Menu


kerst wens

names het hele team van blues en rock fijne feestdagen gewenst 


Het hele team van blues en rock wenst alle luisteraars hele fijne en gezellige feestdagen


Speellijst 21 december 2017

Het is heel gezellig als u donderdag avond weer aan het toestel zit, Want het is op donderdag even na zeven uur tijd voor Blues en Rock door Ruud en Cock en we zijn weer bij jullie met twee uurtjes Blues en rock. Het is de laatste donderdag voor de kerst en dus een gezellig en vol progamma Met daarin muziek van John Verity Band, Chris Buffyett, Ilse DeLange, Bonham en nog  veel meer. En in de mini special aandacht voor Pink floyd met hun The Reunion Concert.

Speellijst 21 december 2017

eerste uur

01 -  Tielman Brothers - Rock Little Baby Of Mine - 1.56

02 -  Brainbox - Down Man - 2.36

03 -  John Verity Band - Merry Christmas Baby - 6.23

04 -  Anouk - Nobody's Wife - 4.40

05 -  Kane - Shot Of A Gun - 3.59

06 -  Ilse DeLange - I'm Not So Tough - 9.02

07 -  John Norum - Let It Shine - 4.56

08 -  Chris Buffyett - All I Want For Christmas - 4.53

09 -  Kensington - Do I Ever - 3.22

10 -  The Nitty Gritty Band - One Christmas Tree - 4.03

tweede uur

01 -  Jimmy Hendrix - Three Little Bear - 4.14

02 -  Pink Floyd - The Reunion Full Concert live 8 - 24.01

03 -  Bonham - Los Locos - 3.53

04 -  Bonham - Change Of A Season - 6.58

05 -  Marilon - Stop The Cavalry - 3.08

06 -  Marilon - Lonely This Christmas - 5.15

 

Voor de live mini special gaan we donderdag  naar Pink Floyd. Symfonische rockband uit Engeland die eind 1979 een klassieker aflevert met 'Another Brick In The Wall (Part 2)'. Pink Floyd is met name een zogenaamde 'albumband'. Maar liefst tien albums halen de top 10. The Dark Side Of The Moon (1973) is een van de best verkochte albums uit de muziekgeschiedenis. Het repertoire bestaat op het  moment van oprichting uit rhythm and blues met Bo Diddley als grote inspiratiebron. De bandnaam wordt Pink Floyd, een combinatie van de voornamen van twee oude blues-helden, Pink Anderson en Floyd Council.  Syd Barrett is in de begindagen de gezichtsbepaler en drijvende kracht van de band. Syds overmatig gebruik van drugs is van grote invloed op de muziek en maakt van Pink Floyd de eerste psychedelische rockgroep.  Maar zijn drugsproblemen leiden tot grote problemen in de groep. Hij verlaat Pink Floyd in 1968 en wordt vervangen door David Gilmour. De creatieve leidersrol wordt na Syd uiteindelijk overgenomen door Roger Waters die hun psychedelische rockachtergrond verder uitbouwt. In 1970 is Pink Floyd een ware supergroep, goed voor een miljoenenoplage en uitverkochte tournees met grote spectaculaire lichtshows. Het hoogtepunt komt met het album The Dark Side Of The Moon (1973), het meest succesvolle Floyd-album uit de historie van de groep en een van de best verkochte rockalbums aller tijden.  De opvolger komt in 1975 Wish You Were Here.  Ondanks het succes van Pink Floyd zijn de groepsleden ook met soloprojecten bezig. Roger Waters is intussen bezig met het conceptalbum The Wall waarvan de single ‘Another Brick In The Wall’ wereldwijd een grote hit wordt. In de jaren '80-'81 trekt de groep met haar spectaculaire Wall-show door de wereld. Een huizenhoge muur als decor op het podium met veel special effecten maakt dat in Nederland de show niet te zien is, geen concertzaal is groot genoeg.  Na deze enorme succesvolle periode gaat het minder in de band. Zanger-gitarist-bandleider Roger Waters en de rest van de groep raken van elkaar vervreemd en ten tijde van de opname voor The Final Cut zijn de voortekenen van een breuk in de band zichtbaar. Roger Waters stapt niet lang na de relase van de plaat uit de band waarna de groep min of meer wordt ontbonden. In het najaar van 1986 wordt bekend dat de heren Gilmour, Wright en Mason weer onder de naam Pink Floyd gaan optreden.  In 2005 komt de band eenmalig bij elkaar voor een speciale reden: Live 8. De door Bob Geldof georganiseerde reeks benefietconcerten om aandacht te vragen voor de armoede in Afrika inspireert Pink Floyd om weer samen een podium te delen. En dit optreden gaan wij in zijn geheel draaien als mini special en duurt 24 minuten.

 

 

 

 


Speellijst 14 december 2017

luisteraars leuk dat u donderdag weer luistert. En dan is er dus  weer tijd voor twee uur Blues en Rock uitgezocht  door Ruud en Cock. En op deze donderdag avond  hebben wedaarin muziek van Johnny Hallyday, Shakin' Stevens, Bruce Horsby & The Range en nog veel meer.  En verder een live mini special met AC-DC.

Speellijst 14 december 2017

eerste uur

01 -  Rod Steward - Foolish Behaviour - 5.25

02 -  Rod Steward - Say It Ain’t True - 4.02

03 -  Johnny Hallyday - Je Te Promets - 4.28

04 -  Johnny Hallyday - Pour Moi La Vie Va Commer Cer - 2.11

05 -  PowerPlay - Harlem - 4.32

06 -  The Kik - Ik Sta Klaar Voor jou - 3.00

07 -  Shakin' Stevens  - Marie, Marie - 2.45

08 -  Shakin' Stevens  - Why Do You Treat Me This Way - 2.27

09 -  Barrel house - Beware - 5.33

10 -  Barrel house - I Can't  Believe - 3.36

11 -  Bonnie Raitt - Something To Talk About - 3.40

12 -  Bonnie Raitt - I Can't Make You Love Me - 5.00

tweede uur

01 -  The Robert Cray Band - Smoking Gun - 4,34

02 -  AC-DC - Thunderstruck  - 6.35

03 -  AC-DC - Whole Lotta Rosie - 4.30

04 -  AC-DC - Let There Be Rock - 12. 17

05 -  AC-DC - HighWay To Hell - 3.53

06 -  Nickelback  - You Remind Me - 3.37

07 -  Ten Years After - I'm Going Home - 6.04

08 -  Bruce Horsby & The Range - The Way It Is - 4.48

09 -  Elvin Bishop - Foold Arroud And Fell In Love - 4.24

De live mini special gaat deze donderdag over AC-DC. Malcolm Young, een van de oprichters van hardrockband AC/DC, is overleden. Dat meldt de band op18 november. Hij stierf op 64-jarige leeftijd.  Zijn medebandleden prijzen Young als 'een visionair, een perfectionist en een unieke man die de grote motor achter de band was. Hij deed en zei altijd precies wat hij wilde. En zijn loyaliteit naar de fans toe was onovertroffen'. Malcolm Young was de oudere broer van medeoprichter Angus Young. Malcolm speelde in de band gitaar. In 2014 stopte hij met optreden omdat hij aan dementie leed. Malcolm werd in de band vervangen door zijn neef Stevie Young. Vorige maand overleed al George Young, de oudere broer van Malcolm en Angus. George produceerde een groot aantal succesvolle albums van AC/DC. De Australische groep brak eind jaren zeventig door met het album en nummer Highway to Hell. Young werd, zo is te lezen op de online encyclopedie Wikipedia, in Schotland geboren en verhuisde samen met zijn familie naar Sydney in Australië toen hij 10 jaar was. Na zijn middelbare schooltijd begon hij in bands te spelen. Begin jaren 70 richtte hij de groep Velvet Underground op. Deze band had echter niets te maken met de beroemde Amerikaanse Velvet Underground waar Lou Reed in speelde.  In 1973 besloot hij met zijn broer Angus de groep AC/DC te beginnen. Malcolm speelde op de eerste albums af en toe solopartijen maar besloot dat al snel aan Angus over te laten. Hij droeg de meeste ideeën voor het songmateriaal aan en AC/DC is feitelijk altijd Malcolms band geweest. In 1988 werd hij voor het Amerikaanse deel van de 'Blow up your video'-tournee tijdelijk vervangen door zijn neef Stevie Young om van een alcoholverslaving af te komen. Het gerucht gaat dat het publiek vaak niet doorhad dat Stevie Young een vervanger was, omdat hij erg veel op Malcolm lijkt. Malcolm Young is aan de gevolgen van dementie overleden. Volgens een statement van de band op Facebook is Young in bijzijn van zijn familie overleden. In 2014 werd bekend dat de gitarist aan dementie leed. Hij stopte dat jaar ook bij de band. AC/DC brak eind jaren zeventig door en scoorde grote hits als Highway to Hell. De band groeide uit tot een van de grootste hardrockbands ter wereld. In 2015 speelde de groep voor het laatst in Nederland, in Arnhem. En in deze mini special nu n zijn nagedachtenis :            

Thunderstruck                   

Whole Lotta Rosie                            

Let There Be Rock                   

en als laatste HighWay To Hell           

 

 


Speellijst 07 december 2017

Het is op donderdag avond even na zeven uur tijd voor blues en rock met Ruud en Cock.  Er is weer met veel plezier heerlijke muziek uitgekozen door het team van blues en rock. met in het tweede uur aandacht voor een mini special met David Bowie.

