 -  Maroon 5 - Must Get Out - 3.55

07 -  Steepwater Band - Bring On The Love - 5.43

08 -  Steepwater Band - Rhapsody In Red - 6.45

09 -  Pink Floyd - Comfortably Numb - 8.47

tweede uur

01 -  Pink Floyd - Time - 5.10

02 -  Dana Fuchs - Tell Me I'm Not Drinking - 5.28

03 -  Dana Fuchs - Gimme Shelter (Rolling Stones Cover) - 7.56

04 -  Dana Fuchs - Nobody's Fault But Mine - 6.27

05 -  Dana Fuchs - Don't Let Me Down (Beatles Cover) - 5.47

06 -  Shania Twain - When - 3.38

07 -  Shania Twain - You've Got A Way (Notting Hill Remix) - 3.25

08 -  Asia - Heat Of The Moment - 7.52

09 -  John Lee Hooker - Boom Boom - 2.26

10 -  John Lee Hooker - Wednesday Evening Blues - 3.52

 Voor de mini special gaan we donderdag naar Dana Fuchs.  Dana Fuchs en haar band zorgen voor een avond blues rock met een tintje country om de vingers bij af te likken. De concertzaal word door Dana omgetoverd een een zaal waarin passie, energie en liefde de boventoon voerden. In het voorjaar van 2017 toerden ze nog door Nederland en inmiddels doen ze weer een aantal zalen in Nederland aan. Nieuw aan de show was dat er een aantal nieuwe nummers werden gedaan van de plaat die dit jaar het licht ziet. In Memphis ligt inmiddels al wat mooi materiaal klaar om de wereld weer wat mooier te maken. De band met Jon Diamond op gitaar is inmiddels goed ingespeeld waarbij niet alleen Dana de hoofdrol naar zich toe trekt en vanzelfsprekend Jon, maar ook drummer Piero Perelli, bassist Walter Latupeirissa en keyboardman Pete Levin het geheel naar een hoger niveau weten te tillen. Met name door het keyboard wordt het soulvoller dan ooit. Al bij de eerste noten die Dana brengt word je omver geblazen: wat een kracht en wat een bereik heeft deze dame met haar good looks. Dana weet zoals altijd sexy gekleed de aandacht van het publiek naar zich toe te trekken en ze laat je niet meer los. De set bevat onder andere de sterke nummers ‘Bliss Avenue’, ‘Handfull too many’ ‘Living on sunday’. De nieuwe plaat is in progress waarbij het publiek al op een paar nieuwe nummers ‘Celebrate life’ en Faithfull Sinners’ wordt getrakteerd. De kern daarin is dat we tijd moeten nemen voor elkaar en dat we tijd moeten besteden aan de liefde. Dana, nog maar 42 jaar jong, heeft haar ouders en 2 broers en 1 zuster al in de hemel zitten waarbij ze hen toezingt in ‘Calling Angels’. Alle kinderen hebben een voornaam die begint met de letter D. Dana moet ondanks haar grote strot toch wel een brok in haar keel weghalen als ze het verhaal van wat haar de afgelopen jaren is overkomen vertelt. In het nieuwe nummer ‘Better lines’ zijn accenten van ‘Misery’ te ontwaren. Het thema dat Dana al lang met zich meedraagt is dan ook love. Dit keer ook de  ‘Helter Skelter’-cover maar ook een passievolle uitvoering van ‘Whole lotta love’ (Led Zeppelin) waarin Piero zich in het midden van het nummer met een lange drumsolo mag uitleven. Een drumsolo die recht doet aan het nummer waarbij het niet gaat om zijn kunnen te laten zien maar heerlijk de beat dienend weet de band met dit nummer het thema met liefde, passie en energie neer te zetten. En wij gaan in deze mini special luisteren naar de nummers:             

Tell Me I'm Not Drinking                              

Gimme Shelter (Rolling Stones Cover)                             

Nobody's Fault But Mine 

en als laatste Don't Let Me Down (Beatles Cover                                

 

 

 


Speellijst 29 maart 2018

Luisteraars op donderdagavond is het dus de hoogste tijd voor twee uur Blues en Rock uitgezocht  door Ruud en Cock. Met in deze twee uur muziek van  John Mayal And The Bluesbreakers, Pink and Nate Ruess, The Animals with Sunny Boy Williamson en nog veel meer. Met in het tweede uur een mini special van Ben Poole.

 Speellijst 29 maart 2018

eerste uur

01 -  Elvis Presley - Love Me - 2.47

02 -  Toto - Rosanna - 8.50

03 -  John Mayal And The Bluesbreakers - My Time Afther A While - 5.26

04 -  John Mayal And The Bluesbreakers - Have You Heart - 7.35

05 -  Sheryl Crow with The Rolling Stones - Honky Tonk Woman - 5.08

06 -  Skunk Anansie-You Do Something To Me - 3.49

07 -  Heart - Tall Dark Handsome Shanger - 3.54

08 -  Stevie Nicks - Edge Of Seventeen  - 12.26

tweede uur

 01 -  Pink and Nate Ruess -Just Give Me a Reason - 4.12

02 -  Ben Poole -  I know I'm losing you - 11.39

03 -  Ben Poole - Have You Ever Loved A Woman - 10.59

04 -  Kings  Of Leon - Mary - 3.23

05 -  Kings  Of Leon - The face - 3.24

06 -  Lynyrd Skynyrd - Simple Man  - 7.13

07 -  The Animals with Sunny Boy Williamson - Baby Don't Worry - 4.16

08 -  The Animals with Sunny Boy Williamson - Night Time Is The Right Time - 4.11

In de live mini special donderdag Ben Poole. Zo rond zijn 22ste dacht hij dat de tijd rijp was om een eigen band te beginnen en verliet hij de band van Dani Wilde. Inmiddels is hij 29 en heeft hij een EP en het album Let’s Go Upstairs uit 2012 uitgebracht. En dan is er nu een livealbum van blueszanger en gitarist Ben Poole verschenen; Live At The Royal Albert Hall. Opgenomen op 31 oktober 2013 tijdens Bluesfest 2013 door de BBC, op dezelfde dag dat de BBC ook het concert van Ian Siegal heeft opgenomen. In iets meer dan 49 minuten krijgen we een mooie registratie van dit concert voorgeschoteld waarin Poole zich vooral van zijn soulvolle kant laat horen. Totaal staat er voor 53 minuten aan muziek op deze schijf maar afsluiter Starting All Over Again is een bonus studiotrack.  Opener Let’s Go Upstairs, met die lekkere 4 on the Floor beat, en (I Know) I’m Loosing You zijn de vertegenwoordigers van het wat stevigere werk in het repertoire van Poole. Geweldig gitaarwerk in het laatst genoemde nummer waar in het middenstuk duidelijk te horen is dat Jimi Hendrix een groot voorbeeld voor hem is en dat eindigt in een solo waarin een link gelegd kan worden met Deep Purple. De laatste tonen zijn dan ook van Deep Purple’s Black Night. Maar als je bedenkt dat dit nummer van origine een soulnummer van de Temptations is… Iets dichter bij het origineel blijft Poole bij het soulnummer Mr. Pitiful, een cover van Otis Redding. Als de laatste klanken van afsluiter, de slowbluescover van Billy Myles, Have You Ever Loved A Woman, (misschien beter bekend van de Freddie King of de Eric Clapton uitvoering) zijn verstomd, de fantastische band, bestaande uit Craig Bacon (drums), Mat Beable (bas), Sam Mason (keys/backing vocals) en Amy Eftekhari (backing vocals), is voorgesteld en het applaus in ontvangst is genomen kunnen we rustig stellen dat de BBC een prachtige registratie heeft opgenomen waarin de muzikale kwaliteiten van Ben Poole optimaal tot zijn recht komen. Persoonlijk heb ik alleen wat moeite met de verstaanbaarheid van zijn stem. En in deze mini special gaan wij luisteren naar:                         

I know I'm losing you                    

en Have You Ever Loved A Woman                         

 

 

 

 


Speellijst 22 maart 2018

Het is heel gezellig als u donderdag avond weer aan het toestel zit, Want het is op donderdag even na zeven uur tijd voor Blues en Rock door Ruud en Cock en we zijn weer bij jullie met twee uurtjes Blues en rock. Met vandaag aandacht voor Waylon, Jimi Hendrix, Beth Hart, Moby & Selah Sue en natuurlijk nog vele andere.