Speellijst 07 december 2017

eerste uur

01 -  Elmore James - Dust My Broom - 2.50

02 -  John Lee Hooker - I'm In The Mood - 3.04

03 -  Muddy Waters - Hoochie Coochie Man - 2.47

04 -  Neil Young - Cowgirl In The Sand - 9.08

05 -  Anouk - The Other Site Of Me - 3.53

06 -  Anouk - Mood Indigo - 4.30

07 -  The Motions - Why Don't You Take It - 2.26

08 -  The Tower - In Your Live - 4.42

09 -  The Byrds - Eight Miles High - 9.52

tweede uur

01 -  The Corrs - Everybody Hurts (unplugged) - 5.34

02 -  David Bowie - Rebel rebel - 2.30

03 -  David Bowie - Sweet Thing Candidate Sweet Ting - 7.39

04 -  David Bowie - All The Young Dudes - 4.09

05 -  David Bowie - Knock On Wood - 3.15

06 -  David Bowie - The Jean Genie - 5.39

07 -  John Mayall - Runaway - 2.31

08 -  Rolling Stones - I just Wanna Make Love To You - 2.16

09 -  Robben Ford & Blue Line  - Moore Love Will Never Die - 5.26

10 -  Eric Clapton - I Shot  The Sheriff - 8.28

Voor de live mini special gaan we naar David Bowie met een concert opgenomen live in Los Angeles. Cracked Actor – Live Los Angeles ’74 was het bestverkochte vinyl album van Record Store Day 2017. Voor de mensen die mis hebben gegrepen komt dit album nu ook beschikbaar als 2CD set. De opnames werden nog nooit eerder uitgebracht, en betreft bowie in zijn transitiefase tussen de Diamond Dogs en de Philly Dogs tour. Het album werd geproduceerd door Bowie zelf, en gemixt door Tony Visconti in October- November 2016. David Bowie (1947-2016) was een vernieuwende artiest, die gedurende zijn lange loopbaan de meest uiteenlopende muziekstijlen naar zijn hand zette. Hij was van grote invloed op een hele generatie muzikanten ná hem.  David Bowie werd in 1947 geboren in Londen als David Jones. Op jonge leeftijd kwam de zanger in de ban van de rock-n’-roll en hij leerde de saxofoon te bespelen. Na een aarzelende start in diverse bandjes, probeerde Bowie het als solo-artiest. Een groot aantal singles en zijn debuutalbum flopten, maar met het nummer Space Oddity brak hij door. Het liedje over een wandeling door de ruimte kwam precies op tijd uit: in hetzelfde jaar 1969 zette de eerste mens een stap op de maan. Daarna ging het snel met Bowie. Met een ijzersterke band The Spiders From Mars zette hij het alter ego Ziggy Stardust neer. Bowie speelde met zijn androgyne uiterlijk. Hij leek een buitenaards wezen, dat zowel man als vrouw was. Samen met Marc Bolan (ex T.Rex) vond Bowie zo de glamrock uit. Toen iedere popartiest zich een dergelijk imago aanmat, besloot Bowie zijn Ziggy-persona te laten sterven. Hij vertrok naar de Verenigde Staten om daar een soulplaat Young Americans op te nemen. Vanwege zijn magere uiterlijk en aristocratische verschijning geeft de Britse pers hem de bijnaam ‘The thin white duke’. Na een periode in de VS vertrok David Bowie naar West-Berlijn om daar muziek op te nemen, die nog altijd als baanbrekend geldt. Een van zijn bekendste nummers, Heroes, was geïnspireerd op een verliefd stel dat Bowie zag zoenen in de schaduw van de Berlijnse Muur. Hij nam het lied later ook in het Duits op. Ook de albums Low en Lodger werden in Berlijn opgenomen. Daarnaast produceerde Bowie daar ook de eerste twee albums van zijn vriend Iggy Pop. Het knappe van David Bowie was dat hij artistieke innovatie wist te koppelen aan commercieel succes. In de jaren 80 scoorde hij met Let's Dance zijn grootste hit in Nederland. Andere grote hits uit die tijd zijn Under Pressure met Queen, Dancing In The Streets met Mick Jagger en Tonight met Tina Turner.  In de jaren 90 is Bowie weer vanouds de muzikale kameleon die experimenteert met hardrock met de groep Tin Machine en drum & bass (Earthling), maar ook teruggrijpt naar zijn albums uit de late jaren 70. Populaire groepen als Blur, Suede en Nirvana  zetten de zanger op een voetstuk. Bowie zelf ondergaat de lof bescheiden. In 2004 kondigt de zanger aan dat hij stopt met optredens en lijkt met pensioen te gaan. De verrassing is dan ook groot als Bowie terugkomt met twee sterke albums: The Next Day 1n 2012 en Blackstar uit 2016. Blackstar, dat juichend werd ontvangen door de internationale muziekpers, blijkt ook zijn laatste album te zijn. Twee dagen na de release overlijdt Bowie aan de gevolgen van kanker. En in deze mini specal uit 1974 nu :

Rebel rebel               

Sweet Thing Candidate Sweet Ting                 

All The Young Dudes                        

Knock On Wood             

en  als laatste nummer The Jean Genie              

 

 


Speellijst 30 november 2017

 

 

Luisteraars het is leuk als u luistert donderdag avond, het is op donderdagavond 30 november na zeven uur tijd voor de 550 blues en rock met Ruud en Cock. Ja is al weer de 550ste uitzending van dit programma.  En vanavond zoals jullie gewend zijn is er weer veel variatie in de  muziek met vandaag aandacht  voor Eefje De Visser, Danielle Nicole Band, The Jeff Healey Band en nog vele anderen.

Speellijst 30 november 2017

eerste uur

01 -  Vanilla Fudge - Some Velvet Morning - 6.58

02 -  Eefje De Visser - Wakker (Zes remix) - 5.16

03 -  Kor Van Velzen - Florention Sheet - 3.28

04 -  Danielle Nicole Band - I Sing The Blues - 11.27

05 -  The Jeff Healey Band  - Stop Breakin Down - 4.21

06 -  The Jeff Healey Band  - Cruel Little Number - 4.34

07 -  Aerosmith - Crazy - 6.15

08 -  Amy Winehouse - Wake Up Alone - 4.24

tweede uur

01 -  Paul de Leeuw & Adele - Make You Feel My Love - 5.44

02 -  Peter Greens Fleetwood Mac - Albatross - 3.08

03 -  Peter Greens Fleetwood Mac - The Green Manalishi - 4.30

04 -  Peter Greens Fleetwood Mac - Man Of The World - 2.46

05 -  Peter Greens Fleetwood Mac - Oh Well Part 1 / Part 2 - 9.08

06 -  Peter Greens Fleetwood Mac - I Love Another Woman - 2.55

07 -  (Peter Greens Fleetwood Mac)-  I'd Rather Go Blind ( Chicken Shack Cristine Perfect(McVie)) - 3.12

08 -  Quinn Sulivan - Buddy Blues - 6.09

09 -  Gary Moore - I Love Another Woman - 3.08

10 -  Gary Moore - Need Your Love So Bad - 7.55

In de mini special donderdag Peter Greens Fleetwood Mac . en waarom hoor ik je denken nou Ik zag op de BBC een documentaire over Peter Green. Peter Green trof het lot waarvan muzikale genieën soms niet verstoken blijven. Hij is een aantal jaren opgenomen geweest in een psychiatrische inrichting maar lijkt er inmiddels weer bovenop te zijn. Peter Green speelde in enkele onbekende bandjes voordat hij Eric Clapton verving in John Mayall’s Bluesbreakers. Hij speelde zo vakkundig dat hij al snel The Green God werd genoemd. Op het Blusbreakers Album A Hard Road (1967) stond o.a. zijn eigen compositie The Supernatural. In juli 1967 stapte hij uit de band van Mayall en richtte zijn eigen band op, oorspronkelijk  “Peter Greens Fleetwood Mac featuring Jeremy Spencer”. Mick Fleetwood was de drummer en bassist Bob Brunning werd al snel vervangen door John McVie. De naam van de band werd ingekort tot Fleetwood Mac.  Aanvankelijk was het repertoire van de band nogal gespleten: op de eerste twee albums is pure blues te horen, maar het geluid van de groep veranderde al snel, zeker nadat in de zomer van 1968 de groep nogmaals werd uitgebreid, ditmaal met gitarist. Danny Kirwan. In deze formatie toerde Fleetwood Mac tweemaal door Nederland: in de herfst van 1968 en begin 1969. De toekomstige topgroep speelde o.a. in kleine zaaltjes in Leersum en Schaijk. De bekendste songs uit deze tijd zijn Black Magic Woman, een compositie van Peter Green en later gecoverd door Santana en Need your love so bad.  De sfeer van de sixties voel je hier afdruipen: Het nummer Albatross luidde begin 1969 een verandering van stijl in met een reeks rock-hits: het introspectieve Man of the world, Oh Well en The Green Manalishi. Peter Green gebruikte drugs en begon ‘vreemd’ gedrag te vertonen. Zo wilde hij tegen de wil van de andere bandleden alle inkomsten van de band aan charitatieve doelen schenken. De depressieve kant van Peter Green is te horen op Man of the World: Met het album Then Play On werd Fleetwood Mac een rockgroep. Het album is een voorbeeld van de veelzijdige muzikaliteit van de band. Naast prachtige ballads staan ruige rocknummers en het tweedelige epos “Oh Well”. In mei 1970 verliet Green de band onverwacht. De overige bandleden waren geschokt want Green was dé ster en songwriter van de band. Na zijn vertrek bleef de naam Fleetwood Mac. Mick Fleetwood en John McVie zijn vanaf dan ook de constante factor in de groep gebleven. De band besloot als een soort commune samen te gaan wonen in “Kiln House”. Toen de band naar Amerika moest voor een volgende tournee, werd McVies vrouw Christine gevraagd om als toetseniste de band te versterken. Zij had onder de naam Christine Perfect al op het tweede album Mr. Wonderful van Fleetwood Mac als gastmuzikante meegespeeld. Als leadzangeres van Chicken Shack had ze een hit gehad met I’d rather go blind en ze was door Melody Maker uitgeroepen tot beste zangeres van 1969. In 1971 verliet ook Spencer de groep. Na aankomst in Los Angeles verliet hij het hotel waar de groep logeerde om even wat boodschappen te doen en was vervolgens drie dagen zoek. Hij bleek zich te hebben aangesloten bij de sekte “Children of God”. Voor de rest van de tournee werd hij opvallend genoeg vervangen door Peter Green. Spencers vervanger werd de Amerikaanse gitarist Bob Welch. Afgezien van de twee naamgevers van de groep, Fleetwood en McVie, had Fleetwood Mac nu weinig meer te maken met de bluesband uit de jaren ’60. Voortaan maakte Fleetwood Mac popmuziek. En in deze special kunnen jullie gaan luisteren naar:                       

Albatross                             

The Green Manalishi                         

Man Of The World         

Oh Well Part 1 / Part 2                        

I Love Another Woman                   

en als laatste het genoemde  I'd Rather Go Blind (  door Chicken Shack met  Cristine Perfect(McVie))               

 

 

 

 

 


Speellijst 23 november 2017

Luisteraars leuk als u luistert op donderdag is het even na zeven uur want dan is het  tijd voor Blues en Rock door Ruud en Cock. En in deze blues en rock op de komende donderdag veel lekkere muziek en in het tweede uur aandacht voor een mini special van Steve Forbert.

Speellijst 23 november 2017

eerste uur

01 -  Chris Duarte Group - More Boogie - 4.45

02 -  Metallica - Noting Else Matters - 6.28

03 -  Volbeat - Maybellene hofteholder - 3.15

04 -  Zepparella - Black Dog (Led Zeppelin) - 5.33

05 -  Savage Carden - Universe - 4.15

06 -  Popa Chubby - The Peoples Blues - 15. 45

07 -  Flavium - Key To The Highway - 3.54

08 -  Flavium - Nobody Knows You When You're Down And Out - 4.24

tweede uur

01 -  Paul Butterfields Blues Band  - East- West - 13.13

02 -  Steve Forbert - Real Live Love - 3.44

03 -  Steve Forbert - Goin' Down To Laurel - 4.39

04 -  Steve Forbert - Oh To Be Back With You - 4.44

05 -  Steve Forbert - Nadine - You Cannot Win - 5.38

06 -  Pink Floyd - Time - 5.14

07 -  Pink Floyd - Comfortably Numb - 8.47

En deze week hebben we in de Live Mini Special muziek van Steve Forbert. Steve Forbert is geboren op 15 december 1954en  is een Amerikaanse singer-songwriter. Forbert zingt, speelt gitaar en mondharmonica en schrijft zijn eigen teksten, vooral in de stijl van folkrock. Hij werd vooral beroemd door zijn hit Romeo's Tune. Zijn hoogtijdagen lagen in de jaren zeventig en tachtig. In zijn beginjaren werd hij algemeen door muziekcritici beschouwd als de nieuwe en zelfs beter zingende Bob Dylan Maar de zelfde bekendheid verwierf Forbert echter bij lange na niet. En Nee, uit het oog betekent heus niet altijd uit het hart. Al sinds ik weet niet hoe lang volg ik hem niet meer, maar toen ik in 2016 hoorde van zijn komst naar Nederland  dacht ik gelijk: daar ga ik naar toe. Vervolgens ben ik meteen de cd kamer ingelopen om te kijken wat er van hem zoal in de kast staat. Niet niks, zo ontdekte ik niet zonder verbazing: vijf lp’s en twee cd’s, zijnde al zijn albums tot en met het midden van de jaren negentig. Daarna raakte hij carrièrematig op het tweede plan.  Zijn fifteen minutes of fame beleefde Steve Forbert rond het begin van de jaren tachtig dankzij Romeo’s Tune, de eerste single van zijn tweede album Jackrabbit Slim, een liedje over een vergeefse jeugdliefde, dat in de Verenigde Staten tot de top tien reikte.  Geruggesteund door een potig spelende band klonk het album op het podium miraculeus genoeg zo mogelijk nog beter, getuige op het onvolprezen YouTube een compleet optreden in Passaic, New Jersey kort na het verschijnen van Jackrabbit Slim. En daarom hebben wij Steve Forbert  nu voor jullie in  de mini special met de nummers:             

Real Live Love                        

Goin' Down To Laurel                                

Oh To Be Back With You           

en Nadine - You Cannot Win            


Speellijst 16 november 2017

Luisteraars als u op Donderdag 19 oktober aan uw  toestel of achter je computer zit is het rond even na zeven uur is het tijd voor Blues en Rock door Ruud en Cock. En in deze blues en rock op deze donderdag aandacht voor de vorige week overleden Hans vermeulen verder muziek van Peter Green's Fleetwood Mac, Golden Earing, The Rolling Stones & Mick Taylor en nog veel meer. En in het tweede uur een special van Mike Bloomfield

Speellijst 16 november 2017

eerste uur

01 -  Ilse DeLange - Good Thing- 4.09

02 -  Sandy Coast  - True Love Is A Wonder - 3.09

03 -  Sandy Coast  - Just A Friend  - 3.02

04 -  Sandy Coast  - Summertrain - 3.29

05 -  ZZ Top - Rough Boy - 3.42

06 -  Peter Green's Fleetwood Mac - Have You Ever Love A Woman - 8.10

07 -  Golden Earing - Introduction - 1.04

08 -  Golden Earing - Jangalene - 2.46

09 -  Golden Earing - Vanilla Queen - 4.46

10 -  The Rolling Stones & Mick Taylor - Can't You Hear Me Knocking - 10.35

tweede uur

01 -  Eva Cassidy - Songbird - 3.43

02 -  Mike Bloomfield  - Linda Lou - 4.03

03 -  Mike Bloomfield - Sweet Little Angel - 11.00

04 -  Mike Bloomfield - Unchain My Heart - 4.59

05 -  Mike Bloomfield - Glamour Girl - 8.15

06 -  Seasick Steve - Sarted Out With Nothin - 3.35

07 -  Albert King  - For The Love Of A Woman - 3.47

08 -  Albert King  - Roadhouse Blues - 10.06  

De Live Mini Special gaat donderdag over Mike Bloomfield. Mike Bloomfield was een invloedrijk muzikant met een bijzondere carrière, maar vreemd genoeg wordt de naam van de bluesgitarist tegenwoordig nog maar zelden genoemd. De van The Butterfield Blues Band en natuurlijk de Bob Dylan-lp Highway 61 Revisited bekende Bloomfield overleed op 15 februari 1981, op slechts 37-jarige leeftijd. Als een van de belangrijkste namen binnen de Chicago-blues van de jaren zestig imponeerde Bloomfield met zijn formidabele spel op de eerste twee Butterfield Blues Band-lp’s: de klassiekers The Paul Butterfield Blues Band uit1965 en East-West uit1966. Vooral op die tweede plaat levert hij schitterend werk in onder meer I Got A Mind To Give Up Living en het dertien minuten durende titelnummer. Bloomfield maakte deel uit van een historische gebeurtenis toen hij samen met andere Butterfield Blues Band-leden Bob Dylan begeleidde tijdens diens controversiële elektrische optreden op het Newport Folk Festival in juli 1965. Ook in de studio werkte Bloomfield samen met Dylan voor een van de allerbeste rockalbums aller tijden, Highway 61 Revisited uit 1965. Na zijn vertrek bij The Butterfield Blues Band richtte Bloomfield de inmiddels vergeten band The Electric Flag op, met onder anderen ook drummer Buddy Miles. Ondanks de geslaagde mix van blues, rock en soul, was de band geen lang leven beschoren. The Electric Flag maakte indruk op het Monterey Pop Festival in 1967 en bracht een jaar later het uitstekende album A Long Time Comin’ uit. Al Kooper, die als toetsenist ook al werkte aan Dylans Highway 61 Revisited en later Blood, Sweat & Tears oprichtte, werkte vanaf 1968 met Bloomfield aan een nieuwe plaat. In tracks als Albert’s Shuffle liet Bloomfield zich helemaal gaan in spetterende solo’s, maar uiteindelijk was hij vanwege gezondheidsproblemen slechts op de helft van het uiteindelijke album Super Session uit 1968 te horen. De tweede kant van het succesvolle en briljante Super Session werd ingespeeld door Stephen Stills. Van een supergroep was niet echt sprake, aangezien Bloomfield en Stills niet samen te horen waren in de tracks, maar de plaat was wel een voorloper van latere jamsessies van stermuzikanten. Kooper en Bloomfield gingen wel toeren en in 1969 verscheen het eveneens geslaagde The Live Adventures Of Mike Bloomfield And Al Kooper. Bloomfield startte een solocarrière, werd bijna de gitarist van Canned Heat en speelde mee op Janis Joplins solodebuut I Got Dem Ol’ Kozmic Blues Again Mama! In de jaren zeventig bleef Bloomfield met grootheden werken, onder wie Vanilla Fudge-drummer Carmine Appice in de supergroep KGB en Dr. John. Een indrukwekkende carrière dus, waar op 15 februari1981 een tragisch einde aan kwam na een overdosis drugs. Hij werd dood gevonden in zijn auto in San Francisco. Wat zich van tevoren precies had afgespeeld, blijft onduidelijk. Feit is wel dat de rockwereld vanaf die dag een meestergitarist van het niveau Clapton armer was.

En in de mini special nu opgenomen op 31 maart 1973:

Linda Lou            

Sweet Little Angel                   

De  Joe Cocker hit Unchain My Heart           

en als laatste Glamour Girl        

 

 


Speellijst 09 november 2017

En donderdag in blues en rock muziek van Buddy Guy & John Mayer, Lindsey Buckingham & Christine McVie, Lenny Kravitz en nog veel meer.