Speellijst 22 maart 2018

eerste uur

01 -  Gary Moore - I Can't Wait Until Tomorrow - 7.30

02 -  Waylon - 'Outlaw In 'Em' (Eurovisie Songfestival 2018)  - 4.09

03 -  Cult - Heart Of soul - 4.20

04 -  Cult - Love - 5.23

05 -  Jimi Hendrix - Georgia blues - 7.56

06 -  Jimi Hendrix - Woodstock - 5.19

07 -  Beth Hart - L.A. Song -3.50

08 -  Beth Hart - Stay - 4.40

09 -  Moby & Selah Sue - Walk On The Wild Side - 5.10

tweede uur

01 -  Status Quo- Whatever You Want -

02 -  Toto - Hold the Line - 5.00

03 -  Toto -  Africa - 10.01

04 -  Toto - Better World - 8.11

05 -  Glenn Frey - The One You Love - 5.15

06 -  Glenn Frey - Lying Eyes / Take It Easy  - 5.50

07 -  Inxs - Love Is - 3.41

08 -  Toto - Rosanna  - 8.50

 

De live mini special gaat donderdag over Toto Cock was afgelopen zaterdag aanwezg bij het concert in de Zigo Dome  met de 40 Trips Around The Sun concert . Zoals zoveel landgenoten maakte ik kennis in 1978 met een nieuw bandje, genaamd TOTO, dat niet van de radio weg te slaan was met hun verrukkelijke rocker Hold The Line. Het titelloze debuut uit hetzelfde jaar maakte destijds overuren op de platenspeler en puur voor het plezier mag ik deze plaat tegenwoordig ook nog graag opzetten. Naast Hold The Line telt het album nog negen krakers. Ter ere van het 40-jarig bestaan van de band heeft het huidige gezelschap 2018 en 2019 vastgelegd om te toeren en alle albums uit de lange loopbaan opnieuw op de markt te brengen. Het  huidige kernkwartet bestaat uit Steve Lukather, David Paich, Steve Porcaro en zanger Joseph Williams.  Zaterdag liep de Ziggo Dome in Amsterdam moeiteloos vol met opvallend veel twintigers en dertigers Het wijst erop dat ook een nieuwe generatie valt voor het grote muzikale vakmanschap van de afzonderlijke leden. En natuurlijk ook veel zestigers. Het werd een feestelijke mix van meezingers en nieuw verschenen werk. in Amerika is de band herontdekt als exponent van wat yachtrock wordt genoemd: de perfect gespeelde en geproduceerde softrock uit de jaren zeventig en tachtig. Denk daarbij aan een luxe zeilboot van heel veel meters die ergens voor de kust van Miami onder een wolkenloze hemel door het water scheert. In de verte kwettert een dolfijn en op het dek staan de mannen van Toto met hun instrument in de handen. Africa nog maar eens doen? In Nederland heeft Toto dat nieuwe, hippe etiket niet nodig. Grote hits hebben de mannen al tientallen jaren niet meer afgeleverd, maar de band met de trouwe achterban is onverminderd hecht gebleven Vakmanschap waarin ondanks het verstrijken der jaren maar geen sleet lijkt te komen. Oerbezetting Toto trad op met naast Paich gitarist Steve Lukather, toetsenist Steve Porcaro, Zanger Joseph Williams, in de jaren tachtig verbonden aan Toto, heeft zich enkele jaren geleden weer bij de band gevoegd. De kunst van Toto is de combinatie van een muzikale virtuositeit en toegankelijkheid. De leden van Toto kennen het geheim van een goede intro, om maar eens wat te noemen. Of het nu gaat om de hamerende piano van Hold the line, de ontspannen kuierende drums van Rosanna of de warme synthesizerklanken van Africa: de eerste maten van de nummers zijn voldoende om meteen een klein geel briefje te plakken op de koelkast in het brein: straks refrein meezingen. Die grote hits waren zaterdag behendig over de setlist verspreid, zodat iedereen de volle twee uur bij de les bleef, met het onverwoestbare Africa als feestelijke afsluiter. Tussen de meezingers door was er ruimte voor ander en nieuw werk met een hoofdrol voor gitarist en gangmaker Lukather, die strooide met elegante en tegelijk venijnige solo's Dat het gitaarbeest een kwartiertje eerder als leadzanger van de suikerzoete ballad You know I won't hold you back now alle eierstokken in de zaal had laten trillen, onderstreepte nog maar eens de veelzijdigheid van de man. En daarom  nu in de mini special:            

Hold the Line                  

Africa                     

en Better World                    

 

 


Speellijst 15 maart 2018

Luisteraars als u op Donderdag 15 maart aan uw  toestel of achter je computer zit is het rond even na zeven uur is het tijd voor Blues en Rock door Ruud en Cock. En in deze blues en rock aandacht voor de muziek B.B.Kng & Richie Sambora, Laura Cox Band, Patti Smith, Bruce Spingsteen, U2  en nog vele andere. In de mini special aandacht voor The Blues Project.