Speellijst 09 november 2017

eerste uur

01 -  Black Country - The Circle - 6.55

02 -  Buddy Guy & John Mayer - Leave My Little Girl Alone - 7.45

03 -  Lindsey Buckingham & Christine McVie - Red Sun - 3.06

04 -  Lindsey Buckingham & Christine McVie - Game Of Pretend - 4.28

05 -  Lindsey Buckingham & Christine McVie - Carnival Begin - 4.30

06 -  Jo Harman - Sideways - 8.44

07 -  Jo Harman - Forever Young - 5.31

08 -  The Corss & Ron Wood - Ruby Tuesday - 3.41

tweede uur

01 -  Danny Bryant's Red Eye Band - Low Down Blues - 4.08

02 -  The Police - So Lonely - 7.36

03 -  The Police - Message In A Bottle - 4.29

04 -  The Police -Roxanne - 4.45

05 -  The Police - I Can't Stand Losing You - 7.57

06 -  Steppenwolf - The pusher - 6.50

07 -  Lenny Kravitz - Battelfield Of Love - 3.14

08 -  Lenny Kravitz - Pay To Play - 2.48

09 -  Zepparella - When The Leeve Breaks (Led Zeppelin) - 7.06

Voor de live mini special is deze week gekozen voor  De Police. The Police. Engels/Amerikaans trio met Sting als frontman die een mengeling van new wave met reggae maakt. The Police breekt eind 1979 door met de single 'So Lonely'. De band kondigt, na jaren afwezig te zijn geweest, begin 2007 een comeback aan.De naar Engeland verhuisde Amerikaan Stewart Copeland, drummer van de band Curved Air, bezoekt in 1977 de lokale jazzclub Last Exit. Aldaar wordt hij meegesleept door de indringende stem van zanger Gordon Sumner, een docent Engels, die in de weekenden bijbeunt als jazz-zanger. Na het concert raken de twee aan de praat en blijken muzikaal op dezelfde golflengte te zitten. Ze besluiten een progressieve popgroep te formeren. Samen met gitarist Henry Padovani duiken ze de studio in en spelen nummers die Copeland heeft gecomponeerd. Gordon Sumner, alias Sting, geeft later toe dat hij Copeland’s nummers vreselijk vond, maar dat hij geraakt werd door zijn enthousiasme en uithoudingsvermogen. Al snel krijgt The Police bekendheid in het Engelse clubcircuit. Ze vallen met hun geblondeerde kapsels en punkuiterlijk zo enorm op. Omdat de band toch niet helemaal tevreden is met gitarist Padovani, wordt hij vervangen door Andy Summers. Summers is enorm ervaren en speelde in het verleden in The Kevin Ayers Band, The Animals en met Neil Secada. In de lente van 1978 wordt The Police gecontracteerd door A&M.  De eerste single die ze uitbrengen op dat label is 'Roxanne' en deze flopt meedogenloos. Dit had de band niet verwacht. Er stond al een tour door Amerika gepland. Ondanks de flop van ‘Roxanne’, trekken hun concerten veel bezoekers. In de herfst van 1978 brengt The Police het album Outlandos Amour uit, een mix tussen jazz en reggae. Om deze te promoten, gaan ze als voorprogramma van de groep Alberto Y Lost Trios Paranoias op tournee en brengen ze de single ‘So Lonely’ uit. Hun album komt al snel terecht in de top tien van de Engelse albumlijsten en ook in Amerika doet het album het goed. De groep besluit de plaat ‘Roxanne’ opnieuw uit te brengen en deze keer lukt het wel. 'Roxanne' wordt een hit. De bandleden krijgen sekssymbool-status. In de herfst van 1979 verschijnt het tweede album van de band, genaamd Regatta De Blanc. De bijbehorende single ‘Message In A Bottle’ zorgt voor de definitieve doorbraak in Engeland en Europa. Het succes wordt nog eens onderstreept als de heren in 1981 optreden voor een uitverkocht en uitgelaten Madison Square Garden. Na de wervelwind van succes verlangen de bandleden naar een jaar vrij. In 1982 gaan ze een jaar lang hun eigen weg. De band keert echter nooit terug van haar ‘sabbatical’. Spanningen tussen de bandleden zorgen ervoor dat ze totaal geen behoefte meer aan elkaar hebben. De fans zijn radeloos. The Police kondigt begin 2007 aan dat er een nieuwe wereldtournee aankomt. De band treedt op 13 en 14 september van dat jaar op in de Amsterdam Arena. De heren van The Police sluiten hun tour in 2008 af op Madison Square Garden in New York City. Maar de live opname in deae mini special komen van een optreden uit 1979 en we hebben gekozen voor :                              

So Lonely                        

Message In A Bottle                        

Roxanne              

en als laatste voor I Can't Stand Losing You                 


Speellijst 02 november 2017

Het is op donderdag avond even na zeven uur tijd voor blues en rock met Ruud en Cock.  Er is weer met veel plezier heerlijke muziek uitgekozen door het team van blues en rock. met in het tweede uur aandacht voor een mini special met de Tedeschi Truks Band

Speellijst 02 november 2017

eerste uur

01 -  Frogs For Breakfast - Dark End Of The Street - 4.29

02 -  Stevie Ray Vaughan - Life Without Me - 9.42

03 -  Walter Trout - Trough The Eyes Of Love - 4.59

04 -  Walter Trout - Fool For Love  - 5.02

05 -  Rumer - Sara smiles - 3.33

06 -  Kings Of Leon - The End - 4.20

07 -  Kings Of Leon - Pyro - 4.06

08 -  Prince  and Jonny Lang  - Almost - 8.07

tweede uur

01 -  Melvin Taylor - Bluejeans Blues - 6.26

02 -  Tedeschi Truks Band - You Can't Always Get Wat You Want - 10.29

03 -  Tedeschi Truks Band - The Sky Is Crying - 8.50

04 -  Tedeschi Truks Band - Lets Get Stoned - 6.35

05 -  Doobie Brothers - China Groove - 3.14

06 -  Doobie Brothers - Jesus Is Just Alricht - 4.33

07 -  Rod Stewart - Passion - 5.29

08 -  Rod Stewart - Say It Ain't True - 3.55

In de live mini special vandaag opnames van de  Tedeschi Truks Band. De Tedeschi Trucks Band is met als middelpunt muzikaal koppel Susan Tedeschi en Derek Trucks een echte live band te noemen. Op het moment van schrijven, touren ze door Europa en hebben ze Amsterdam net achter zich gelaten waar ze een fantastische show gaven. Bij Derek Trucks is muziek met de paplepel ingegoten. En dat merk je. Als je vernoemd wordt naar Derek And The Domino’s en als je een neef bent van wijlen Butch Trucks, medeoprichter van The Allman Brothers Band, waar Derek later ook deel van uitmaakte, is het ook niet zo gek dat je carrière in de muziek ligt. Neem daarbij zijn ervaringen met onder andere Eric Clapton en BB King en uiteraard deze band en The Derek Trucks band, dan weet je dat je niet met een kleine jongen te maken hebt maar een virtuoos op de slide gitaar. Susan beschikt soulvolle maar rauwe stem die meerdere stijlen zonder moeite voor haar rekening neemt. De twaalf koppige band staat garant voor een vol geluid die het geheel compleet maakt. Je krijgt bij het beluisteren van deze plaat dan ook even het idee dat je daadwerkelijk voor het podium staat. Ongepolijst, rauw maar vooral in balans. Naast eigen nummers, wordt de luisteraar ook getrakteerd op covers. The show is opgenomen op 9 september 2016 en telt in zijn totaliteit vierentwintig nummers verdeelt over twee sets. Deze plaat is een goede compilatie en een sfeerimpressie van het optreden. Hoewel Angel From Montgomery ook onderdeel uitmaakte van de complete set, mocht deze parel helaas niet op de plaat. Met ‘Live From The Fox Oakland’ heeft Tedeschi Trucks Band zichzelf nogmaals bewezen en past deze plaat prima in het rijtje van hun andere live opnames. Maar wij hebben uit  de vele live opnames voor deze mini special drie lekkere covers gezocht en wel                 

You Can't Always Get Wat You Want                  

The Sky Is Crying                

en als laatste Lets Get Stoned                         

 

 


Speellijst 26 oktober 2017

luisteraars leuk als u gaat luisteren op de donderdag avond, het is op na zeven uur altijd tijd voor blues en rock met Ruud en Cock. En in deze blues en rock donderdag aandacht voor de blues, oude en nieuwere blues  En een live mini special van Nick Gravenites.

Speellijst 26 oktober 2017

eerste uur

 01 -  Richard marx - Angelina - 5.07

02 -  Junior Wells - Little Red Rooster - 14.24

03 -  Live - 18 - 5.50

04 -  Live - What I L

05 -  Carley Patton - Shake It And Break It - 3.04

06 -  Sonny Boy Williamson - Don't Start Me Tolkin - 2.30

07 -  Lightnin' Hopkins - Coffee Blues - 2.40

08 -  Elmore James - Dust My Broom - 2.50

09 -  Stevie Ray Vaughan - Life Without Me - 9.42

tweede uur

01 -  Eric Clapton & Friends - Sensitive Kind - 5.17

02 -  Nick Gravenites - Coming Home Babe - 6.17

03 -  Nick Gravenites - Walking Blues

04 -  Nick Gravenites - Livin' In The Right-Hand World - 8.39

05 -  John Norum - Face The Truth - 4.17

06 -  John Norum - In Your Eyes - 3.45

07 -  Seasick Steve - Walking Blues  - 4.41

08 -  Melisa Etheridge - Similar Features - 4.41

09 -  Melisa Etheridge - Precious Pain - 4.15

In de live mini special vandaag Nick Gravenites. De naam Nick Gravenites ken je waarschijnlijk vooral als liefhebber van jaren ´60 Chicago blues en San Francisco bluesrock en pychedelica van ht zelfde tijdperk. Maar dit is geen muziek voor een breder publiek. Want hoewel Gravennites een belangrijke bijdrage heeft geleverd aan de muziek deze hoogtijdagen. Heeft hij veel gedaan in de schaduw en achter de schremen.  Veel mensen kennen hem door de tientallen mooi nummer die hij schreef. Voor Paul Butterfield, Janis Joplin, Elvin Bishop Charlie Musselwihite , David croby en nog vele anderen. Ook werkte hij als producer op vele albums van deze artiesten.  Hij  is geboren  op 2 oktober 1938 in  Chicago, Illinois, Verenigde Staten De door hem gemaakte films zijn Chicago Blues Reunion: Buried Alive in the Blues enz.  En hij zat zelf in de muziekgroepenThe Electric Flag (1967 – 1969), Big Brother and the Holding Company de begelijdongs band van janis joplin  De grote doorbraak van Big Brother komt met het optreden op het Monterey Pop Festival in 1967. Ze krijgen een contract bij Columbia Records en Albert Grossman wordt hun manager. Vervolgens toert de band door de Verenigde Staten en in de zomer van 1968 komt hun tweede album uit: Cheap Thrills. Hoewel de opnamen van het album erg moeizaam verlopen wordt Cheap Thrills een succes: het album staat 8 weken op nummer 1 in de Verenigde Staten. In november 1968 verlaat Joplin Big Brother om solo verder te gaan. Sam Andrew blijft met Joplin samenwerken. Getz en Albin sluiten zich aan bij Country Joe and the Fish. In de herfst van 1969 komt de band weer bij elkaar en komen er drie nieuwe muzikanten bij: Nick Gravenites (zang), Dave Schallock (gitaar) en Kathi McDonald (zang). In 1970 wordt het eerste album van Big Brother zonder Joplin uitgebracht: Be a Brother. In 1971 wordt het album How Hard It Is uitgebracht, waarna de band in 1972 uit elkaar gaat. In 1987 kwam Big Brother weer bij elkaar. Ze maken, in wisselende bezetting, nog een aantal albums en geven regelmatig concerten. In oktober 2016 kwamen zij naar Nederland voor een aantal optredens, onder andere in de North Sea Jazz Club in Amsterdam, De Bosuil in Weert, Het Paard in Den Haag en Luxor Live in Arnhem. Zangeres bij deze optredens was Eileen Humphreys. Maar in deze mini special van Nick Gravenites solo met band de nummers                                 

Coming Home Babe                                 

Walking Blues                  

en Livin' In The Right-Hand World                      

 

 

 


Speellijst 19 oktober 2017

Luisteraars als u op Donderdag 19 oktober aan uw  toestel of achter je computer zit is het even na zeven uur is het tijd voor Blues en Rock door Ruud en Cock. En in deze blues en rock op deze donderdag aandacht voor Richie Sambora, Jett Rebel, Gary Moore, Dana Fuchs Band  en nog veel meer en een mini special met Whitesnake

Speellijst 19 oktober 2017

eerste uur

01 -  Ilse DeLange - Space Cowboy - 5.06

02 -  Blue Pills - Little Sun - 8.24

03 -  Richie Sambora - Sleep Alone - 5.00

04 -  Joe Satriani - Back To Shalla Bal - 3.15  

05 -  Joe Satriani - The Forgotten (part Two) - 5.10

06 -  Jett Rebel - World Turning (Fleetwood Mac) - 4.07

07 -  Gary Moore - Rectify - 5.00

08 -  Gary Moore - Don't Believe A Word - 7.15

tweede uur

01 -  HooverPhonic - Mad About You - 3.42

02 -  Whitesnake - Here I Go Again - 5.25 

03 -  Whitesnake - Fool For Your Loving - 5.09

04 -  Whitesnake - Crying In The Rain - 7.34

05 -  Whitesnake - Ain't No Love In The Heart Of The City - 7.41

06 -  Scorpions - The Zoo - 5.48

07 -  Scorpions - You & I - 5.19

08 -  Dana Fuchs Band - I'd Rather Go Blind - 8.59

In de live mini special deze week Whitesnake. Whitesnake is een Brits/Amerikaanse hardrockband rondom David Coverdale, de voormalige zanger van Deep Puurple. Als David Coverdale reageert op een advertentie in het blad Melody Maker, weet hij nog niet dat hij solliciteert bij Deep Purple, een van de grootste bands uit de jaren '70. Met Deep Purple brengt Coverdale drie albums uit. De eerste (Burn) is een groot succes, maar opvolger Stormbringer zorgt voor interne problemen. Na het derde album 'Come Taste The Band' valt Deep Purple volledig uit elkaar. Coverdale begint aan een soloproject dat uiteindelijk twee albums oplevert: White Snake en Northwinds. Maar voor de opnames en optredens zoekt hij een band bij elkaar die onder de naam The White Snake Band schuil gaat. Het grootste gedeelte van die band is nog bij elkaar als Whitesnake wordt opgericht. Enkele oud-collega's uit Deep Purple zijn Coverdales nieuwe project komen versterken, maar een vaste samenstelling voor een langdurige periode zal er uiteindelijk nooit komen. Het eerste album van de band is meteen een succes. Voornamelijk dankzij de aanwezigheid van de Deep Purple-mannen krijgt Whitesnake veel aandacht en verkoopt Trouble redelijk goed. Tijdens de tour van dit album wordt het live album Live In The Hammersmith opgenomen. Een jaar later komt Lovehunter uit. Een album dat nogal wat kritiek kreeg vanwege de gewaagde hoes. 'Long Way From Home' is de eerste succesvolle release van dat album, maar een grote klapper blijft nog altijd uit. De albums volgens elkaar snel op.  Maarliefst vijf singles van album nummer zes worden gereleased en Slide It In wordt daarmee het eerste grote lang verwachte succes van de band. Het album Whitesnake zal het grootste succes van de band worden. Een opnieuw opgenomen versie van 'Here I Go Again' eindigt wereldwijd op nummer één en ook opvolgers 'Is This Love' en 'Crying In The Rain' scoren goed in de hitlijsten. Hoewel bedoeld als een solo-album voor Coverdale, verschijnt in 1997 nieuw Whitesnake-materiaal onder de naam Restless Heart. Het blijkt het laatste Whitesnake studioalbum te worden, voor een lange tijd.  Vlak voor de 25-jarige verjaardag van de band, maakt Coverdale bekend weer op te zullen gaan treden met Whitesnake. Een band wordt snel gevormd en een internationale tour zet de band weer op de kaart.  Tegenwoordig telt de band een zestal leden. Naast David Coverdale zijn dat: Doug Aldrich en Reb Beach op gitaar, bassist Michael Devin, Brian Ruedy op keyboard en drummer Brian Tichy. Dat de line-up van Whitesnake in jaren aan wisselingen onderhevig is geweest moge duidelijk zijn. En van whitesnake in de mini special: Here I Go Again                   

Fool For Your Loving                     

Crying In The Rain                       

en als laatste Ain't No Love In The Heart Of The City                 

 

 

 


Speellijst 12 oktober 2017

luisteraars leuk dat u donderdag weer luistert. En dan is er dus  weer tijd voor twee uur Blues en Rock uitgezocht  door Ruud en Cock. En op deze donderdag avond  hebben we muziek van  Met daarin muziek van The Tragically Hip, Keith Richards and Norah Jones, Stoney Curtis en nog  veel meer. En in de mini special aandacht aan Tom Petty.  Die vorige week is overleden.

Speellijst 12 oktober 2017

eerste uur

01 -  Blof - Blauwe Ruis - 4.24

02 -  Blof - Dichterbij dan Ooit - 4.19

03 -  The Tragically Hip - Wath Blue  - 2.45

04 -  The Tragically Hip - Machine   - 5.29

05 -  Keith Richards and Norah Jones - Love Hurts - 5.30

06 -  Thin Lizzy - Wild One - 4.18

07 -  Thin Lizzy - Spirit Slips Away - 4.41

08 -  Alyssa Reed - Tomorrow - 2.45

09 -  Stoney Curtis - Blues Without You - 9.49

tweede uur

01 -  Berlin - Take My Breath Away - 4.11

02 -  Tom Petty - Jefferson Jericho Blues  - 3.23

03 -  Tom Petty - First Flash Of Freedom - 6.53

04 -  Tom Petty - Running  Man's Bible  - 6.02

05 -  Tom Petty - Good Enough - 5.57

06 -  Tom Petty - Little Red Rooster - 4.08

07 -  Elvis Presley - That's All Ritht (Mama) -1.53

08 -  Elvis Presley - Mystery Train - 2.26

09 -  Elvis Presley - Tryin To Get To You - 2.30

10 -  Joanne Shaw Taylor - Time Has Come - 10.07

De Amerikaanse rockmuzikant en zanger Tom Petty is 2 oktober op 66-jarige leeftijd overleden na een hartstilstand. In een verklaring van de familie wordt het overlijden bekendgemaakt. De Amerikaanse muzikant werd zondagavond in het ziekenhuis opgenomen nadat hij na een hartstilstand bewusteloos in zijn huis in Malibu aangetroffen werd. Petty is bekend van zijn band Tom Petty and the Heartbreakers en hun hits Refugee, Breakdown, American Girl, Into The Great Wide Open en Mary Jane's Last Dance. De band gaf vorige week nog het laatste concert van hun tournee, die hun 40-jarige bestaan vierde. Afgelopen december vertelde Petty in een interview met het Amerikaanse blad Rolling Stone nog dat hij ervan overtuigd was dat de tournee de laatste zou zijn voor de band. "Ik denk wel dat we nog steeds samen zullen optreden, maar vijftig shows in één tournee? Dat denk ik niet", vertelde hij tegen het tijdschrift. "Ik zou liegen als ik niet zou zeggen dat dit onze laatste is. We zijn allemaal midden zestig en ik heb een kleindochter waar ik tijd mee wil doorbrengen. Ik wil niet de rest van mijn leven doorbrengen tijdens tournees", aldus Petty.  Tom Petty and The Heartbreakers De band was sinds hun oprichting in 1970 tot nu erg succesvol, met in totaal acht top-10 albums en negen top-20 singles. Het Greatest Hits-album dat de band in 1993 uitbracht, verkocht meer dan 10 miljoen exemplaren.  Als solo-artiest had Petty hits met Free Fallin' , I Won't Back Down en Learning to Fly. De muzikant acteerde ook in de film The Postman en was te horen als Elroy "Lucky" Kleinschmidt in de animatieserie King of the Hill. Ook had hij gastrolletjes in The Simpsons en Lil Bush. Petty was in de jaren tachtig ook bandlid van de supergroep The Traveling Wilburys, samen met Bob Dylan, George Harrison, Roy Orbison and Jeff Lynne. En in de mini special nu:         

Jefferson Jericho Blues                 

First Flash Of Freedom               

Running  Man's Bible               

Good Enough             

en  als laatst live Little Red Rooster             

 

 

 

 


Speellijst 05 oktober 2017

Luisteraars op donderdag avond dus tijd voor blues en rock met Ruud en Cock. En vanavond zoals jullie gewend zijn is er weer veel variatie in de  muziek met vandaag aandacht voor John Mayer, Journey, Paul Rodgers, Joe Walsh en nog vele andere.