Speellijst 15 maart 2018

eerste uur

01 -  Coldplay - Politik - 6.16

02 -  Coldplay - Yellow - 5.26

03 -  B.B.Kng & Richie Sambora - The Thrill Is Gone  - 7.17

04 -  Lenny Kravitz - Always On The Run - 3.57

05 -  Lenny Kravitz - When The Morning Thurs To Night - 2.58

06 -  Laura Cox Band - Hard Blues Shot - 5.12

07 -  ZZ Top - Gimmie All Your Lovin - 4.30

08 -  ZZ Top - Rough Boy - 3.45

09 -  Robert.Plant- Baby I'm Gonna Leave You - 8.46

tweede uur

01 -  Patti Smith, Bruce Spingsteen, U2 - Because The Night - 4.52

02 -  The Blues Project - Louisianna Blues - 4.58

03 -  The Blues Project - I Can't Keep From Crying Sometimes - 6.10

04 -  The Blues Project - Caress Me Baby - 7.59

05 -  The Blues Project - Hoochie Coochie Man  - 5.11

06 -  Phil Collins - Easy Lover - 4.33

07 -  Phil Collins - I wish It Would Rain Down  - 5.28

08 -  John Mayer with Keith Urban -Don't Let Me down - 6.39

09 -  John Mayer and keith Urban  - 'Til Summer Comes Around - 5.47

 

Voor de live mini special gaan we deze week luisteren naar The Blues Project. The Blues Project gaf op 17 Maart 1981 een reunieconcert in Bond's in New York. The Blues Project wordt opgericht in 1965 in Greenwich Village, New York City. De groep bestaat dan uit Danny Kalb (gitaar), Steve Katz (die net The Even Dozen Jug Band verlaten heeft) (gitaar), Andy Kulberg (bas en fluit), Roy Blumenfeld (drums) en Tommy Flanders (zang). Later wordt de band nog versterkt met organist Al Kooper. The Blues Project krijgt een contract bij Verve Records waar het eerste album, Live At the Cafe Au Go-Go, verschijnt. Tomy Flanders heeft de band dan al verlaten en is slechts op enkele nummers te horen. Hij wordt niet vervangen. In 1966 begint The Blues Project aan hun twee album; Projections. Al snel na het uitbrengen van dit album begint de groep uit elkaar te vallen. Al Kooper vertrekt als eerste, zonder hem wordt het derde album, Live At Town Hall, opgenomen. Live At Town Hall is een misleidende titel. Slechts één nummer is daadwerkelijk live in Town Hall opgenomen. Het laatste optreden van The Blues Project is op het Monterey International Pop Festival in Monterey, Californie in Juni 1967. In 1968 wordt nog slechts met drummer Roy Blumenthal en bassist Andy Kulberg een vierde album opgenomen: Obsolescene.Tijdens het reunieconcert op 17 Maart 1981 zijn Al Kooper, Steve Katz, Danny Kalb, Andy Kulberg en Roy Blumenfeld aanwezig. En er is 4 jaar geleden weer een album van de blues project uitgekomen       Live At The Matrix     “ Opgenomen in September 1966  en van dit concert zijn onze opnamen van vanavond met: Louisianna Blues                

I Can't Keep From Crying Sometimes                  

Caress Me Baby       

en als laatste blues hit Hoochie Coochie Man            

 

 

 

 


Speellijst 08 maart 2018

Het is op donderdag even na zeven uur hoogste tijd weer voor twee uur Blues en Rock uitgezocht  door Ruud en Cock. Met in deze blues en rock muziek van Beth Hart and Joe Bonamassa, ACDC, Deep Purple en nog veel meer met een mini special van The Hollies