Speellijst 05 oktober 2017

eerste uur

01 -  Roy Orbison - Uptown - 2.08

02 -  Roy Orbison - Candy Man  - 2.52

03 -  Roy Orbison - Doby Dooby - 2.21

04 -  Vitesse - What Kind Of Men - 4.11

05 -  Vitesse - Battelfield Of Love - 3.58

06 -  John Mayer - Out Of My Mind - 10.11

07 -  Journey - La Do Da - 6.50

08 -  Journey - Lovin, Touchin, Squezin - 5.00

09 -   Paul Rodgers - Hey Joe - 6.31

tweede uur

01 -  Peter Frampton - While My Guitar Gently Weeps - 6.58

02 -  Ben Poole Band - I Don't Know Why I Love You - 8.31

03 -  Ben Poole Band - I Know I Loosing You - 11.30

04 -  Marillion - Man Of Thousand Faces - 7.25

05 -  Joe Walsh - Analog Man - 4.31

06 -  Joe Walsh - Live Been Good - 8.13

De live mini special is donderdag van Ben Poole met zijn band. Onlangs is de cd op de markt onder de titel Ben Poole Live at the Royal Albert Hall.  Ben Poole is hét aanstormend bluestalent uit Engeland, één van de besten uit Europa sinds jaren. Als grote namen zoals Jeff Beck  en wijlen Gary Moore zich op dergelijke wijze uitlaten, dan weet je dat ze iets bijzonders gehoord hebben. Ben’s songs zijn een mix van blues bluesrock, soul en funk, met soms een klein vleugje country. Ze worden gekenmerkt door een rauwe gecontroleerde energie die elke song prikkelend en uitdagend maakt, waarbij z’n warme stemgeluid het geheel compleet maakt. De dynamiek van z’n optredens is uniek, variërend van rustig ingetogen spel tot melodieus power-play met de signatuur van Hendrix. Z’n uitzonderlijke virtuositeit op de gitaar, en een zeer goed op elkaar ingespeeld ritme sectie zorgen voor een ‘nieuw en modern’ Bluesrock geluid. Ik had op dat moment nog nooit van deze artiest gehoord, maar bij navraag bij sommige van mijn blues vrienden bleek dat ik toch wel iets had gemist in alles wat er voorbij kwam. Of ik wel eens van Jeff Beck had gehoord. Natuurlijk ken ik die muziek. Al jaren. En toen werd er gezegd dat Ben Poole wel eens de nieuwe Jeff Beck zou kunnen zijn, spitste ik mijn oren. Dat is onmogelijk dacht ik. Snel de muziek van Ben Poole opgezet. In eerste instantie kwam het nogal ego-achtig over. Weer een mannetje dat zich in beeld probeert te spelen. Maar na een aantal keren geluisterd te hebben en zijn naam gegoogeld te hebben begreep ik meer van zijn muziek. Soms een sausje van Rory Gallagher, dan weer wat van Jeff Beck, maar hij probeert wel zijn eigen stijl vast te houden. Bij het intro hoor je al waar je mee te maken krijgt. “Let’s Go Upstairs” volgt met een stevig ritme en een geweldige stem. Misschien een beetje Joe Cocker gehalte? Dan de gitaarsolo’s. Soms wat egotripperij naar mijn mening, maar wel knap. “Love Nobody More”, een slowblues, met weer die bepalende stem. Lekker relaxed. “I Know I’m losing You” klinken de licks herkenbaar. Lekker stevig.  Een album dat goed is geproduceerd en prima gemixed. Complimenten voor de technici. Een album dat je, na het diverse keren hebt gehoord, leert waarderen! Een album dat er wezen mag. En van de Ben Poole Band in deze mini special de nummers:                                 

I Don't Know Why I Love You           

en het genoemde I Know I Loosing You             

 


Speellijst 28 september 2017

Luisteraars leuk als u luistert op donderdag is het even na zeven uur want dan is het  tijd voor Blues en Rock door Ruud en Cock. En in deze blues en rock op de komende donderdag aandacht voor muziek van Chris Isaak, Laura Cox, Bettie Serveert en nog vele andere.En in het eerste half uur van het tweede uur een mini special van Snowy White.

Speellijst 28 september 2017

eerste uur

01 -  Heart - Call Of The wild - 4.04

02 -  Heart - Crazy On You – Barracuda - 12 37

03 -  Chris Isaak - Lovers Game - 2.55

04 -  Haim - Oh Well - 4.44

05 -  Haim - Right now - 7.46

06 -  Aaron Neville - With You In Mind - 3.32

07 -  Laura Cox Band - Canon Rock - 5.43

08 -  Bettie Serveert – Palomine - 2.30

tweede uur

01 -  John Trudell - Beaty In A Fade - 4.29

02 -  Snowy White - Midnight Blues - 8.37

03 -  Snowy White - Bird  of Paradise - 6.45

04 -  Snowy White - Red Wine Blues - 4.55

05 -  Snowy White - Land Of Plenty - 5.43

06 -  Laura Cox Band - Hard Blues Shot - 4.51

07 -  Laura Cox Band - Going Down - 3.37

08 -  Jeff Healey - Blue Jean Blues  - 9.03

Voor de mini special gaan we vandaag naar Snowy White. Snowy White pseudoniem van Terence Charles White . Is een Brits gitarist en singer-songwriter, die onder andere bekend is van zijn optredens met Thin Lizzy als vast lid tussen 1979 en 1982 en Pink Floyd. Als solo-artiest verkreeg hij met name in het Verenigd Koninkrijk bekendheid met "Bird of Paradise", dat daar de top 10 van de hitlijsten haalde.  Op zijn tiende krijgt hij een gitaar van zijn ouders en op zijn vijftiende heeft hij zijn eerste band, The Outer Fringe. Als hij Eric Clapton op de radio hoort besluit hij dat blues zijn ding is en hij stort zich op het spelen van de blues Hij laat zich ook inspireren door artiesten als BB King en Otis Rush. Hij ontwikkelt zijn eigen stijl, de Engelse blues. In 1976 wordt hij gevraagd als toergitarist voor Pink Floyd met wie hij twee tours meespeelt, waaronder die voor het legendarische album The Wall. In 1979 wordt hij door Scott Gorham van Thin Lizzy om auditie te doen voor de openstaande positie van gitarist voor de band. Dit doet hij en hij wordt aangenomen. Hij werkt mee aan de albums Chinatown en Renegade waarvoor hij ook aan enkele nummers meeschrijft. In 1982 stapt hij uit de band. De rock lifestyle bevalt hem niet en hij besluit voor zichzelf te beginnen. Onder de naam Snowy White begint hij met bassist Kuma Harada, drummer Richard Bailey en toetsenist Godfrey Wang zijn eigen band. Van het eerste album White Flames komt de hitsingle ‘Bird Of Paradise’ die in Nederland de zesde plek in de hitlijst haalt. Hij richt een bluesband op onder de naam Snowy White's Blues Agency en brengt hiermee twee albums uit, Change My Life en Open For Business/Blues On Me. In juni 1990 speelt White mee met legandarische The Wall concert op de Berlijnse muur. 350.000 mensen zien de show, waarin ook Bryan Adams en Van Morisson optreden, live in Berlijn en miljoenen anderen genieten mee door de live uitzending op televisie. Dan komt het album Goldtop uit. Hierop is een verzameling van live en studio materiaal uit White’s volledige carrière te horen. Hierna gaat White aan de slag met de band de White Flames met wie hij de albums nog veel albums opneemt . en in de mini special nu Midnight Blues                     

Bird of Paradise                          

Red Wine Blues            

en Als laatste Land Of Plenty              


Speellijst 21 september 2017

luisteraars leuk als u gaat luisteren op donderdag avond, het is op donderdagavond na zeven uur dus tijd voor blues en rock met Ruud en Cock. En donderdag  in deze blues en rock muziek vanFleetwood Mac, Elske DeWall & Edwin Evers, Its A  Beautiful Day en nog vele anderen.

Speellijst 21 september 2017

eerste uur

 

01 -  Steve Ann - Toxic - 7.29

02 -  Fleetwood Mac - I'm So Afraid - 10.04

03 -  Fleetwood Mac - Rhiannon - 6.44

04 -  Bonnie Raitt - Good Mam, Good Woman - 4.02

05 -  Elske DeWall & Edwin Evers - One - 3.38

06 -  Ten Sharp - Ship Of Fools - 4.30

07 -  Its A  Beautiful Day - White Bird - 9.54

tweede uur

01 -  Ilse DeLange - Old Tears - 3.37

02 -  Muddy Waters, Rolling Stones & Friends - Baby Please Don't Go - 10.55

03 -  Muddy Waters, Rolling Stones & Friends - Medley Hoogie Coochie Man / Get My Mojo Working  - 9.59

04 -  Chris Rea - Bajan Blues - 4.30

05 -  Norah Jones ft.  John Mayer - Don't know Why -Your Body Is A Wonderland - 7.11

06 -  Santana - Black Magic Woman - 11.15

Met the Rolling Stones thans halverwege hun 50jarige jubileumconcerten in grote arena’s is het mooi terug te grijpen naar de tijd zoals ze begonnen: met smerige blues in zweterige kleine kroegjes. Wat het nóg mooier maakt, is dat ze dat doen als ‘begeleidingsband’ van een van de grootste bluesmasters én naamgever van hun band: Muddy Waters. Na decennia eindelijk officieel verschenen op lp, cd en dvd en wat een toprelease is het!  Ruim dertig jaar geleden waren de Stones halverwege hun eerste grote tournee sinds jaren, de Tattoo You tour. Op 22 november 1981 stapte de band minus drummer Charlie Watts bij een concert van Muddy Waters in The Checkerboard Lounge in Chicago spontaan het podium op tijdens Baby Please Don’t Go om met de legendarische blueszanger een uniek optreden te geven.  Naast de Stones en Muddy Waters bestaat de band uit muzikanten waarvan er velen ooit deel uitmaakte van Waters’ band: Lefty Dizz en Buddy Guy (zang, gitaar); Junior Wells (mondharmonica, zang); George Mojo Buford (harmonica); Lovie Lee (piano); Earnest Johnson (bas); Ray Allison (drums); John Primer (gitaar); Rick Kreher (gitaar); en Nick Charles (bas). Er is een audio-CD van 11 songs uitgebracht. En van dit concert  Baby Please Don’t  en  een Medley Hoogie Coochie Man / Get My Mojo Working    

 


Speellijst 14 september 2017

Luisteraars als u op Donderdag 14 september aan uw  toestel of computer zit is het even na zeven uur is het tijd voor Blues en Rock door Ruud en Cock. En in deze blues en rock op deze donderdag aandacht voor Joe Cocker,  Thin Lizzy, Bachman Turner Overdrive en nog veel meer en een mini special met Eric clpaton opgenomen Live In Texas 15 November 1976.

Speellijst 14 september 2017

eerste uur

01 -  Stud Muffins - I Here I Go - 3.38

02 -  Joe Cocker  - When A Man Loves A Woman  - 4.16

03 -  Joe Cocker  - Unchain My Heart - 5.55

04 -  Thin Lizzy - Bordeline - 4.33

05 -  Thin Lizzy - Sweet Marie - 3.57

06 -  Joe Bonamassa & Mahalia Barnes - Ridings With The Kings - 4.31

07 -  Joe Bonamassa -Taxman - 7.05

08 -  Van Dik Hout - Dichterbij - 5.24

09 -  Van Dik Hout - Stil In Mij - 4.05

tweede uur

01 -  Bachman Turner Overdrive - Lookin' Out Fot Number  One - 5.20

02 -  Eric Clapton - Badge - 8.53

03 -  Eric Clapton - One Night - 4.30

04 -  Eric Clapton - Layla - 12.58

05 -  Lucky Peterson - Age Aint Noting But A Number - 3.46

06 -  Stanley Jordan - Stairway To Heaven - 7.41

07 -  Steve Vai - Tender Surrender- 5.09

Voor de live mini special van deze donderdag valt de keuze o. Eric Clapton.  Eric Patrick Clapton is een Britse gitarist, componist en zanger van blues-, rock- en popmuziek Clapton werd geboren als zoon van de zestienjarige Patricia Molly Clapton. Omdat zijn moeder nog erg jong was, werd Clapton opgevoed door zijn grootmoeder Rose en haar echtgenoot.  Toen Clapton eind jaren 50 met de opkomende rock-'n-roll in aanraking kwam, was hij meteen enthousiast. Voor zijn dertiende verjaardag vroeg en kreeg hij een gitaar. Hij ging op zoek naar de oorsprong van de rock-'n-roll en kwam bij de blues terecht. En de rest is history. En wij gaan vandaag terug naar 1976 met Clapton.  Met een optreden in The Pavillion in Hemel Hempstead in Londen begint Eric Clapton op 29 juli 1976 aan een tournee van twaalf dagen door Groot-Brittannië. Het laatste optreden is in The Apollo in Glasgow. No Reason To Cry wordt in augustus 1976 uitgebracht. Het album komt op 4 september 1976 de Nederlandse LP Top 50 binnen. No Reason To Cry bereikt de veertiende plaats. In Engeland komt de LP een week later de albumlijst binnen. No Reason To Cry blijft op acht steken. No Reason To Cry komt op 16 oktober 1976 de Billboard-albumlijst binnen. Hij haalt de vijftiende plaats.  Van No Reason To Cry wordt Hello Old Friend in oktober 1976 op single uitgebracht. Alleen in Amerika is Hello Old Friend een hit. De single komt op 11 december 1976 niet hoger dan 24.  Eric Clapton begint op 6 november 1976 zijn zoveelste Amerikaanse tournee met een optreden in Miami in Florida. Het laatste optreden in op 22 november 1976 in The Forum in Los Angeles. Tijdens deze tournee speelt hij o.a. Hello Old Friend, Sign Language, Tell The Truth, All Our Past Times, Knockin’ On Heaven's Door, Key To The Highway, Can't Find My Way Home, Badge, Have You Ever Loved A Woman, Layla, One Night, Blues Power, I Shot the Sheriff/Jam en Further On Up The Road. Volgens critici is het optreden in The Forum in Los Angeles één van de beste concerten van deze tournee. En uit deze tournee in de mini special.                                 

Badge                         

One Night                   

en Layla          

 

 


Speellijst 07 september 2017

Het is op donderdag avond even na zeven uur tijd voor blues en rock met Ruud en Cock.  Er is weer met veel plezier heerlijke muziek uitgekozen door het team van blues en rock. met in het tweede uur aandacht voor een mini special met Van Halen

Speellijst 07 september 2017

eerste uur

01 -  Annatar - Out Embrace - 6.42

02 -  Radjinder - Earley In The Morning - 4.35

02 -  Gene Vincent - Lotta Lovin - 2.10

03 -  Gene Vincent - Race With The Devil - 2.02

04 -  Gene Vincent - Bluejean Bop - 2.22

05 -  Rod Steward - Maggie May - Gasoline Alley - 7.38

06 -  Rod Steward - First Cut Is The Deepest - 4.49

07 -  Samatha Fish - I Put A Spel On You - 4.31

08 -  Samatha Fish, Victoria Smith en Dani Wilde  - Runaway - 9.26

tweede uur

01 -  Creedence Clearwater Revival - I Heard It Through The Grapevine - 10.54

02 -  Van Halen - Eruption - 1.42

03 -  Van Halen - I'm The One  - 3.44

04 -  Van Halen - Jamie's Crying - 3.30

05 -  Van Halen - Little Dreamer - 3.22

06 -  Van Halen - Jump - 4.17

07 -  Mannen Van Vermeer -Teo Tuinder- 2.38

08 -  Big Country - Inwards - 4.34

09 -  Big Country - Change - 4.10

10 -  Jonny Lang - A Quiter Never Wins - 7.46

Voor de live mini special van deze donderdag valt de keuze op Van Halen. Amerikaanse hardrockband vernoemd naar de Nederlandse broers Eddie en Alex van Halen. Van Halen scoort eind jaren '70 en begin jaren '80 een aantal hits waaronder 'Runnin' With The Devil', 'Jump' en 'Why Can't This Be Love'. Die hits doen het ruim dertig jaar nadien bij stadionconcerten nog altijd goed Het debuutalbum getiteld Van Halen wordt onthaald als meesterwerk en na acht maanden is het album platina in Amerika. Het bekendste nummer van dit debuutalbum is ‘Runnin' with the devil’ De snel volgende twee albums (Van Halen II en Women and children first) zijn al even succesvol. Op Pinkpop 1980 maakt Nederland voor het eerst kennis met de Amerikaanse band. Het album Fair warning uit 1981 scoort wat minder, maar het daar op volgende Diver Down uit 1982, dat grotendeels uit covers bestaat, doet het wederom goed in de hitlijsten. Jan van Halen, vader van Eddie en Alex, speelt op dit album klarinet in het nummer ‘Big Bad Bill (is Sweet William now)’. Hoewel in de VS en Europa (met name Nederland) zeer populair, zijn de leden dan nog steeds geen supersterren. Eddie is wel zeer geliefd bij gitaristen en wint vele jaren achter elkaar allerlei polls als beste gitarist. De grote doorbraak heeft plaats in 1984 als het album 1984 met de wereldhit 'Jump'  verschijnt. Op dit album maakt de band voor het eerst gebruik van een synthesizer. Het succes van 1984 voorkomt niet dat wrijvingen in de band escaleren. David Lee Roth wordt uit de band gezet en opgevolgd door Sammy Hagar. Het eerste album in de nieuwe bezetting 5150 wordt in 1986 een onverwacht groot succes. Het geluid verschuift van onvervalste hardrock naar stevige rockmuziek met popinvloeden en bereikt daardoor een groter publiek. Hagar blijkt als podiumartiest minder spectaculair dan Roth, maar heeft qua zang een groter bereik en kan ook gitaar spelen. De opvolgers van 5150, in 1988 OU812 en in 1991 For Unlawful Carnal Knowledge zijn in de VS nog succesvol, maar daarbuiten neemt de belangstelling voor de band af. Na het uitbrengen van het album Van Halen Live - Right Here, Right Now in 1993, wordt in 1995 het album Balance uitgebracht. Later dat jaar treedt Van Halen op in het Goffertpark in Nijmegen als voorprogramma van Jon Bon Jovi. Inmiddels zijn er nieuwe wrijvingen bij de band, ditmaal tussen Hagar en het management. In 1996 neemt Van Halen onverwacht enkele nieuwe nummers op met David Lee Roth, als bonustoevoeging voor een Best-of-album. Eddie wil zodoende aftasten of een vernieuwde band met Roth haalbaar is. Als Sammy Hagar van dit alles hoort, is hij ontstemd en verlaat de band. De gebroeders ontdoen zich nadien ook van David Lee Roth. Roth wordt opgevolgd door Gary Cherone, voorheen zanger bij Extreme. Het album Van Halen III uit 1998 wordt gemengd ontvangen en is het slechtst verkopende album uit de geschiedenis van de band. Na een tournee stapt Gary Cherone ook op. De jaren die volgen doen Van Halen weinig goed. Een nieuwe zanger wordt niet gevonden, zanger Eddie krijgt kanker (en herstelt) en heeft huwelijksproblemen; platenmaatschappij Warner Bros laat weten de band niet langer te ondersteunen. In 2004 keert Sammy Hagar weer terugkeert bij Van Halen. Voor de promotie van een grote tournee door de VS wordt er een verzamelalbum uitgebracht met als titel: Best of both worlds, waarop drie nieuwe nummers staan. Na de tour neemt de band geen nieuw materiaal meer op. Pas in 2007 gaat Van Halen weer op tournee door de Verenigde Staten, opnieuw met zanger David Lee Roth. Met Wolfgang (de zoon van Eddie) van Halen als basgitarist weet de band in 75 optredens bijna een miljoen fans te enthousiasmeren. En we hebben in de mini special de volgende nummers:                 

Eruption                       

I'm The One                        

Jamie’s Crying                      

Little Dreamer                 

en als laatste Jump                 


Speellijst 31 augustus 2017

Luisteraars leuk als u luistert op donderdag is het even na zeven uur want dan is het  tijd voor Blues en Rock door Ruud en Cock. En in deze blues en rock op de komende donderdag aandacht voor muziek van de The Swinging Bluejeans, Moreland & Abruckle,  Rory Gallagher en nog vel meer.  En in het eerste half uur van het tweede uur een mini special van Frank Zappa uit 1978 .