Speellijst 08 maart 2018

eerster uur

01 -  The Band - Don't Do It - 4.22

02 -  The Band & Bob Dylan  - When You Awake - 3.00

03 -  Beth Hart and Joe Bonamassa - Damn Your Eyes - 4.34

04 -  Beth Hart and Joe Bonamassa - Lullaby Of The Leaves - 5.44

05 -  Alison Moyet - Weak In The Presence Of beauty - 3.24

06 -  Alison Moyet - Invisible - 3.57

07 -  ACDC - Highway to Hell - 4.44

08 -  ACDC -  Let There Be Rock - 17.46

tweede uur

01 -  Mozes and the Firstborn - Baldy - 3.35

02 -  The Hollies - LIVE IN EUROPE 2006 - 19.13

03 -  The Hollies - Stop Stop Stop - 5.58

04 -  Deep Purple - When A Blind Man Cries - 7.30

05 -  Black Sabbath - Paranoid - 4.33 

06 -  Dany Bryants Red Eye Band  - Tell Me - 5.22

07 -  Dany Bryants Red Eye Band  - Old Blues Song - 5.47

In de live mini special donderdag The Hollies. The Hollies is één van de succesvolste popgroepen uit de zogenaamde British Invasion, de muzikale stroming die er halverwege de jaren zestig voor zorgde dat de Britse beatmuziek toonaangevend werd in de wereld. Met als handelsmerk een zeer eigen geluid, dat werd gekenmerkt door messcherpe meerstemmige zangpartijen, wisten The Hollies tientallen wereldhits te scoren met onvergetelijke liedjes als 'Bus Stop', 'Carrie Anne', 'Sorry Suzanne' en 'The Air That I Breathe'. Met als thuisbasis Manchester worden The Hollies in 1962 opgericht door de jeugdvrienden Allan Clarke en Graham Nash. De groepsnaam verwijst niet naar de legendarische Buddy Holly, voor wie zij beiden grote bewondering hebben, maar naar de hulsttakjes die als kerstversiering zijn aangebracht in de kleedkamer van The Oasis, de club in Manchester waar The Hollies in december 1962 hun podiumdebuut maken. Een paar maanden later tekent de groep een contract met Parlophone, het platenlabel dat ook The Beatles onder contract heeft staan. Behalve Clarke en Nash bestaan The Hollies dan ook uit de gitaristen Eric Haydock, Tony Hicks en op drums Bobby Elliott, die op dat moment wordt beschouwd als één van de beste drummers ter wereld. In mei 1963 brengen The Hollies hun eerste single uit, '(Ain’t That) Just Like Me', waarmee ze een verdienstelijke 25ste plaats behalen in de Engelse hitlijsten. Met de derde single 'Stay' scoren The Hollies in het najaar van 1963 zelfs een Top 10-hit. Het is de eerste uit een jarenlange, vrijwel onafgebroken serie van Britse Top 10-hits. Pas met hun vijfde single 'Here I Go Again' hebben The Hollies in de zomer van 1964 hun eerste hit in het buitenland. Het liedje behaalt een 37ste plaats in de Nederlandse hitlijsten. Na nog een paar hits volgt in 1966 de grote internationale doorbraak voor The Hollies. Dat gebeurt met een liedje dat speciaal voor hen is geschreven door Graham Gouldman, een Britse songwriter die later zelf wereldberoemd wordt met zijn groep 10CC. Gouldman schrijft het liedje 'Bus Stop', waarmee The Hollies in de zomer van 1966 overal ter wereld hoog in de Top 10 staan genoteerd. De ‘hitbus’ van The Hollies maakt overigens geen enkele stop en dendert onverminderd voort met internationale successen als 'Stop Stop Stop', 'On A Carousel', 'Carrie Anne', 'King Midas In Reverse', 'Dear Eloise' en 'Jennifer Eccles'. Wanneer Graham Nash in 1968 zijn vertrek pakken zich donkere wolken samen boven The Hollies. Door het verlies van Nash komt het voortbestaan van The Hollies in gevaar. Met zijn vervanger Terry Sylvester weet de groep nog een aantal grote hits te scoren, waaronder 'Sorry Suzanne', 'Blowin’ In The Wind' en 'He Ain’t Heavy He’s My Brother'. Daarna wordt het stil rondom The Hollies, zeker nadat Allan Clarke de groep in 1971 vaarwel zegt om een solocarrière te beginnen. Na het mislukken van zijn solocarrière keert Allan Clarke in 1973 terug bij The Hollies. Zijn terugkomst vertaalt zich meteen in nieuw succes. Naarmate de jaren ‘70 vorderen, neemt het succes van The Hollies gestaag af.  Maar de Hollies bestaan ook nu nog steeds. En in de live mini special een medley van deze band waarin een aantal hist opgenomen in 2006 gevolgd door Stop Stop Stop           

 

 

 

Pagina 1 van 9