Speellijst 31 augustus 2017

eerste uur

01 -  Wastelands - Existence - 5.26

02 -  Moody Blues - Go Now - 3.10

03 -  The Swinging Blue Jeans - Hippy Hippy Shake - 1.42

04 -  Walter Trout - Born In The City - 5.40

05 -  Walter Trout - Tight Shoes - 3.35

06 -  Santana - Noting At All - 4.10

07 -  Santana - Victory Is won - 5.10

08 -  Moreland & Abruckle - Take Me With You (When You Go ) - 4.07

09 -  Moreland & Abruckle - When The Ligth Are Burning Low - 3.05

10 - John Majall & Blues breakers With Garry Moore  - So Many Roads - 8.47

tweede uur

01 -  Henny Vrienten, Boudewijn De Groot & George Kooymans / Een Vreemd Gevoel - 4.23

02 -  Frank Zappa - Vilage Of The Sun - 9.15

03 -  Frank Zappa - Bamboozled By Love - 8.32

04 -  Frank Zappa - Black Napkins - 7.59

05 -  Jimmy Reed - Honest I Do - 2.46

06 -  Rory Gallagher - Callin Card - 8.15

07 -  Rory Gallagher - Carbage Man - 5.45

In de live mini special vandaag Frank Vincent Zappa was in de eerste plaats een Amerikaans componist, die ook deel uitmaakte van of de leiding had over verschillende rockgroepen zoals The Mothers Of Invention; daarnaast was hij een gerespecteerd musicus. Zappa mengde op geheel eigen wijze rockmuziek met psychedelica, jazz, experimentele muziek en eigentijdse klassieke muziek gecombineerd met een grote dosis zelfspot, humor en performance-art. Zappa begon begin jaren zestig met het maken van muziek. In de beginperiode werkte hij veel samen met Captain Beefheart. Zijn eerste professionele opnamen werden gemaakt voor soundtracks. Medio jaren zestig werd Zappa lid van The Soul Giants. Hij werd de gitarist van de band. Niet lang daarna werd hij de 'leider', en hernoemde hij de band The Mothers. Ze werden opgemerkt door verschillende platenproducers en door Tom Wilson binnengehaald bij Verve Records. Ze moesten wel de naam van de band veranderen van The Mothers, naar The Mothers of Invention. Opmerkelijk is dat Zappa nooit 'samenwerkte' met muzikanten op de manier die gebruikelijk was in de popmuziek. Hij nam muzikanten in dienst, betaalde hun loon en ontsloeg ze.  Zappa was een man van precisie, zeer kritisch op zichzelf. Hij voerde steeds vernieuwingen door. Hij was de tweede in de popgeschiedenis die een dubbel-lp uitbracht (de eerste was Bob Dylan met Blonde on blonde). In juni 2017 verscheen het laatste album dat Frank Zappa voor zijn overlijden in december 1993 opnam. De plaat, met de titel Dance Me This zou het honderdste album zijn dat officieel wordt uitgebracht van de excentrieke Californische musicus. Enkele maanden voor zijn dood in 1993 sprak Zappa nog met het muziektijdschrift over de plaat. Frank Zappa overleed in december 1993 aan prostaatkanker. En in de mini special hebben we drie live nummers uit 1978 en wel:                              

Vilage Of The Sun                                

Bamboozled By Love                   

en als laatste Black Napkins    


Speellijst 24 augustus 2017

luisteraars leuk dat u luistert op donderdag avond, het is op donderdagavond na zeven uur dus tijd voor blues en rock met Ruud en Cock. En donderdag  in deze blues en rock muziek van Stoney Curtis, Cream, George Harrison & Eric Clapton en nog vele andere.

Speellijst 24 augustus 2017

eerste uur

01 -  Cris Isaak - Breaking Apart - 3.45

02 -  Chuck Berry - Maybelinne - 2.38

03 -  Freddie Cannon - Talahassie Lassie 2.32

04 -  Stoney Curtis - Blues without You  - 9.49

05 -  Cream - Spoonfull - 6.30

06 -  Cream - Badge - 2.44

07 -  Shania Twain - I Lost My Heart When I Found You - 4.17

08 -  Jeff Buckley - Hallelujah - 6.45

09 -  Sari Schorr - Ain't Got No Money - 5.13

tweede uur

01 -  George Harrison & Eric Clapton - Something - 5.13

02 -  Colosseum - Walking In the Park - 8.20

03 -  Colosseum - Lost angeles - 15.42

04 -  Colosseum - I Can't Live Without You - 7.27

05 -  Pearl Jam - Alive - 5.40

06 -  Tedeschi Trucks Band - Hear Me - 4.32

Voor de live mini special gaan we donderdag luisteren naar Coloseum. Colosseum” is een Britse rockband die als één van de verantwoordelijke bands voor de ontwikkeling van de progressieve rock beschouwd wordt. De band werd gevormd in 1968 door drummer Jon Hiseman. Colosseum was een van die mythische bands die er helaas nu ook mee gestopt is. Voor het eerst live zagen we hen als vervang act van een van de bands die geprogrammeerd stonden op de ‘First Pop Event Of Antwerpen’ in 1969 in de Arenahal van Deurne in Antwerpen. Onmiddellijk schreven de heren geschiedenis met hun single ‘Walking In The Park’ terug te vinden op hun eerste, fantastische langspeler uit 1969. Ze leverden tijdens hun korte levensduur enkele schitterende langspelers af  De originele line-up bestond uit: Jon Hiseman (drums), Dick Heckstall-Smith (saxofoon en trompet), Tony Reeves (bass), Dave Greenslade (keys) en Jim Roche (gitaar) maar deze laatste werd snel vervangen door zanger-gitarist James Litherland omdat hij niet op repetities zou opduiken. De formatie die het het langst heeft uitgehouden was John Hiseman (drums), Dave Greenslade (keys), Chris Farlowe (vocals), Mark Clarke (bass –tussen deze twee line-ups verzorgde Louis Cennamo tijdelijk de basklanken),  Dave “Clem” Clempson (gitaar) en Hiseman’s vrouw Barbara Thompson (Paraphernalia nam de blazerssectie voor haar rekening toen Heckstall-Smith overleed.Dankzij het uitstekende label Esoteric Recordings krijgen we nu een integrale re-release van hun eerste live-album uit 1971 en op het tweede schijfje allemaal extra tracks. Maar wederom mis ik de extra lange live-versie van hun hit ‘Walking In The Park’  Uiteraard vinden we hier ook de bluesklassieker ‘Stormy Monday Blues’ terug en live zorgde dit steeds voor verrassingen omdat Chris Farlowe het altijd voorzag van een nieuwe tekst. Dus luister maar eens naar ‘Encore… Stormy Monday Blues’.  Maar geopend werd er met de Jack Bruce/Pete Brown’ klassieker ‘Rope Ladder To The Moon’, een sterke opener voor een concert en waarin de gitaar van Clempson en de stem van Farlowe voor de meerwaarde zorgden. ’Walking In The Park’ mocht en kon hier niet ontbreken maar we krijgen de versie van slechts negen minuten. Clempson laat zijn wah-wah pedaal het nodige werk doen voordat de song eigenlijk pas goed op dreef komt. Dat buiten zijn gitaarspel James Litherland ook een sterk songsmid bleek te zijn, bewijst hij met het volgende nummer ‘I Can’t Live Without You’. Maar voor de duidelijkheid, het was wel Clempson die hier snarenridder van dienst was. Litherland had de band reeds verlaten om zijn eigen project Mogul Thrash op te starten. Als afsluiter van dit prachtige live-album dat origineel op vinyl verscheen als een dubbelalbum, krijgen we het machtige ‘Lost Angeles’ en neen, dit is geen schrijffout. Ongeveer 16 minuten worden we in de ban gehouden door een team enorm getalenteerde muzikanten die met dit nummer zeker live goed wisten te scoren. Jazzrock verweven met gewone pure rockklanken en toch nergens een vervelend moment weten in te lassen, je moet het maar kunnen. Luister vooral naar de tempowisselingen en waarin het ene instrument het andere aflost met solo’s. Een schitterend nummer! Ik heb het geluk gekend om de band in drie verschillende versie te hebben zien spelen maar alle drie de line-up’s waren even sterk, geloof me. Helaas weer een band die de handdoek in de ring heeft geworpen maar hopelijk gaan ze nog wel eens de baan op. Zorg er dan voor dat je erbij bent want Colosseum was niet zomaar een ‘Brits bandje’. Ze speelden hun laatste concert op 28 februari 2015 in Shepherd’s Bush Empire (Londen). En in deze mini special krijg je nu als eerste Walking In the Park                   

gevolgd door de slot song Lost angeles                  

en bij ons als laatste I Can't Live Without You                

 

 

Pagina 4 van 10